انسانها همواره دچار خصیصهای عجیب بوده و هستند و آن اینکه تا وقتی دم دست باشند و در قید حیات، حس ارجمندی و قدرشناسی دیگران آنطور که باید تحریک نمیشود و به محض از نفس افتادن، این حس به شدت تقویت میشود. این وضعیتی است که رضا رویگری این روزها به شدت با آن دست به گریبان است.
یعنی فهم این مسئله واقعاً برای مسئولان فرهنگی ما دشوار است که رضا رویگری، خواننده ترانه مشهور و محبوب و خاطرهانگیز «ایران ایران» است که شنیدن آن آدم را به حال و هوای انقلاب اسلامی میبرد؟ و واقعاً لزوم تکریم و رسیدگی به چنین هنرمندی برای نظام جمهوری اسلامی واجب و لازم نیست؟
پس از انتشار ویدئوی گلایهمندانه رضا رویگری که در آن درباره رها شدن در آسایشگاه کهریزک صحبت میکرد، با پیگیریهای صورتگرفته از سوی وزیر ارشاد، مسئولان سینمایی و برخی از هنرمندان قرار است کمکهایی به این خواننده و بازیگر پیشکسوت تئاتر، سینما و تلویزیون شود. این در حالی است که مدیر عامل مؤسسه هنرمندان پیشکسوت میگوید: از سال ۹۴مکاتبات برای عضویت رویگری در مؤسسه آغاز شد، اما شورای ارزشیابی هنرمندان تشخیص نداده است که وی میتواند عضو مؤسسه هنرمندان پیشکسوت شود!
رویداد رویگری
همین دو ماه پیش بود که در بخشی از اختتامیه چهلمین جشنواره بینالمللی تئاتر فجر و پس از پخش تصاویری از اجرای سرود مشهور «اللهالله» به خوانندگی رضا رویگری، از این هنرمند پیشکسوت تقدیر شد و رویگری با لحن و گفتاری گلایهآمیز گفت: «هنرمندان تئاتر، لوطیتر از هنرمندان سینما هستند. این اولین باری است که از من تقدیر میشود تا حالا حتی یک کارت ده آفرین هم به من نداده بودند»، حالا و بعد از گذشت یکی دو ماه از این اتفاق مجدداً اسم رضا رویگری خواننده و بازیگر پیشکسوت تئاتر، سینما و تلویزیون در رسانهها مطرح میشود و یک ویدئوی چندثانیهای از او که پر از گلایه و دردمندی به خاطر رها شدن در خانه سالمندان کهریزک بود، وایرال شد.
ماجرای بیمهری به برخی هنرمندان و پیشکسوتان عرصههای مختلف فرهنگی و هنری در حال تبدیل شدن به قصههای هزار و یک شب است و حرفهای تلخ این روزهای رویگری شبیه حرفهای چند سال پیش هنرمندانی مثل مرحوم ثریا حکمت است که میگفت، مگر قرار نیست بعد از مردنم در قطعه هنرمندان دفن شوم، خب امروز که زندهام قبر فردایم را به من بدهید تا با فروش آن بتوانم مشکلاتم را حل کنم (قریب به مضمون). در این یکیدو روزی که از ویدئوی گلایهمندانه رویگری گذشته است، برخی مسئولان و هنرمندان سعی کردهاند قصه تلخ هنرمندان پیشکسوت تکرار نشود و تا زنده هستند، تکریم شوند.
دستور وزیر و پیگیری خزاعی
در همین رابطه محمد خزاعی، رئیس سازمان سینمایی با اشاره به وضعیت رویگری عنوان کرد: از روزی که از مشکل آقای رویگری اطلاع پیدا کردیم با همسر ایشان و از طریق آنها با پزشکان معالج و دستاندرکاران آسایشگاه کهریزک در تماس بودیم. به گفته همسرشان و بنا به تأکید پزشک معالج آقای رویگری، امکان نگهداری وی در منزل به دلیل پارهای مشکلات و اختلالات جسمی به هیچ وجه وجود نداشت و با مساعدت و همکاری پزشک به آسایشگاه کهریزک و در شرایط مطلوب منتقل شده است.
به گفته وی، چندین بار هم از سوی سازمان سینمایی و همکاران بنده در موزه سینما برای حمایت از این هنرمند عزیز اقداماتی صورت گرفته و عیادت از ایشان از اولین برنامههای دیداری بنده در مدت حضورم در سازمان سینمایی بوده است.
رئیس سازمان سینمایی تأکید کرد: وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی هم صبح امروز (دیروز) مدیرعامل صندوق اعتباری هنر را مأمور کردند از نزدیک و حضوری در جریان روند نگهداری و درمان و شرایط آقای رویگری قرار گیرند. با تعاملاتی که از طریق صندوق اعتباری هنر صورت گرفته و اقداماتی که از سوی سازمان سینمایی و صداوسیما در حال انجام است، مشکلات این هنرمند به زودی مرتفع میشود. در کنار این هنرمند پیشکسوت و خانوادهاش خواهیم بود.
متأسفانه رویگری عضو ما نیست!
اما نکته عجیب در این رابطه اظهارات سیدعباس عظیمی، مدیرعامل مؤسسه هنرمندان پیشکسوت است که با وجود فعالیت چندین ساله رضا رویگری در فضای هنری و سینمایی کشورمان، درباره وضعیت نامناسب این هنرمند در آسایشگاه سالمندان میگوید: متأسفانه این هنرمند ارزنده کشورمان عضو مؤسسه هنرمندان پیشکسوت نیست و از سال۱۳۹۴ که مکاتبات برای عضویت این هنرمند آغاز شد، شورای ارزشیابی هنرمندان تشخیص نداده است که ایشان میتواند عضو مؤسسه هنرمندان پیشکسوت شود! حتی ۱۱روز از استقرار مجدد اینجانب به عنوان مدیرعامل مؤسسه نگذشته بود که در بهمن ماه سال۱۴۰۰ مجدداً نامهای به شورای ارزشیابی هنرمندان ارسال و درخواست عضویت استاد رویگری را مطرح کردم.
نکته عجیب اظهارات مدیر عامل مؤسسه هنرمندان پیشکسوت این است که از نظر ارزشیابی هنرمندان این مؤسسه، هنرمندی مثل رضا رویگری که سابقه فعالیتهای انقلابی و هنری وی از ایام پیش از پیروزی انقلاب اسلامی تا همین چند وقت پیش ادامه داشته، نتوانسته است شرایط احراز عضویت در این مؤسسه را مطابق نظر اعضای شورای ارزشیابی آن کسب کند. ظاهراً اعضای محترم این شورا از سال ۹۴ تاکنون نتوانستهاند به این جمعبندی برسند که این خواننده و بازیگر پیشکسوت تئاتر، سینما و تلویزیون شرایط عضویت در مؤسسه هنرمندان پیشکسوتان را داراست یا نه؟! این تعلل در حالی اتفاق افتاده است که در ماده ۲ اساسنامه مؤسسه هنرمندان پیشکسوت (مصوب جلسه ۱۵۷ مورخ ۳/۱۱/۱۳۸۵ شورای معین بر اساس تفویض جلسه ۵۹۶ مورخ ۵/۱۰/۱۳۸۵ شورای عالی انقلاب فرهنگی) تصریح شده است: «هنرمند پیشکسوت به کسی اطلاق میشود که در یکی از حوزههای موسیقی، نمایش، شعر، ادبیات داستانی، سینما، معماری، هنرهای سنتی، تجسمی و خوشنویسی به خلق آثاری برجسته اشتهار و اشتغال داشته یا دارد و واجد شرایط زیر میباشد: الف: بیش از ۳۵ سال سابقه حرفه هنری. ب: بیش از ۶۰ سال سن. ج: برخورداری از حُسن شهرت در جامعه هنری کشور و صاحب سبک ویژه.» با وجود صراحت اساسنامه در مورد شرایط هنرمندان، شورای ارزشیابی این مؤسسه رضا رویگری را دارای فاقد چنین شرایطی تشخیص داده است!
بعد از گذشت ۴۳ سال از پیروزی انقلاب اسلامی سرود انقلابی «ایران ایران» رضا رویگری همچنان پای ثابت و یادگار آن ایام است. اگر کسانی باشند که ادعا کنند نام و چهره رضا رویگری را در سینما کمتر دیدهاند، قطعاً کسی در بین دانشآموزان و بزرگسالان دهههای قبل و امروز پیدا نمیشود که سرود انقلابی «ایران ایران» او را در ایام بزرگداشت دهه فجر انقلاب اسلامی نشنیده باشد، این یعنی صدای رضا رویگری از چهره و نام او مشهورتر است؛ بنابراین گزارش رضا رویگری پس از بهترشدن اوضاع جسمی خود در منزلی که برای هنرمندانی همچون او اختصاص داده شده سکونت خواهد کرد. این اقدام با پیگیری پرویز پرستویی، علیرام نورایی و چند همکار و دوست رویگری انجام گرفته است.
