سخنان رئیس قوه قضائیه که حاوی دعوت از جناحها و طیفهای فکری مختلف به گفتگو در جهت اصلاح امور بود و قوه قضائیه یا نظام را آماده پذیرش نقد و یا اصلاح در صورت وجود کاستیها نشان داد در نوع خود سیاستی امیدبخش و در بردارنده نکات قابل توجهی بود. بلافاصله پس از ایراد سخنان آقای اژهای برخی از عناصر معاند که پادو رسانههای لندننشین هستند این موضع نظام را تعبیر به ضعف و ترسیدن جمهوری اسلامی از وقایع اخیر کردند و نشان دادند که یا هیچ قوه ادراکی از وضع سیاسی-اجتماعی ایرات ندارند و یا در حال کاسبی از شرایط موجود هستند و از کم شدن شکاف بین حاکمیت و معترضین واهمه دارند وگرنه هیچ عقل سلیمی سخنان آقای اژهای را در شرایط کنونی تعبیر به ضعف و ترس نظام نمیکند. مقایسه لحن و رویکرد امروز رئیس قوه قضائیه با روزهای آغازین اغتشاشات و اعتراضات به خوبی آشکار کننده چند نکته حائز اهمیت است که جریان پروژه بگیر براندازی از درک آن عاجز است. اول اینکه در روزهای گذشته آقای اژهای با اتخاذ جملات صریح و مقتدرانه از برخورد قاطع با اغتشاشگران و کسانیکه به اموال عمومی آسیب میزدند و به قرآن و ناموس مردم هتک حرمت میکردند سخن میگفت. آنهم در شرایطی که آشوبها به مراتب از اکنون وسیعتر و گستردهتر بود. اما حالا که آشوبها تقریبا به جز مناطق معدودی و در روزهای خاصی تحت کنترل نظام درآمده است و نظام تعداد زیادی از بازداشتیها را آزاد کرده و در مواجهه با آشوبها هم تا جایی که توانسته مدارا کرده و به فکر مجازات خاطیان نبوده، صحبتهای قاضیالقضات نمیتواند از روی ضعف باشد بلکه مبین این نکته است که نظام پس از کنترل اوضاع و در موضع اقتدار، حالا بین اغتشاشگر و معترض تمایز قائل شده و صدای اعتراضات را شنیده و عزم جدی برای گفتگو دارد. دوم اینکه آقای اژهای از اغتشاشگران و کسانیکه مردم را به بلوا و آشوب فرا میخواندند دعوتی به عمل نیاورد بلکه از جناحهای سیاسی و طیفهای مختلف فکری برای هماندیشی دعوت کرد و این دقیقا در راستای سیاستیست که پیش از این ابراهیم رئیسی در رابطه با برگزاری کرسیهای آزاد اندیشی عنوان کرده بود. سوم اینکه آقای اژهای صراحتا از طرف قوه تحت اختیارشان صحبت کردند و در همین حین هم بین اعتراض و اغتشاش تمایزگذاری کردند. با این حساب علت مانور جریان معاند روی این صحبتها و تلقین این موضوع که اظهارات آقای اژهای از موضع ضعف بوده چیست؟ نرمش یک مقام بلند پایه جمهوری اسلامی و اعلام آمادگی برای شنیدن نقد، فینفسه دموکراتیک و مردمسالار است پس چرا تلاش میکنند این نرمش را به ترس تعبیر کنند؟ آیا به جز این است که تنور اعتراضات را گرم نگه دارند و اعلام شکست پروژهشان را به تاخیر بیاندازند و به تعدادی از معترضان القا کنند که هیچ راه گفتگویی باز نیست و کاسبی خودشان را رونق ببخشند؟
