سرویس فرهنگ و هنر جوان آنلاین: به گزارش فارس، دیدگاه امام (ره) در جریانِ خطر تحجرگرایان و مقدسنمایان در حوزههاى علمیه و تحمل تلخی فشارها و ضربات این جریانات در طول دوران مبارزه و بیان امام نسبت به مروجان اسلام امریکایی، همچنین ژست تقدسمآبى عدهای از روحانیون که در حوزههای علمیه چنان تیشه به ریشه دین و انقلاب و نظام میزنند که گویى وظیفه اى غیر از این ندارند، چنان بر امام (ره) سخت و طاقتفرسا بوده که وقتی پس از نیم قرن برای نگارش منشور روحانیت دست به قلم شد با تلخی نوشت: «خون دلی که از پدر پیرتان از این دسته متحجر خورده است، هرگز از فشارها و سختیهای دیگران نخورده است.» اکنون و پس از گذشت چندین سال از صدور این نامه مشهور از سوی بنیانگذار کبیر انقلاب خطاب به حوزویان، جواد موگویی نویسنده کتاب «غبار در خرداد» با توجه به دغدغه شخصی و همچنین بر اساس تحقیقات و تاریخپژوهیهای چند سال گذشته به این نکته میرسد که باید برای روشنگری بیشتر بخشی از تاریخ ایران مخصوصاً بیانات ایشان را مرور و تبیین کند.
جواد موگویی در رابطه با انگیزه تدوین «خون دل» میگوید: با توجه به صراحت کلام حضرت امام (ره) در نامه منشور روحانیت، متأسفانه درباره این نامه هیچ گاه بررسی و پژوهشی نشده و این جای تأسف است که با گذشت ۳۲سال از نگارش این نامه دستگاهها و نهادهای فرهنگی و تبلیغی هیچ بررسی و پژوهشی با این محوریت منتشر نکردهاند، لذا در این اثر علاوه بر متن نامه منشور روحانیت، پژوهشهایی در مورد اصل منشور و همچنین شخصیتهایی که در تاریخ انقلاب دچار انحراف و خدشه به نظام جمهوری اسلامی مخصوصاً روحانیت وارد کردهاند، مورد بررسی قرار گرفته است.
در بخشهایی از این اثر آمده است: «چند ماهی از پایان جنگ گذشته بود که امام دست به قلم شد و نامهای خطاب به روحانیون نوشت که به نامه منشور روحانیت معروف شد. امام در این نامه برای نخستین بار از رنجها و ملالتهای جریاناتی در حوزههای علمیه سخن میگوید که از ابتدای شروع نهضت به مقابله با او پرداختند. در ۱۵خرداد۱۳۴۲ مقابله با گلوله تفنگ و مسلسل شاه نبود که اگر تنها این بود، مقابله را آسان میکرد بلکه علاوه بر آن، از داخل جبهه خودی، گلوله حیله و مقدسمآبی و تحجر بود؛ گلوله زخم زبان و نفاق و دورویی بود که هزار بار بیشتر از باروت و سرب جر و جان را میسوخت و میدرید.»
