قادر آشنا توضیح بیشتری درباره روشن شدن چراغ سینما نداده و معلوم نیست منظور او ساخت سینماهای جدید در شهرهای بدون سینماست یا بازگشایی سینماهای تعطیل شده در شهرهایی که روزگاری دارای سینما بودند و امروز فاقد آن هستند. در هر صورت وظیفه ساخت سالنهای سینما به عنوان پروژههای عمرانی برعهده سازمان سینمایی نیست و سازمان میتواند این موضوع را پیشنهاد دهد و احتمالاً معاون محترم سازمان سینمایی این اقدام را به عنوان یک پیشنهاد مطرح کرده است. طبق آمارها چیزی نزدیک به ۷۵ شهر در کشور فاقد سینما هستند. ایجاد زیرساختهای لازم برای راهاندازی سالنهای سینما در این تعداد شهر قطعاً هزینه سنگینی را به دولت تحمیل میکند. حال سؤال اینجاست که اگر راهاندازی سالن سینما در آن شهرها توجیه اقتصادی دارد، چرا بخش خصوصی مجاب به انجام این کار نمیشود یا دولت زمینه انجام آن را فراهم نمیکند؟
در ثانی مگر اکنون سالنهای سینمای فعال در شهرهای بزرگی مانند تهران آورده اقتصادی برای سالنداران دارند که توقع داریم در شهرهای کوچک راهاندازی سینما دارای صرفه اقتصادی باشد!
ساخت سینما در دورهای که مردم علاقهای به سینما رفتن ندارند، تنها دور ریختن بودجه است. بهتر است سازمان سینمایی و معاونت مطالعات فکری برای پیدا کردن راههای افزایش کیفیت فیلمهای ایرانی و بازگشت مخاطب به سالنهای سینما کنند. آمار مخاطبان سینما هر سال با شیب نزولی رو به کاهش است. برای این شیب دلایل متعددی میتوان ذکر کرد، اینکه مردم با چیزهای دیگری غیر از سینما سرگرم میشوند، فیلمها جاذبهای برای مخاطبان ندارند و حتی قیمت بلیت برای قشر متوسط جامعه که گروه اصلی سینمارو هستند، آنقدر بالا رفته که مردم ترجیح میدهند فیلمهای سینمایی را از راههایی مانند پلتفرمهای شبکه نمایش خانگی تماشا کنند. تجربه سالهای دور همچنین این نکته تأسفآور را یادآور میشود که ساخت سینما باعث از بین رفتن خردهفرهنگهای محلی میشود. سینمای ایران که به شدت تهرانزده است، نمیتواند نماینده همه مردم ایران باشد و کمتر ایرانی میتواند زندگی خودش را در محتوای سینمای ایران دنبال کند. در اینجاست که باید از سازمان سینمایی پرسید با چه توجیهی به دنبال ساخت سالنهای بیمخاطب سینما خواهد رفت؟! آیا بهتر نیست در مدیریت خود غلبه رویکردهای سختافزاری را رها کرده و نرمافزار سینما را تقویت کند؟
