میثم مطیعی مداح اهل بیت (ع) پس از رحلت حاج مرتضی تهرانی در اینستاگرامش دو پست گذاشت که شاید کمی از شخصیت معنوی این استاد بزرگوار را برایمان روشن میکند.
خیلیها فقط حاج مجتبی تهرانی را به عنوان استاد اخلاق میشناختند، اما حاج مرتضی تهرانی هم دوشادوش برادر برای تحقق جامعهای اخلاقی و توسعه فرهنگ اسلامی تلاش میکرد. حالا زمین از نعمت وجودی این دو برادر استاد، محروم است و سخنرانیهایشان، تنها بازمانده از میراث گرانبهای علم و تجربه عرفانیشان است.
به گزارش باشگاه خبرنگاران جوان، مطیعی در اینستاگرامش نوشت: «مهرماه ۱۳۹۵ بود. شام غریبان امام حسین (علیهالسلام). بیت رهبری توفیق عرض ادب به محضر اهلبیت (علیهمالسلام) داشتم. مراسم که تمام شد برای شام روضه خدمت آقا رسیدم. سؤالات متعددی طرح کردم از جمله آنکه عرض کردم: تا زمانی که حضرت آیت الله حاج آقا مجتبی تهرانی در قید حیات بودند، محضر ایشان میرفتیم و خیلی بهره میبردیم. از وفات ایشان به بعد خیلی وضع ما بدتر شده است. شما هم مستحضرید که در بحث اخلاقی هیچ چیز جای اثر حضوری را نمیگیرد. به حضرتعالی هم که همیشه دسترسی نداریم. انتظار و توقعی هم نداریم. واقعاً دچار خسارت شدهایم. در معرض خطر هم هستیم. میخواهم جایی باشد که بروم. فرمودند: «بروید به جلسات حاج آقا مرتضی تهرانی اخوی حاجآقا مجتبی. ایشان را سالهاست میشناسم و میدانم که مباحث ایشان جذاب است.»
این ذاکر اهل بیت (ع) در ادامه مینویسد: «بیتوفیق بودم. نشد که از محضرش فیض ببرم. امروز تاسف و اندوه زیادی دارم، دل به هر پاکدلی بستم رفت... اینکه گِرد این دو برادر را این همه جوان نخبه، مشتاق و تحصیلکرده گرفته بودند جای تأمل ندارد؟ این دو برادر شاید رسانه درست و درمان هم نداشتند. از هیچ ابزار تبلیغاتی دیگری هم استفاده نمیکردند. برخی از بزرگان حوزه فکر کنند که چرا جوانان را جذب نمیکنند؟»
پس از این مطیعی در روز تشییع پیکر حاج مرتضی تهرانی در پستی دیگر در اینستاگرامش نوشت: «پیر و مراد ما مرحوم آیتالله حاج آقا مجتبی میفرمود: شخصی بود در تهران معروف به سیدکریم پینهدوز، من بچه کوچکی بودم و شَبحی از او یادم هست. از اولیای خاص خدا بود که علمای بزرگ سرسپرده او بودند. این شخص منزل ما میآمد و همه میدانستند که خدمت امام زمان (صلوات الله علیه) میرسد. او کفش و گیوه تعمیر میکرد. درآمد زیادی هم نداشت و وضعش خوب نبود. من از پدرم (مرحوم آیتالله حاج میرزا عبدالعلی تهرانی) شنیدم که بعضی از شبهای جمعه امام زمان صلوات الله علیه میآمدند پیش او. خودش نقل کرده بود که یک دفعه حضرت تشریف آوردند و به من فرمودند: فلانی برویم کربلا؟ گفتم بله آقا. میگوید در خدمت حضرت رفتیم کربلا و حرم امام حسین (صلوت الله علیه) را زیارت کردیم و برگشتیم. رفت و برگشتمان یک ساعت هم نشد. یک تکه نباتی که ظاهراً امام زمان (صلوات الله علیه) به این شخص داده بودند را به منزل ما آورد که یک مقداری از آن نبات نصیب من شد. بعید میدانم خداوند متعال در روز قیامت بدن من را به واسطه آن نباتی که از آن طریق به من رسیده است در آتش جهنم بسوزاند...»
این جریان را مرحوم حاج آقا مجتبی فرموده بود. یک بار از یکی از نزدیکان حاج آقا مجتبی شنیدم که بخش دیگری از آن نبات متبرک نصیب مرحوم آیتالله حاج آقا مرتضی تهرانی شده بود.
عجیب نیست که مرحوم حاج آقا مرتضی الان مسافر کربلا شدهاند. ایشان بیش از ۵۰ سال هر شب جمعه (شب زیارتی امام حسین) جلسه اخلاق برگزار کردند و در پایان جلسه خودشان روضه خواندند.
در این سالهای آخر بهخاطر بیماری مدام دهانشان خشک میشد و بین هر سخنرانی چندینبار آب مینوشیدند. در همان یکباری که توفیق داشتم به جلسه اخلاق ایشان بروم، این صحنه را به چشم دیدم.
شاگردانشان میگفتند یکبار هم نشده که پس از نوشیدن آب «سلامالله علیالحسین» گفتنشان فراموش شود.
کمتر دیدهایم یک خانواده، چند خورشید درخشان داشته باشد. رحمت و رضوان خدا بر روح مرحوم آیتالله میرزا عبدالعلی تهرانی که این دو برادر بینظیر را برای تربیت اخلاقی جوانان امروز به یادگار گذاشت.»
