متأسفانه فضای برخی سریالهای خانگی اصلاً ایرانی نیست و به سبک محلات تبهکاری مکزیک، سریال را پر کردهاند با خون و خونریزی بیحاصل و تا نقدی به آنها میشود میگویند در قسمت آخر، پایان شوم خلافکاران را ارائه کردهاند. به نظرم این، توجیهی مناسب برای کپیکاریهای بیهوده از سریالهای آن طرفی نیست.
احمد رمضانزاده، کارگردانی که سابقه دستیاری و سرپرستی گروه کارگردانی در سریالهایی مثل «در چشم باد» را داشته است، با بیان این مطلب به «جوان» گفت: هیچ کپیکاری به ماندگاری منجر نمیشود. باید با داستان و کاراکترهایی اصیل به سمت سریالسازی رفت تا سریالهایی تولید شود که در درازمدت باز هم برای مخاطب، جذابیت داشته باشند. اینکه بخواهیم فرم و محتوای آثار مثلاً امریکای لاتین را موبهمو برای ایران پیاده کنیم به تقلیدکردنی دست زدهایم که نتیجهاش بیهویت شدن اثر است. وی درباره تولیدات تاریخی شبکه نمایش خانگی نیز عنوان کرد: با وجود سرمایهگذاریهایی که در حیطه ساخت سریالهای تاریخی به خصوص در شبکه خانگی صورت گرفته ولی همچنان ماندگارترین سریالهای تاریخی همانهایی هستند که در تلویزیون تولید شدهاند. به گفته این سینماگر جدیت در هر کاری که باشد، کار استاندارد میشود. جلو و پشت دوربین سریال «در چشم باد» مملو از آدمهای درجه یک بود و اینکه بتوانیم مجدداً آنها را کنار هم جمع کنیم یک آرزوست. ورای این تیم درجه یک حتی در ریزترین امور سریال، اصول حرفهای حاکم بود و همین باعث شد محصولی جریانساز خلق شود.
کارگردان «حکایت عاشقی» و «بشیر» تأکید کرد: سریالسازی تاریخی نیاز بالایی به افرادی دارد که تاریخ را بشناسند و سالها روی سوژههای خود تحقیق کرده باشند. نمیشود هر تکنیسین هر چقدر هم که متبحر باشد، به سمت کار تاریخی بیاید. امثال علی حاتمی، سیدضیاءالدین دری و مسعود جعفریجوزانی، تاریخ را درک کرده و بعد به سمت نمایشی کردن آن رفتند. تاریخ را که درک کنی آنگاه تولید سریال تاریخی، ساده میشود ولی امان از زمانی که افراد درکی نسبت به تاریخ ندارند و فکر میکنند میتوانند صرف بلد بودن برخی تکنیکها اثری فاخر بسازند. احمد رمضانزاده با اشاره به اینکه تاریخیسازان بزرگ، پشت صحنه قوی هم دارند، اظهار داشت: تولید سریال تاریخی که فقط دکور زدن و سفارش لباس نیست. کارگردانان بزرگ ایرانی که به سمت تولید آثار تاریخی رفتهاند، اغلب بزرگترین تدارکات را برای تمامی امور از فیلمبرداری تا گریم و طراحی صحنه فراهم کردهاند ولی قبل از آن، فیلمنامههای درجه یک داشتند که به اصطلاح مولای درزش نمیرفت و این فیلمنامهها صرفاً با پول، خلق نشده بود و عشق بود که سریالهای بزرگی مثل «هزاردستان»، «کیف انگلیسی» و «در چشم باد» را رقم زد.
