نصرالله قادری مطرح کرد

نامه اخراجی که در جیب آوینی بود

نصرالله قادری که در هفته هنر انقلاب اسلامی به عنوان یکی از چهره‌های تئاتر در این عرصه مورد قدردانی قرار گرفت، درباره آثار جدید خود که بر اساس نهج‌البلاغه نگاشته است، سخن گفت.
نصرالله قادری که به دلیل نگارش نمایشنامه شهید بهشتی و شهید آوینی این هفته جایزه هنر انقلاب را دریافت کرد، درباره فعالیت‌های جدید خود به مهر گفت: یکی از آثار من که با عنوان «راه طی شده» شناخته می‌شود، درباره زندگی شهید آوینی است. من سال‌های زیادی را با شهید آوینی کار کردم و دبیر بخش تئاتر مجله سوره بودم.
قادری بیان کرد: پس از نوشتن رمان حضرت ابوذر و سلمان به فکر این بودم که چطور می‌شود از نهج‌البلاغه برای نوشتن نمایشنامه استفاده کرد، سپس رمان زندگی شهید شاه‌آبادی را نوشتم که آن هم در انتشارات سروش چاپ شد. حوزه هنری نمایشی چاپ خواهد کرد و من امیدوارم چاپ شود.
وی با توجه به سابقه همکاری‌اش با شهید آوینی اظهار کرد: آخرین شبی که شهید آوینی رفت، پررنگ‌ترین خاطره من از اوست. ما در ساختمان مجله سوره بودیم. آن روز‌ها تعدادی از دانشجویان رشته پزشکی به بهشت زهرا (س) رفته بودند، در قبر خوابیده بودند و ادای نکیر و منکر را درآورده بودند و مشکل روانی برایشان پیش آمده بود، بنابراین در بیمارستان روانی بستری شده بودند. شهید آوینی به من مأموریت داده بود بروم و ببینم که این مسئله واقعیت دارد یا شایعه است؟ من در شبی که از آن یاد کردم، گزارش وضعیت دانشجویان را در یک جلسه و با حضور تعدادی از دوستان به سید شهدای اهل قلم ارائه می‌دادم. پس از اتمام جلسه شهید آوینی به من گفت شما بمانید، کارتان دارم. من ماندم و گفتم می‌دانم می‌خواهی چه بگویی، نامه اخراج من در جیب توست و او گفت: بله.
این هنرمند عرصه تئاتر ادامه داد: گفتم نامه اخراج شما هم در جیب کس دیگری است. گفت مهم نیست، وقتی برگشتم من یک ماشین دارم، صبح تا ظهر من با آن کار می‌کنم و ظهر به بعد هم تو با آن کار بکن و وقتی که رفت، دیگر برنگشت و جایی رفت که باید می‌رفت.
قادری در بخش پایانی سخنان خود تصریح کرد: من در نمایشنامه‌ام این را گفته‌ام که شهید آوینی از طرف نیرو‌های خارجی، داخلی‌ها و تا نیمه راه آمده‌ها، مارقین و افرادی که هنوز ساکت هستند و حاضر نیستند راجع به او حرف بزنند و حتی اجازه نمی‌دهند فرد دیگری درباره آن شهید بزرگوار حرف بزند، مورد هجوم بود. قاطعانه اگر آوینی می‌ماند، اندیشه علی‌وار و آنچه را که باور داشت، همچنان مطرح می‌کرد و نیرو‌های بیشتری را پرورش می‌داد، آن زمان قطعاً هنر انقلاب جایگاه بهتری از الان داشت.