پخشکننده یکی از آثار روی پرده سینما عنوان کردهاست که «شرایط اقتصادی تأثیرگذار است، وقتی مردم برای خرید ماکارونی مشکل داشته باشند، سینما رفتن برایشان اولویتی ندارد. در تعطیلاتی که گذشت فروش سینماها بد نبود، ولی از ایدهآلی که باید باشد، خیلی فاصله داریم. در واقع این افزایش فروش را مدیون قیمت بلیت هستیم و به لحاظ مخاطب نسبت به سال ۹۸ افت شدید پیدا کردهایم.»
حقیقت ماجرا این است که نمیشود همه چیز را به گردن گرانی ماکارونی و این قبیل مسائل انداخت، درست است که گرانی کالایی غیر اساسی، چون ماکارونی میتواند به ضرب و زور رسانه تبدیل به مسئله اول مملکت شود تا جایی که یک سینماگر بتواند غیرمستقیم آن را بهانه سینما نرفتن مردم هم بکند، اما قرار نیست که خودمان را گول بزنیم. مردم ممکن است به قول آقایان غم نان داشته باشند و فرهنگ اولویتشان نباشد، اما حقیقت ماجرا فقط این نیست.
همین مردمی که به زعم این پخشکننده گرامی فیلم، غم نان دارند نشان دادهاند زمانی که کاری با کیفیت و در شأن آنها تولید شود، از نان شبشان هم میزنند و در صف هم میایستند تا مخاطب اثری فاخر باشند، اما وقتی سینماگر ما نمیتواند محصول فرهنگیای تولید کند که به مخاطب احترام بگذارد، نباید انتظار داشته باشد آن مخاطب برای تماشای اثر بیکیفیت او دست از پا نشناسد و خود را به آب و آتش بزند تا محصول به اصطلاح فرهنگی او را با صرف وقت و هزینه تماشا کند. ماکارونی که جای خود دارد، من به این عزیزان سینماگر قول میدهم حتی اگر مفت و مجانی فیلمهایشان را با بن مجانی ناهار و شام و وسیله ایاب و ذهاب هم اکران کنند، باز هم مردم حاضر نخواهند بود برای تماشا صف بکشند.
در واقع اینکه مردم از بیپولی سینما نمیروند، دروغ بزرگی است که برخی از سینماگران آنقدر آن را برای خود و اطرافیانشان تکرار کردهاند که خودشان هم باورشان شدهاست. مسئله این است که جایگاه و منزلت سینما را در حد نمایشهای روحوضی پایین آوردهایم و فکر میکنیم همه مردم دربهدر دنبال یک دلقک میگردند تا با دیدن او دست روی شکم بگذارند و مستانه قهقهه سر بدهند. آیا دوستان سینماگر به این فکر کردهاند که تماشاگر بالاخره پس از مدتی از این همه تکرار ژانر در سینمای ایران ملول میشود و کلاً کمدی را پس میزند؟ واقعاً تا کی قرار است سینمای ایران روی یک ژانر ثابت سرپا بماند. اگر قرار بر خنده باشد که امروز در شبکههای اجتماعی استندآپ کمدینها خیلی بهتر از پس خنداندن مخاطبانشان بر میآیند. خیر قربان مردم از غم ماکارونی نیست که سینما نمیروند، مردم غمگین بیاعتبار شدن کرامتی هستند که با کیفیت پایین آثار سینمایی روز به روز خدشهدارتر میشود. شما کیفیت را بالا ببرید شک نکنید مردم با سینما آشتی خواهند کرد.
