سرویس فرهنگ و هنر جوان آنلاین: میدان کهنه اصفهان به مجموعهای از گذر زمان در سرزمینی گفته میشود که نشانگر فرهنگ و تمدن رسالت سه پیامبر اولوالعزم یعنی حضرت موسی نبیالله، عیسی روحالله و محمد رسولالله (ص) است که در بطن دمیده شد، زیرا در ضلع جنوبی این میدان آرامگاه امامزاده اسماعیل و مقبره شعیای نبی واقع شده است و شمال آن به محله جویباره میرسد که تنها نقطه از جهان باشد تا با دهها مسجد، کلیسا و کنیسه در جوار و دیوار به دیوار هم، فرهنگ تمدن و فهم ایرانی را به دنیا بشارت دهد و ضلع غربی آن نمایشگر مسجدی با چهار ایوان به نام جامع عتیق قد برافراشته تا سرگذشت از این ستون به آن ستون فرج است را تداعی کند و نشان دهد این مکان باستانی قبل از آنکه عبادتگاه شیعیان باشد زرتشت و کلیم را به خود دیده و امروز میعادگاه کسانی است که مشتاق زیارت مدفن صاحب دهها جلد کتاب بحارالانوار از علامه مجلسی هستند و از سویی شاهد بلندترین مناره مسجد امام علی (ع) در کنار مقبره امامزاده هارون فرزند حسن بن علی (ع) باشند و عظمت اسلام را در ضلعی از تاریخ یک محله لمس کنند. هارونیه اگرچه توسط میدانی عظیم چند پاره شده است، اما تمدن را همچنان میشود در حواشی آن دید تا به جایگاه سلطان سنجر رسید و کوچه باریک و بلندی که به بنبست این دیرینه ختم میشود، در حالی که دیوار کاهگلی دو ضلع این مسیر طولانی مشرف به مسجد و منارهای بلند به نام امام علی (ع) و بلندای تاریخ عدل سنجر است که هر کلام در نهایت سکوت به امپراطوران دوران تمدن در قرن بیستویکم طعنه میزنند! شاید اصحاب نگارش تاریخ بهتر بتوانند آنچه امروز از بقایای میدان کهنه در وسعت چهار ضلع آن باقی مانده است را با دیده بصیرت و ابزار علم دیرینهشناسی بررسی نمایند و در یک جمعبندی به این نتیجه برسند که این محله به خودی خود میتواند نقش ارزندهای در رفع اختلالات ذهنی پیرامون ادیان الهی فیمابین رسالتهای ماقبل اسلام داشته باشد، زیرا دانشمندان مطرح تاریخ از جمله ابوعلی سینا و خواجه نظامالملک نیز قسمتی از هویت کلان این منطقه باستانی هستند که هنوز جای پا و اثر انگشت آنها بر نگارههای آن نمایان است. قدم زدن در کوچه پس کوچههای تنگ از نظر فیزیکی و پر وسعت از جانب هویت تاریخی میتواند درون کاوشگران را متحول سازد تا خشت خشت باقیمانده در پرچینهای دیوار را به چشم عبرت نگاه کنند و با خود بگویند مگر میتوان بقایای بلدیه این شهر را در چند قدمی هارونیه نادیده انگاشت و از آن گذشت که اینجا اولین ساختمان شهرداری با عنوان بلدیه در کشور بوده است که امروز از سر بیمهری میراث فرهنگی دوران زوال و انحطاط را سپری میکند تا از گرمابه ذغالیها که قرنها جایگاه نظافت و شستوشوی کسانی بوده است که به این شغل اشتغال داشته و هر روز عصر تن خود را در آب گرم آن صفا میدادند؟! هر آنچه پیرامون هارونیه امروز به دست میآید قطرهای است از دریای بیکران و بلندای یک تاریخ و هویت که بر اثر بیمهری دستگاههای متولی از جمله میراث فرهنگی و شهرداری هر روز قسمتی از آن منحط میگردد، هنوز هم هستند انگشتشمار چهرههای هویتی و تاریخهای زنده و گویایی که اگرچه به مرز صدسالگی رسیده و حتی از آن گذشتهاند، اما هر روز صبح به کوچهپسکوچههای باریک این محله میآیند تا در کنار دکههای فرسوده و سقفهای در حال ریزش آن بساط کهنه چینی خود را پهن کنند و اجازه ندهند یکی از شغلهای باستانی این شهر که مرکز آن همین محله بوده است از ذهنها خارج شود. امروز مراکز آموزشی متعدد راهنمایان گردشگری اصفهان که اکثراً تحت نظر سازمان میراث فرهنگی و گردشگری هستند زمینه تدریس خود را بر چند اثر ساختمانی فاخر این شهر موزه که ثبت ملی و جهانی شده است محدود نمودهاند، در حالیکه میدان کهنه این شهر با دارا بودن محلاتی، چون هارونیه و جویباره برای خود تاریخی وسیع و بیبدیل دارد که اگر سیاحت و گردشگری در آنها مدیریت شود یکی از غنیترین منابع درآمدی کشور خواهد شد.
روزنامهنگار پیشکسوت
