هميشه حرف ها شيرين و شنيدني هستند و مسئولان مطالب خوبي در مورد مباحث مختتلف عنوان مي کنند. بخصوص در مورد روستاها که بدون استثنا، تمام تصميم گيرندگان معتقدند، اين مناطق مولد جامعه بوده و بايد در صدر و اولويت توجه ها باشند. اما حقيقت اين است که تامين نشدن نيازها و خواسته هاي روستاييان باعث شده نه تنها جوانان بلکه خانواده هايي که سال ها با کسب و کار مشخصي روزگارشان را در سرزمين آبا و اجدادي سپري کرده اند هم به فکر ترک خانه و کاشانه بيفتند و بار سفر به سمت شهرها ببندند.
هر چند معاون استاندار تهران با اشاره به اثرات مخرب مهاجرت از روستاها به شهرها گفته که "در دولت تمام تلاش خویش را کرده ایم تا بتوانیم هویت پر افتخار و غرورآفرین روستاییان را به آنها برگردانیم و کاری کنیم که روستاییان در پی آن نباشد که روستای محل سکونت آنها برای پیشرفت تبدیل به شهر شود." هدایت الله جمالی پور ، روستای مولد را موتور محرک توسعه کشور توصیف کرده و ادامه داده: "باید کاری کنیم که به جای آنکه روستاها به شهر ارتقا پیدا کنند، با اختصاص امکانات و فعال کردن پتانسیل های موجود در آنها، روستا و اهالی روستا توانمند، تولیدگر و کارآفرین شوند. پول دادن و توزیع وجه نقد در بین مردم، آنها را نه تنها ثروتمند نمی کند بلکه باعث فقیرتر شدن آنها می شود. به جای این کار باید کمک کنیم تا جامعه خلاق، تولید کننده و کارآفرین شوند."
اما اين حرف ها هم در همان ليست حرفهاي شيريني که فقط در حد حرف باقي مي مانند مي کنجند و هر گز در عمل اتفاق خاصي رخ نمي دهد. با گذري به روستاها به خوبي مي توان مشاهده کرد که طي سال هاي اخير خدمات خوبي به اين مناطق ارايه نشده است و در اکثر موارد ، روستاها تا رسيدن به نقطه مطلوب فاصله زيادي دارند. به عقيده کارشناسان توسعه پایدار یک امر جمعی و همه جانبه است، در حرکت جمعی نمی توان بدون تفاهم با سایر طرف های دیگر، راهی را تشخیص داد و انتظار داشت که به نتيجه هم برسد. بلکه می باید دیدگاه ها را تعدیل کرد و بر اساس منفعت عمومی عمل کرد تا موفقیت حاصل شود. در حال حاضر مهاجرت از روستاها به شهرها دليل محکمي بر بي توجهي دولت و فراموش کردن اولويت ها در برنامه هاست.
طرح هاي کاغذي
وقتي خبر احياي روستاهاي توليدگر منتشر شد ، مي شد فهميد که اين طرح هم مثل هزاران طرح ديگر روي ميز مديران مي ماند و خاک مي خورد. زيرا تا کنون هيچ اقدام چشمگيري براي روستاها صورت نگرفته است و بايد پرسيد اگر طرح و پروژه اي اسم و رسم دار به ميان نيايد، دولت نمي خواهد در جهت تامين خواسته ها و رفع مشکلات و معضلات روستاها کاري کند؟ يکسال قبل دولتمردان معتقد بودند ایجاد معاونت توسعه روستایی در دولت نشان از نگاه ویژه دولت به پیشرفت و آبادانی روستاهای کشور است و دولتمردان مي خواهند تا بار دیگر روستای تولیدگر و کار آفرین را احیا کنند. از سوی دیگر تمام تلاش دولت بر این است که منطبق بر نظر مقام معظم رهبری، به تولید داخلی اهمیت دهد و شرایط را برای تولید داخلی تسهیل کند لذا توجه به احیا روستاهای تولیدگر به جد در دستور کار قرار گرفته است.
اما حالا مي فهميم که باز هم همه چيز شبيه يک شو بود و تمام شد. حتما معاونت توسعه روستايي هم مثل تمام معاونت هاي ديگر هزينه هايي براي دولت تراشيد تا گروهي به تحقيق و پژوهش و يافتن نيازها و پتانسيل هاي روستاها بپردازند و سپس با صرف وقت و بودجه ، به برنامه ريزي و اجرايي کردن طرح هايشان اقدام نمايند. پروسه اي که بارها و بارها با عناوين مختلف صورت گرفته و هنوز نه شهرنشينان شاهد نتايج آن بوده اند و نه خود روستاييان که هدف برنامه ها هستند.
