گوشه خيابان، كنار جاده، و در دل ازدحامهاي مسير 70 كيلومتري پيادروي «نجف» تا «كربلا» سال گذشته فرصتي بوده است براي اولين اجراي ايده «تئاتر مردمي» كه قرار است براي كسب دومين تجربه از سهشنبه 10 مرداد به مدت سه روز در شش ايستگاه «مترو» تهران از سوي «جنبش رسانهاي انقلاب» برگزار شود.
تئاتر مردمي قرار است در سه نوبت زماني روز از سوي شش گروه نمايشي در ايستگاههاي پر رفت و آمد شهر تهران به نمايش درآيد. به گفته محمدرضا يوسفي، دبير اجرايي اين «پويش»، موضوعات نوشته شده براي اين نمايشها را «فقر و محروميتزدايي» «اشرافيگري و سرمايهداري» «عدالت و اقتصاد مقاومتي» «ويژهخواري» «محروميت و استعمار» و «مديريت جهادي» تشكيل ميدهند. مخاطب از بحثهاي تعيينكنندهاي است در ادبيات رايج، باعث به وجود آمدن گونههاي مختلف مانند « نمايش آوانگارد» و... شده است و گروههاي مختلف با توجه به همين گزينش مخاطب به ارائه نظر پرداختهاند. رسالت بوذري از دستاندركاران تئاتر بزرگ «شبهاي شيدايي» در مصاحبهاي گفته است: «يك مقداري دوستان هنرمند عرصه تئاتر ما پيله نبود ارتباط با مخاطب را بايد پاره بكنند، اگر قرار است سالها در همين سالنهاي 100نفره يا 120 نفره محصور شويم، پس كي قرار است اين هنر و اين مديوم بالاخره با مخاطب آشتي بكند؟ كي قرار است به ميان مخاطب برود؟» «كوروش زارعي» از هنرمندان حوزه نمايش در تعريفي درباره واژه «مردمي» كنار كلمه تئاتر، ميگويد: «به نظر من اين عمل شدني نيست، چرا كه مردم متخصص تئاتر نيستند. بايد هنرمنداني بيايند كه از بطن جامعه رشد پيدا كرده باشند، با مردم زندگي كرده باشند و مشكلات آنها را بدانند. در اين صورت است كه ميتوانند نمايشي مردمي را روي صحنه ببرند. پس كسي كه ميخواهد اين كار را بكند بايد آموزشهاي لازم را ديده باشد و سالها در اين زمينه تجربه كسب كرده باشد.»
