محمدعلی مجاهدی، پدر شعر آیینی کشورمان و دبیر دائمی دبیرخانه شعر و ادبیات آیینی معتقد است: نخل تنومند شعر و ادبیات آیینی به ثمر نشسته و پویایی آن همه را به شگفتی واداشته است. محمدعلی مجاهدی، پدر شعر آیینی کشورمان و دبیر دائمی دبیرخانه شعر و ادبیات آیینی معتقد است: نخل تنومند شعر و ادبیات آیینی به ثمر نشسته و پویایی آن همه را به شگفتی واداشته است.
محمدعلی مجاهدی، پدر شعر آیینی کشورمان در پاسخ به این سؤال که وضعیت شعر آیینی کشورمان در حال حاضر چگونه است، به ایبنا میگوید: اگر بخواهیم به مقایسه وضعیت شعر آیینی امروز با پیش از انقلاب اسلامی بپردازیم، درمییابیم امروز این گونه ادبی به رشد چشمگیر و فراگیر کمی و کیفی رسیده است. پیش از انقلاب اسلامی شاهد بروز و آفرینش اشعار مذهبی نخنما و فاقد ارزشهای هنری بودیم، البته شخصیتهایی نیز بودند که اشعار فاخری میسرودند، اما فضای حاکم بر انجمنهای ادبی این برداشت را القا میکرد که شعر مذهبی سست است و از نظر هنری ارزشی ندارد. پس از پیروزی انقلاب اسلامی با نگاه خاصی که جوانان به فرهنگ شیعی، فرهنگ عاشورا و اهل بیت (ع) و فرهنگ قرآن یافتند، اشعار آیینی از لحاظ محتوا، غنای قابل ملاحظهای پیدا کردند و بیشتر صاحبنظران شعر و ادب معتقدند دو دهه اخیر را باید دوران جهش و رشد چشمگیر شعر و ادبیات آیینی دانست. امروز نخل تنومند شعر و ادبیات آیینی به ثمر نشسته و پویایی آن همه را مورد شگفتی قرار داده است.
مجاهدی در پاسخ به اینکه در چنین شرایطی وظیفه اصلی دبیرخانه شعر و ادبیات آیینی چیست، اینگونه توضیح میدهد: وظیفه این دبیرخانه آن است که در قلمرو موضوعی شعر و ادبیات آیینی مانند توحید، عرفان، معرفت، حکمت، اخلاق، مسائل اجتماعی و شعر ولایی فعالیت کند. اگر قلمرو موضوعی شعر آیینی را به پازل وسیعی مانند کنیم، هر قطعه آن یک قلمرو موضوعی خاص است که در عین حال با سایر قطعهها نیز ارتباط دارد. وقتی از قرآن به عنوان منبع وحیانی یاد میکنیم، در کنارش منابع ولایی را داریم که میتوانند در تفسیر آن کمک کنند. دبیرخانه وظیفه خود میداند که در گام نخست مشتاقان شعر و ادبیات آیینی را با قلمروهای موضوعی این ادبیات آشنا کند. شاید این برداشت وجود داشته باشد که شعر و ادبیات آیینی محدود به اشعار ولایی است، اما این گونه ادبیات مقولههای مختلف شامل توحید، اخلاق، آداب اجتماعی، مقاومت، دفاع و در نهایت شعر ولایی را که شامل زیرمجموعههای اشعار نبوی، علوی، فاطمی، غدیر، اهل بیت (ع)، رضوی و مهدوی است نیز دربردارد و تمام این موضوعات در قلمرو شعر و ادبیات آیینی جای میگیرند، بنابراین نمیتوانیم تنها اشعار ولایی را شعر آیینی بدانیم و چنین برداشتی برخلاف منطق و براهین است. وظایف دبیرخانه در گام نخست آشنا کردن شیفتگان شعر و ادب شیعی با شعر آیینی و سپس تدارک برنامههای متنوع در فضای مجازی و نیز در ادامه آسیبشناسی و تعیین بایدها و نبایدهای شعر و ادبیات آیینی است.
دبیر دائمی دبیرخانه شعر و ادبیات آیینی درباره آسیبشناسی این حوزه از شعر میگوید: با اینکه پس از پیروزی انقلاب اسلامی شاهد رویش نخل تناور شعر و ادبیات آیینی شدهایم، اما باید توجه کرد که ریزشهایی نیز رخ داده است که با اینکه در مقابل رویشها چندان قابل اعتنا نیستند ولی همین میزان اندک نیز باید محو شود. باید شاعران ما در جریان بایدها و نبایدهای شعر آیینی و تفاوتهای آن با سایر اقسام شعر قرار گیرند و ورود به آن مقدماتی را میطلبد. همچنین در نظر داریم از فضای مجازی برای برپایی جلسههای نقد شعر و ادب آیینی توسط استادان صاحبنظر در این حوزه استفاده کنیم.