کار مهم ریاست جدید سازمان سینمایی آن است که ضمن آنکه با سلایق گوناگون سینماگران تعامل سازنده ایجاد کند، برای سینما طراحی استراتژیک داشته باشد و میان نخبگان و بدنه سینما ارتباط و همفکری ایجاد کند.
اکبر نبوی، منتقد و نویسنده سینما با بیان این مطلب درباره بایستههای پیش روی محمد خزاعی در مدیریت سازمان سینمایی به تسنیم گفت: سینمای ایران در کنار درخششها، فرازها و افتخاراتش، مجموعهای از مشکلات انباشته دارد که طی سالیان متمادی جمع شده است و به دلایل متعدد نه تنها رفع نشده بلکه به گونهای به بار آنها هم اضافه شده است، شاید یکی از دلایل اصلی آن این باشد که ۱۳ وزیر فرهنگ و ارشاد ما طی چند دهه گذشته، یعنی از سال ۱۳۶۰ که وزارت ارشاد با ادغام دو وزارت فرهنگ و هنر و وزارت جهانگردی تشکیل شد، تا به امروز، با وجود اینکه همه آنها انسانهای محترمی بوده و هستند، اما مناسب وزارت ارشاد نبودند.
وی ادامه داد: همین نکته یک آسیب بزرگ برای وزارت ارشاد بوده است که تأثیرات خود را در موضوع بسیار مهم و راهبردی مانند سینما هم نشان میدهد. وقتی که یک وزیر دلمشغولیهای شخصی یا شاکله اصلی او اساساً فرهنگ و هنر نباشد، این موضوع در نوع مدیریت او و به تبع در انتخاب همکاران و مدیرانش نیز اثرگذار خواهد بود. این نکته اول من است که در حیطه کلان وزارت ارشاد مطرح است که به حوزه سینما هم ارتباط دارد و متأسفانه آسیب زده است، البته محمد خزاعی یک سینماگر است و به نظرم این انتخاب توسط وزیر جدید فرهنگ یک قدم منطقی بود، نسبت به اینکه یک مدیر غیر مرتبط با سینما برای سازمان سینمایی انتخاب شود.
اما محمد خزاعی هم در نهایت با همان مشکلات بر زمین مانده روبهرو است، گمان میکنم مهمترین کاری که باید ایشان انجام دهد و در سالهای قبل انجام نشده این است که باید برای سینما یک طراحی استراتژیک داشته باشد که بتواند در برنامهریزی و حوزه اجرا قابلیت داشته باشد.
این سینماگر در ادامه عنوان کرد: سینما به اعتبار اینکه رسانه است و از مؤلفه خطیری به نام «پیام» و «اثرگذاری» بسیار بالایی بر افکارعمومی برخوردار است، همسایه دیوار به دیوار امنیت ملی هر کشوری است. وقتی که از امنیت ملی سخن میگوییم، در حقیقت نگاه و رویکردمان به یکی از بنیادیترین مقومهای برپایی و برقراری مفهومی بهنام کشور- ملت است.
با چنین نگاهی، سینما به همراه رادیو و تلویزیون، مهمترین قدرت بازدارندگی فرهنگی و اجتماعی و حفاظت از برج و باروی فرهنگ ملی است و طبیعی است که برای حفظ و تحکیم این مؤلفه بنیادین، به اندازه هوایی که تنفس میکنیم، باید ارزش و اعتبار قائل باشیم و آن را در زمره مهمترین بخشهای سیاستگذاری، برنامهریزی و تخصیص اعتبارات معنوی و مادی ببینیم و ادراک کنیم. همانطور که تاریخ سینما و فیلمهای فراوانی که به عنوان مثال در زمینههای سیاسی مانند دوران جنگ جهانی و جنگ سرد یا حتی در زمینههای خانوادگی و اجتماعی و مفهومی ساخته شده است گواه آن است، اما همه حرفم این نیست بلکه از طرفی سینما را هم نهاد بسیار مهم اجتماعی میدانم، بنابراین منطقاً و عقلاً دیگر نمیتوانیم و نباید به سینما باری به هر جهت و سادهانگارانه نگاه و آن را مدیریت کنیم.
