سالها قبل کارشناسان دیرینه فرهنگ و هنر اعتقاد داشتند کشور ایران نیازمند موزه نیست زیرا هریک از استانها، شهرها و بعضی از روستاهای آن بهتنهایی موزهای است درخور ستایش که میتوانند پذیرای باستانشناسان رشتههای مختلف از سراسر دنیا باشند درحالیکه بعضی از مینی کشورهای حاشیه خلیجفارس جهانی را برای مشاهده رملها و چادرهای شیوخشان و همچنین بادگیرهایی که از شهر یزد کپیبرداری کردهاند به آنسو میخوانند! اما به مرور زمان این اعتقاد و عقیده به حاشیه رفت زیرا دیرینهشناسان جدید وجود مکانی را در هر منطقه از کشور برای حفظ و حراست علمی از یادگارهای به جا مانده تاریخ تمدن ۷ هزارساله این سرزمین ضروری میدانند بنابراین روزبهروز بر تعداد موزهها در اقصی نقاط ازجمله خانههای بومگردی افزوده شده درحالیکه بعضی از نواحی این سرزمین کهن همچنان و بهتنهایی به موزهای بزرگ میماند که نمیشود آنها را در محدودهای به این نام محصور نمود. آنچه چغازنبیل را در کنار شوش دانیال استان خوزستان، گنبدکاووس را در گلستان، طاقبستان را در کرمانشاه، تخت جمشید را در فارس و حاشیه شهر شیراز و صدها اثر اینگونه در سراسر ایران اسلامی و سرزمین کهن را به موزهای عتیق تبدیل نموده است سوای مناطقی منحصربهفرد همچون شهر جی یا همان سپاهانی که امروز اصفهان نامیده میشود میباشد. وجود بیش از ۴ هزار اثر ثبتشده ملی و جهانی در این شهر موزه بزرگ نشان از آن دارد که نمیتوان هریک از آنها را به محدودهای دیگر انتقال داد. اگرچه سازمان میراث فرهنگی و گردشگری و صنایعدستی ایران طی همه این سالها نتوانسته آنچنان که باید به رسالت خود وفادار باشد، اما شاید با تبدیل آن به وزارتخانه بعضی از مشکلات و شکافهای ایجادشده در این سازمان همیشه خانه خلوت دولتها حلوفصل گردد. پس از ۲۲ بهمنماه سال ۱۳۵۷ کلاسهایی که تحت عنوان آموزشگاه موسیقی در سطح کشور مشغول فعالیت بودند تعطیل گردید و این نقصان چند سال طول کشید تا به مرور زمان متقاضیان تأسیس مجدد گزینششده و مجوزهای جدید به آنها اهدا شد که اولین تأییدیه در این زمینه به آقای ابراهیم گوهری با عنوان مدیر آکادمی موسیقی فارابی اصفهان صادر گردید و پس از آن امتیاز دهها کلاس و آموزشگاه در این رشته ضمن تأیید صلاحیت مدیران آن توسط این استاد که رئیس خانه موسیقی نیز بود به ثبت رسید که اکثر این مدیران شاگردان قدیمی همان آکادمی بودند. این سالهای توأم با رشد موسیقی، شهر موزه کلان اصفهان را با یک نقصان تحت عنوان موزه موسیقی روبهرو میدید که خوشبختانه دو کارآفرین هنرمند در این زمینه آستینهای همت را بالا زدند و ضمن مساعدتهای بیدریغ دیگر هنردوستان و علاقهمندان به حفظ آثار تاریخی، مکانی را در بافت توریستپذیر شهر تاریخی اصفهان یعنی خیابان شهید قندی «مهرداد» اجاره کردند و در سال ۱۳۹۴ بنای اولین موزه انحصاری موسیقی را به روایتی در سطح جهان نهادند. موزه موسیقی اصفهان در حال حاضر در سه ساختمان مجاور اجارهای در کنار هم واقعشده که توسط دو کارآفرین هنرمند ایجاد شده و بیش از ۴۰۰ ساز موسیقایی اصیل، محلی و ملل را که اکثر آنها امانت و اهدایی به موزه از سراسر جهان میباشد برای تماشای علاقهمندان در خود جای داده است. اما تورم هزینههای نگهداری شامل اجاره سه ساختمان، استهلاک، حقوق پرسنل موزهها و تأمین دیگر نیازهای ضروری آنها برای استوار ماندن این پدیده که در اصل اجرای آن از وظایف لاینفک سازمان میراث فرهنگی قدیم و وزارت جدید آن است، مستلزم کمک و مساعدت بیدریغ مسئولان میباشد. اگرچه دفتر نمایندگی وزارت امور خارجه در شهر اصفهان میتواند ساختمان نوستالژی و تاریخی واقع در محدوده پارک شهید رجایی و در حاشیه میدان نقشجهان و قطب موزههای متعدد ازجمله هنرهای تزئینی، هنرهای معاصر، تاریخ طبیعی و کاخ هشتبهشت واقعشده را که بهصورت تهاتر و ارتباط از شهرداری اصفهان امانت گرفته به این موزه اختصاص دهند و خود به یکی از اماکن محدوده هتل عباسی که جایگاه ارتباط مستقیم با توریستهای خارجی است نقلمکان نمایند که این موزه ارزشمند به آن ساختمان انتقال یابد و از بعد جهانی بیشتر دیده شود و قسمت اعظمی از هزینه اجارهبها صرف وسعت بخشیدن به آن گردد تا کارآفرینانی که دست به چنین اقدام ارزشمندی زدهاند با پرداخت سنگین اجاره محل کمر خم نکرده و زمین نخورند.
*روزنامهنگار پیشکسوت
