داغ واریز پاداشهای ارزی به حساب فوتبالیستها و اختصاص حواله واردات خودرو درست بعد از ناکامی در جامجهانی هنوز برای ورزشکاران دیگر رشتهها تازه است. بازیهای آسیایی و پاراآسیایی در پیش است و علاوه بر بلاتکلیفی مدیریتی تعداد زیادی از فدراسیونها؛ مشکلات مالی، معیشتی و عدم رسیدگی به حال و روز ورزشکاران بیداد میکند. در این اوضاع انتظار حمایت و نگاه ویژه به غیرفوتبالیها و بهویژه رشتههایی که بار سنگین مدالآوری کاروان ایران را به دوش میکشند به هیچوجه توقع زیادی نیست. ضمن اینکه بخش اعظم خواستههای مدالآوران مالی نیست و به پیگیری وزارت ورزش و مساعدت سایر سازمانها و نهادها بستگی دارد.
ورزش اول کشور با کمبود بودجه مواجه است. در روزهایی که کشتیگیران خود را برای رویدادهای سخت آینده آماده میکنند، هنوز بحثهای مالی بین وزارت و فدراسیون به قوت خود پابرجاست. این در حالی است که ملیپوشان این رشته با انواع و اقسام مشکلات معیشتی و اقتصادی دستوپنجه نرم میکنند. همچنین رسیدگی دائمی به فوتبال و پرداخت پاداشهای نجومی نیز حس تبعیض بین ورزشکاران و رشتههای دیگر را برایشان دوچندان کرده است.
حسن رنگرز دقیقاً به همین مسئله اشاره کرده است. به عقیده سرمربی تیمملی فرنگی اگر قرار به حمایت است مسئولان نباید فرصت انگیزه دادن به ملیپوشان را از دست بدهند: «امسال فرصت زیادی نداریم و سال انتخابی المپیک و همچنین بازیهای آسیایی است. نیاز داریم فدراسیون کشتی حمایت شود تا بتوانیم کارهای فنی را به خوبی انجام دهیم. حمایتها همیشه پولی نیست، حضور فیزیکی مسئولان در اردوهای تیم ملی دلگرمی برای کشتیگیران خواهد بود. بعضی از کشتیگیران هم مشکلات اداری دارند و شاید بتوانند مشکلاتشان را حل کنند. این را هم باید بگویم که مسئولان میتوانند با بودجههایی که در اختیار دارند همهجوره از کشتی حمایت کنند و با استفاده از قوانینی که وجود دارد، باعث تقویت همه ورزشکارانی شوند که انگیزهای برای بهتر شدن دارددارند.» رنگرز در صحبتهایش بر رفع چالشهایی، چون نداشتن شغل و سربازی نیز تأکید داشت: «در خیلی از مواقع مشکلات برای کشتیگیران؛ اشتغال، سربازی و ... است و مشکلات همیشه مالی نیست. ما در کشور ظرفیتهای بسیار خوبی داریم که میتوانیم از آنها استفاده کنیم. حمایتها را برای روزی که ملیپوشان وارد دهکده المپیک یا بازیهای آسیایی میشوند، نگذاریم تا از آنها انتظار مدال هم داشته باشیم. کشتیگیران کشورمان که امروز درگیر فشارهای تمرینی و انبوه مشکلات هستند الان نیاز به حمایت دارند. یکی از این حمایتها، تخصیص اعتبار ویژه برای ورزش اول کشور و ورزشی است که نیمی از مدالهای ورزش کشور را در اختیار دارد. نمیشود برنامههای فنی روی زمین بماند و برنامهریزیهای تیم ملی اجرایی نشود. اجرا شدن هر کدام از برنامههای تیم ملی که باید در زمان مشخص خود انجام شود باعث میشود در آینده نتایج خوبی کسب کنیم.»
علیرضا سهرابیان یکبار دیگر خواستار رفع تبعیض بین رشتههای ورزشی شد. قایقرانان کشور برای موفقیت در بازی های آسیایی امیدوار به نگاه ویژه مسئولان هستند. منتها عملکرد مدیران ارشد ورزشی و غیرورزشی در گذشته هیچ جای امیدی برایشان باقی نگذاشته است. رئیس فدراسیون قایقرانی در گفتگو با تسنیم روی این موضوع صحه گذاشت: «علاقهمند هستم یکبار برای همیشه تفاوت بین فوتبال که جامعهپسند است و رشتههای دیگر که باعث افتخار میشوند، مشخص شود. رشتههای برخوردی و رشتههایی که مانند کشتی، ورزشکار با کاهش وزن ناگهانی روبهروست و ورزشهای رکوردی که طی آن ورزشکار آسیب میبیند و در نهایت زحمت آنها با به اهتزاز در آمدن پرچم ایران دیده میشود باید مورد توجه قرار گیرند. اینکه ورزشکاران خود را با فوتبالیستها مقایسه میکنند هم میتواند زیبا باشد و هم میتواند نتیجه بدی داشته باشد.»
سهرابیان در خصوص انتظار همیشگی از ورزشکاران برای مدالآوری در تورنمنتهای المپیک و آسیایی و نقش صداوسیما افزود: «همه مسئولان و مردم از ورزشکاران در المپیک و بازیهای آسیایی انتظار موفقیت دارند. نمایندگان مجلس در خانه ملت ارزیابی میکنند که ورزشکاران در بازیهای آسیایی و المپیک چرا فلان نتیجه را نگرفتند، اما در بحث تفاوت پاداشها اعتراضی نمیکنند و نمیگویند چرا فوتبال تافته جدا بافته است. متأسفانه سیما بین فوتبال و بقیه رشتهها فرق میگذارد. صداوسیما یک زمانی فقط به فوتبال نگاه میکرد، بعد به والیبال ورود کردند و دیدند مردم با اشتیاق پای مسابقات والیبال مینشینند و به پخش مسابقات این رشته پرداختند. صداوسیما نقش پررنگی در توسعه والیبال داشت. در مورد قایقرانی هم وقتی صداوسیما وارد شد، این رشته پیشرفت کرد و برای خانوادهها دیدن تلاش و مسابقات فرزندانشان هیجانانگیز بود. صداوسیما باید دیگر رشتههای ورزشی را پوشش دهد. شبکه ۳ با عنوان شبکه جوان و ورزش افتتاح شد، اما فقط برای تیمهای فوتبال پرسپولیس و استقلال بود. شبکه ورزش باز هم بیشتر رشتهها را تحت پوشش قرار داد و جور تمام قسمتها را کشید. شبکه ورزش اگر ساعات خاصی را برای همه رشتهها بگذارد، تفاوت بین رشتهها از بین میرود. اینکه یک ورزشکار مدالآور را مردم نشناسند، یک درد است. کار فرهنگی این است که اینها شناخته شوند. در زلزله و اتفاقات ورزشکار کار فرهنگی میکند، ولی جایی که رسانه باید در قبال ورزشکار فعال شود، کار فرهنگی انجام نمیشود.»
