سرویس فرهنگ و هنر جوان آنلاین: در نشست «مروری بر اندیشه و عمل مرحوم روحالله نامداری» به این مسئله اشاره شد که عرصه هنر بحران تکنیک نداریم بلکه محتوا را باختهایم.
نشست «مروری بر اندیشه و عمل مرحوم روحالله نامداری» (همزمان با دومین سالگرد رحلت او) با عنوان «آیا همچنان کتاب اولویت اول جبهه فرهنگی انقلاب اسلامی است؟» در غرفه مجمع ناشران انقلاب اسلامی برگزار شد.
نامداری اهداف و مسیر خود را پیدا کرد
محمدحسین بدری، روزنامهنگار و مجری تلویزیون، با اشاره به مدت زمان کوتاهی که سابقه کار با روحالله نامداری داشت، گفت: در دورهای که میتوان با زرنگی و شارلاتانبازی پیشرفت کرد و پول درآورد، روحالله نامداری با اعتقاد برای آرمان خود تلاش کرد. هر آدمی که دو سه هفته صورتش را اصلاح نکرد و با نهادهای انقلابی وارد کار شد، انقلابی نیست. ما باید تکلیف خودمان را با این مدلها معلوم کنیم. روحالله از این مدل آدمها نبود. وی افزود: طبیعی است که بگوییم کتاب در اولویت قرار دارد. وقتی از کتاب حرف میزنیم، باید باندبازی را کنار بگذاریم. اگر از باندبازی دست برداریم، میتوانیم برای جلو بردن انقلاب تلاش کنیم وگرنه باید با شعارها بازی کنیم. فردی مثل نامداری اهداف و مسیر خود را پیدا کرد و فهمید که خودنمایی ما را میخورد و از انجام کارهای هدفدار و به دردبخور دور میکند. همین چند خط کتابی که از روحالله باقی مانده، کافی است که مسیر را برای عدهای روشن کند.
محمدصادق شهبازی دیگر سخنران این نشست بود که به قالبهای قابل رجوع در هنر اشاره کرد و گفت: بعد از فتنه ۸۸ همه جریانهای انقلابی به فضای هنر رجوع کردند. من فکر میکنم در فضای هنر بیشترین ضعفی که داریم، به محتوا برمیگردد. زمانیکه دورترین عرصه هنری به انقلابیها را موسیقی میدانستیم، دیدیم چقدر خواننده و آهنگساز انقلابی زیاد داریم. در این موقعیت ما فهمیدیم که تکنیک بحران ما نیست. بحران اصلی ما محتواست. محتوا قلب کتاب است. آنجاست که ما محتوا را جمعبندی میکنیم. روحالله نامداری در عرصه نظر بحث عمیق و معرفتی دارد و به چیزهایی دست پیدا میکند که برای مخاطب تعیین تکلیف میکند. او به این موضوع واقف بود که بنا بر نیاز مخاطب باید برای آنها فضاسازی کرد. مدلی را طراحی کرد که برای تمام سنین جوابگو بود و مخاطب مجبور به فکر و تعقل در آن موضوع بود. روحالله نامداری فردی بود که بنا بر اقتضائات زمان و نیاز مخاطب خود را مسئول میدانست. ایشان به شدت اهل گفتوگو و بحث بود. اینطور نبود که انسان دگم و متعصبی باشد. هم خودش تغییر موضع میداد، هم باعث تغییر موضع مخاطب میشد. او در نظریترین بحثها مسئله دارد. از اینکه در فضاهای فکری مختلف کندوکاو کند، ابایی نداشت. بزرگترین درسی که میشود از روحالله نامداری گرفت، این است که اقتضائات را در فضای نظری میبرد و واقعیتهایی را که خروجی داشتند به طور عملی اجرا میکرد. در حال حاضر تمام جریانات فکری سیاسی در کشور ما توانایی ارائه یک مدل ثابت برای تعریف اعتقادات و اهداف خود ندارند. باید از امثال روحالله نامداری درس بگیریم. در ادامه محمد سرشار، مدیر شبکه پویا، با اشاره به تفکرات خط امامی روحالله نامداری گفت: چیزی که ما از روحالله نامداری در کانون اندیشههای نسل جوان دیدیم، ذوب شدن در تفکرات امام بود. روحالله برای ما مثل نفس لوامه عمل میکرد و مانعی در برابر اشتباه و خطا بود. ابداً به دنبال اسم و رسم و شهرت نبود. اگر بخواهیم با نگاه نامداری به مسائل نگاه کنیم، باید به عرصه عمل حضرت امام برگردیم. ایشان از سال ۴۲ تا ۵۷ نهضتی را شروع کردند و آن موقع مثل الان رسانههای جمعی در دسترس نبود. بهروزترین رسانههای آن زمان نوار کاست و دستگاه کپی بود. با این نمونهها آینده انقلاب را جلو برد. در حال حاضر باید بهروزترین رسانههایی را که بر مردم اثرگذارند، برای پیشبرد آینده انقلاب انتخاب کرد. الان زبان روز، فضای مجازی است.
