زمانی که استاد عیسی بهادری در سال ۱۳۱۶ با عشقی توأم با اعتقاد قلبی همه داشتههای خود را در طبق اخلاص گذاشت تا مجدانه پایگاهی برای گردآوری استادان بلافصل صنایعدستی در مهد جهانی آن یعنی اصفهان ایجاد نماید و با آن محدودیتهایی که از هر نظر داشت توانست پس از طی مرارتها و سنگاندازیهای فراوان موفق شود این پدیده را بیبدیل به منصه ظهور برساند هرگز در اندیشهاش خطور نمیکرد روزگاری نفوذ موریانهها در قلب آن زمینه را برای اضمحلال این گهواره هنرپرور فراهم نماید. در عالم هنر و صنایعدستی جهان، استاد عیسی بهادری را همگان بهخوبی میشناسند و نامش را به نیکی یاد میکنند. شروع کار مرکز صنایعدستی اصفهان تحت عنوان هنرستان هنرهای زیبا با ایجاد دو رشته درودگری و فلزکاری به مدیریت فردی به نام ویلهلم مایر آلمانی آغاز به کار کرد، اما در سال ۱۳۱۶ رشتههای مینیاتور، تذهیب و نقشه فرش به سرپرستی عیسی بهادری به آن اضافه شد که پس از ورود، قسمتهای منبتکاری، خاتمکاری، زریبافی، کاشیسازی، نقاشی و قلمزنی که هشت رشته پویای هنری است به آن افزوده شد. در ادامه بهمنظور حفظ و حراست از آثار بدیع خلقشده توسط هنرمندان این هنرستان، موزهای در آن ایجاد گردید و در سالهای ۱۳۳۷ و ۱۳۳۸ آثار خلقشده در این مرکز هنرهای دستی به دریافت دیپلم «دونور» و نشانهای طلا، نقره و برنز بهصورت جمعی از جشنوارههای هنری بروکسل و توکیو مفتخر گردید. استقبال برای ثبتنام، مدیران این هنرستان را ناچار نمود در سال ۱۳۴۰ خورشیدی شعب بسیاری را برای جذب علاقهمندان ایجاد نمایند. «لئونید برژنف» صدر هیئت رئیسه وقت اتحاد جماهیر شوروی پس از دیدار از این هنرستان و تعجب از حضور دانشجویان خارجی در آن اثری ماندگار از استادی روسی را به آن هدیه کرد. ساختمان مرکزی این هنرستان که از مهمترین مراکز آموزشی هنر در ایران بوده و نمادی ارزشمند در این زمینه محسوب میشود در تاریخ ۲۴ اسفند ۱۳۸۳ به شماره ۱۱۵۴۱ بهعنوان یکی از آثار ملی کشور به ثبت رسیده است، اما پس از انقلاب اسلامی هنرستان هنرهای زیبا تعطیل شد ولی در سال ۱۳۶۱ بر اساس طرح جداسازی پسران از دختران در محیطهای آموزشی مجدداً افتتاح شد و در رشتههای گرافیک، پویانمایی، قالیبافی، صنایعدستی و موسیقی به پذیرش هنرآموز پرداخت. اگرچه دیگر نتوانست به آن شناخت جهانی و منحصربهفرد بودن خود برسد، اما سعی داشت یاد عیسی بهادری را زنده نگه دارد که متأسفانه با هجوم صنایعدستی تقلبی از چین، هند و پاکستان بهسوی بازارهای داخلی و خارجی و تمایل نوجوانان به رشتههای جدید در زمینه IT این هنرستان تاریخی و منحصربهفرد به دبیرستانی تئوری، اما همچنان به نام هنرستان تبدیل شود که در حال حاضر خبری از کارگاههای درودگری، مینیاتورسازی، منبتکاری، خاتمکاری، زریبافی، کاشی سازی، قلمزنی و دیگر صنایعدستی اصفهان در آن مشاهده نمیشود و تنها به کارگاه بافت فرش آن بسنده کردهاند تا اینگونه تاریخی نزدیک به یک قرن حضور خود در آموزش صنعتگران صنایعدستی اصفهان را در پایتخت فرهنگ و تمدن اسلامی به خاطرهها بسپارند!
*روزنامهنگار پیشکسوت
