سرویس فرهنگ و هنر جوان آنلاین: خانه سینما چند روز پیش نیز در نامهای به رئیس قوه قضائیه خواستار رفع ممنوعیت خروج رسولاف برای حضور وی در برلیناله شده بود. محمد رسولاف چند ماه پیش به یک سال زندان از دادگاه بدوی همراه با دو سال ممنوعیت خروج از کشور و محرومیت از فعالیتهای سیاسی و اجتماعی به اتهام فعالیت تبلیغی علیه نظام، محکوم شده بود.
در پیام تبریک خانه سینما به محمد رسولاف آمده: موفقیت جنابعالی و کسب جایزه ارزشمند خرس طلایی برلین را به شما و سینمای ایران پر افتخار ایران تبریک میگوییم. جشنوارههای خارجی بدون توجه به راهبردهای فرهنگی و سیاسی مراکز برگزارکننده همواره برای بخشی از مدیران سینمای ایران اصالتی محوری داشته است. این مدیران با انکار گرایشهای سیاسی و فرهنگی جشنوارههای خارجی جوایز این رویدادها را نشانهای از اصالت صرفاً هنری قلمداد میکنند و جالب است که همین مدیران در اداره رویدادهای داخلی سینمای ایران روی صرفاً هنری بودن و نداشتن راهبرد و گرایش تأکید ویژهای دارند و جشنوارههای داخلی مثل جهانی فجر را نیز به شکلی کاملاً خنثی و به دور از ایده و راهبرد برگزار میکنند. همین منظومه فکری و مدیریت غلط و منفعلانه باعث شده تا فیلمسازان جوان و جویای ایرانی بعضاً در زمینی که این رویدادها طراحی کردهاند بازی کنند و استعدادهای خود را به پای منافع غرب بریزند.
با مشاهده همه آثار رسولاف، چه داستانی و چه مستند با حکایات و روایتهایی مواجه میشویم که گویی در یک فضای غیررئال رخ میدهد، در حالی که فیلمساز ادعای واقعگرایی و همسو بودن با اتفاقات جامعه و دردهای مردم را دارد. شخصیتهای آثار محمد رسولاف نه تنها در استیصال کامل به سر میبرند و قادر به اجرای رفتارهای روزمره نیستند بلکه در مکان و زمانی متفاوت نسبت به روزگار امروز ایرانیان سر میکنند که میتواند ناشی از فاصله مکانی و فاصله زیست فیلمساز با بدنه جامعه ایران باشد، حتی کاراکترهای روشنفکر در سیاسیترین فیلم رسولاف با نام «دستنوشتهها نمیسوزند» هم گویی غریبه با فضای واقعی نویسندگان ایرانی به سر میبرند. کاراکترهای آثار رسولاف هیچ کدام رگههایی از نوع زیست مردمان ایران ندارند و این نوع شخصیتپردازی نشان میدهد فیلمساز نه تنها شناختی نسبت به جهان پیرامونش ندارد بلکه شخصیتها بهانهای هستند برای اجرای فرامین دیکته شده توسط فیلمساز.
