کمیسیون ورزشکاران یکی از مهمترین کمیسیونها در کمیته بینالمللی المپیک است. با وجود این، اما در ایران این کمیسیون هنوز نتوانسته تأثیر چندانی داشته باشد. به طوری که در دوره نخست نه فقط بازده مثبتی نداشت که تمام اخبار منتشر شده از آن به درگیری اعضا ختم میشد. با وجود این، اما چاشنی بیتجربگی توجیه خوبی بود برای آنکه این کمیسیون نوپا در گام اول نتواند روند خوبی را دنبال کند. با وجود این، اما بعد از تجربهای چهار ساله انتظار میرود که کمیسیون ورزشکاران این بار به جای درگیریهای داخلی به حل مشکلات ورزشکاران و برداشتن باری از دوش آنها بپردازد. بزرگترین ایرادی که طی سالهای اخیر به ورزش ایران گرفته شده به حضور مدیران سیاسی و غیرورزشی در رأس امور ورزش کشور برمیگردد. افرادی که کمترین شناختی از مسائل و مشکلاتی که ورزشکاران با آن دست به گریبان هستند ندارند. با وجود این، اما حالا شرایطی فراهم شده تا عدهای از جنس ورزش و از بین ورزشکاران وارد میدان شوند. ورزشکارانی که بی هیچ شک و تردیدی به طور کامل با مسائل و مشکلات آشنایی کامل دارند و همین شناخت و از بدنه ورزش بودن میتواند کمک شایانی باشد برای آنکه بتوانند گرهای از مشکلات ورزش کشور باز کنند. بیهیچ شک و تردیدی تکتک آنهایی که امروز به هر شکلی توانستند عضویت در کمیسیون ورزشکاران را به دست آورند هدفی جز پیشرفت ورزش کشور و سهولت کار ورزشکاران ندارند. با وجود این، اما عملی کردن این هدف و نیت نیازمند اتحاد، همدلی و صبوری است. در غیر این صورت نه فقط نمیتوانند گامی در راستای مهیا شدن شرایط برای موفقیت ورزشکاران ایجاد کرده که اوضاع را سختتر و مشکلات را بیشتر از قبل میکنند. حال آنکه بر کسی پوشیده نیست که تک تک همین نفرات تا قبل از عضویت در کمیسیون ورزشکاران خود خواهان حل و فصل مشکلات جامعه ورزش از مسئولان بودند و به همین دلیل مهم نیز پذیرفتنی نیست که خود امروز به جای مرتفع کردن مسیر موفقیت با دامن زدن به اختلافنظرها سنگپراکنی کرده و شرایط را برای ورزشکارانی که چشم امید به حضور آنها در این کمیسیون داشتند سختتر کنند. کمیسیونی که بیتردید روزنه امیدی است برای حل مشکلات ورزشکاران که باید با تدبیر و دانش از آن استفاده شود.
