در نشست نقد و بررسی مستند ادوارد به این مسئله اشاره شد که مخاطب ادوارد نسل جدیدی است که عمق جنایات و اقدامات ضدملی منافقین را نمیشناسد.
به گزارش «جوان» صدوبیستویکمین برنامه سینما روایت که دومین قسمت از فصل جدید این برنامه نیز بود، به نقد و بررسی مستند «ادوارد» با حضور عباس سلیمینمین (منتقد)، محمدتقی فهیم (منتقد)، محمدباقر شاهین (کارگردان) و محمدمهدی شیخصراف (مجری – کارشناس) اختصاص داشت.
ادوارد چگونه متولد شد
ابتدای این نشست محمدباقر شاهین کارگردان مستند «ادوارد» درباره چگونگی آشنایی با سوژه این مستند گفت: من اولین بار «ادوارد» را در یکی از برنامههای شبکه بیبیسی دیدم و صحبتهای او درباره زندگیاش در آن برنامه برای من جذاب بود؛ تا اینکه در سال ۲۰۱۵ برای یکی از آثارم به جشنواره برلین دعوت شدم و در آن سفر محل زندگی ادوارد را پیدا کردم ولی احساس کردم برای پرداختن به سوژه او باید ارتباط بیشتری با او بگیرم، به همین خاطر بعد از دو سفر دیگر به اروپا و ملاقات با «ادوارد» در اواسط سال ۲۰۱۶ ساخت این اثر آغاز شد.
ادوارد درباره منافقین نیست
محمدتقی فهیم منتقد سینما دیگر چهرهای بود که در ادامه این نشست به نقد و بررسی مستند ادوارد پرداخت و گفت: به نظر من این مستند در گونه پرتره ساخته شده و در این گونه توانسته است از عهده کار خود برآید. یعنی این فیلم اساساً در ارتباط با منافقین نیست بلکه پرترهای در ارتباط با یک جوان بلندپرواز است که در زندگی خود دچار فراز و نشیبهایی میشود. در این شرایط، کار مستندساز برای اینکه بتواند او را در چارچوب مورد نظر خود قرار دهد و به لایههای درونی سوژهاش نزدیک شود، خیلی سخت است.
«ادوارد» یک پرتره جذاب است
فهیمی با اشاره به همنظر بودن خود با سلیمینمین درباره ضعف پژوهش در این اثر گفت: این پاشنه آشیل عرصه مستندسازی کشورمان در این مستند نیز وجود دارد و من نیز در این زمینه با آقای سلیمینمین همنظر هستم. البته فیلمساز در بخش فرمی، هوشمندیهایی را به خرج داده است. فیلمساز توانسته است در این اثر با تصاویری لاغر و یک سوژه تقریباً معمولی اثری بسازد که مخاطب را سرگرم کند و این کار سادهای نیست.
ناتوانی مستندساز درجهت دهی به سوژه
سلیمینمین در ادامه این نشست با اشاره به اینکه این سوژه میتواند برای نسل امروز جذاب باشد، گفت: ما در دورانی زندگی میکنیم که اگر بخواهیم حجم بالایی از اطلاعات سیاسی را در یک اثر هنری به جوانانمان منتقل کنیم، قبول نمیکنند و به اصطلاح پس میزنند و من فکر میکنم نوع ورود به این قضیه خوب است و استفاده از موضوعاتی مثل موسیقی یا آوازخواندن شخصیت اصلی که در فیلم شاهد آن هستیم، کمی میتواند فضای ناشی از سیاسی شدن موضوع را تلطیف کند، اما مشکل این است که مستندساز نمیتواند به این سوژه خوب، جهتدهی کند تا از طریق این سوژه انتقال پیام را انجام دهد.
