بدهیهایشان را با هزار و یک زحمت قسطبندی میکنند، اما همچنان موعد پرداخت که میرسد عزا میگیرند برای فراهم کردن پول. با این وجود لیست کموکسریهای زمستانیشان حتماً یکی، دو بازیکن خارجی را در خود جای داده است! نه اینکه جذب بازیکن خارجی ایرادی داشته باشد، نه. این اتفاقی کاملاً طبیعی و مرسوم در دنیاست. تمام تیمهای باشگاهی دنیا چه در ابتدای فصل و چه نقل و انتقالات زمستانی برای برطرف کردن نقاط ضعف و تقویت نقاط قوت خود اقدام به جذب بازیکنانی میکنند که صرفاً هم داخلی نیستند و عمدتاً خارجی هستند. این بیشک یکی از مهمترین دلایل پیشرفت فوتبال در سطح دنیاست. با این وجود انتخابها همواره براساس نیاز تیمهاست و داراییهای جیب باشگاهها، درست برعکس آنچه در فوتبال ایران مشاهده میشود.
متمولترین باشگاههای دنیا نیز براساس نیازهای فنی خود گزینههایی را مدنظر قرار میدهند، اما دستآخر بازیکنی را جذب میکنند که توان مالی خرید آن را داشته باشند، بهطوریکه بارها و بارها شاهد ناکامی برخی باشگاهها در جذب بازیکنان به دلیل عدم استطاعت مالی هستیم. درحالیکه این مورد خاص برای مدیران عامل باشگاههای ایران کوچکترین اهمیتی ندارد، بهطوریکه با وجود بدهیهای هنگفت و چالشهای جدی که در راستای پرداخت آنها حتی بهطور قسطی دارند، باز هم انتخاب اولشان بازیکن خارجی است، اما نه بازیکنان تاپ و درجه یک که بازیکنان درجه چندی که کمتر پیش میآید به لحاظ فنی قابلیت چشمگیری داشته باشند، اما پولی که بابت آنها پرداخت میشود با بازیکنان درجه یک برابری میکند، چراکه مسائل مالی برای مدیران باشگاهی ایران برخلاف عرف دنیا در اولویت آخر است. نه آنکه جیب باشگاههای ایران پرتر باشد، نه تنها به این دلیل که هزینه این نقل و انتقالات از جیب مردم پرداخت میشود و کوچکترین گزندی به داشتههای مالی مدیران وارد نمیکند که دغدغهای برای آنها در پی داشته باشد.
نیمفصل نخست که به پایان رسید پرسپولیس هم مانند سایر تیمهای لیگ به تکاپوی برطرف کردن نقطه ضعفهایش برای ادامه راه افتاد و همانطور که تصور میشد در لیست یحیی هم جذب بازیکن خارجی یکی از گزینههای اصلی بود، آنهم در شرایطی که باشگاه برای پرداخت قسط گلر سابق خود روزها بود کاسه چه کنم، چه کنم به دست گرفته و به هر دری زده بود، اما نه یحیی جیب خالی باشگاه را در تهیه لیست خود لحاظ کرده بود و نه درویش که این روزها مدام مرثیه بیپولی و بدهی انباشته مدیران قبلی را سر میدهد. مشقتهای تأمین سررسید قسط رادوشوویچ دلیل خوبی بود برای مخالفت مدیرعامل باشگاه با جذب بازیکن خارجی در نیمههای راه، چراکه او بیش از هر کس دیگری به خالی بودن جیب پرسپولیس واقف بود، اما درویش این را هم میدانست که در صورت جذب بازیکن خارجی پرداخت مبلغ قرارداد او بیشک بر گردن مدیر بعدی خواهد افتاد و به همین دلیل بیهیچ اعتراضی به تکاپوی مهیا کردن لیست سرمربی تیمش افتاده است.
اما این تنها مختص پرسپولیس نیست و سالهاست که در اهم باشگاهها رخ میدهد. خریدهایی فراتر از داراییهایی که خود در آیندهای نهچندان دور باشگاه را به چالش میکشد؛ گاه با بسته شدن پنجره نقل و انتقلات، گاه با عدم صدور مجوز حرفهای و گاه نیز با بریده شدن جریمههای سنگین از سوی فیفا! اما هیچیک از جریمههای فوق تاکنون باعث نشده آقایان از این تجربیات تلخ درس عبرت بگیرند و این داستان سالهاست که در فوتبال ایران تکرار میشود. شاید، چون در نهایت نه پولی از جیب باشگاهها میرود و نه خردهای به آنها بابت این قسم بیکفایتیها گرفته میشود. بیتفاوتی که باعث شده یکی از بزرگترین حسنهای فوتبال (حضور بازیکنان خارجی) که ضمن تزریق دانش جدید، حس رقابت را نیز ایجاد میکند به بزرگترین معضل در فوتبال ایران تبدیل شود، چراکه آقایان بیشترین پول را به پای بدترین انتخابها میریزند و هیچکسی هم نیست که آنها را بابت حیف و میل بیتالمال مدیریت پرایرادشان پای میز محاکمه بکشاند.
