جواد محرمي
با وجود اعلام رسمي وقوع 1800 مورد اسيدپاشي در لندن طي سالهاي اخير، سينماي انگلستان احتمالاً ترجيح ميدهد اين سوژه را براي فيلمسازان جهان سوم در انحصار نگه دارد.
سه سال پيش و در جريان چند مورد اسيدپاشي در اصفهان برخي از رسانههاي مغرض تلاش كردند اين موارد را ساماندهيشده معرفي كنند. براي اينكه اسيدپاشي را معضل فرهنگي جوامع سنتي و مذهبي جا بيندازند. طي سالهاي اخير كار رسانهاي زيادي انجام شد. از رسانههاي معاند گرفته تا فيلمسازان مضامين تلخ و نااميدكننده براي جا انداختن اين موضوع سنگتمام گذاشتند ولي اين روزها خبر ميرسد كه انگلستان به شكلي بيسابقه با پديده اسيدپاشي مواجه شده است. جايي كه قاعدتاً پاي مذهب در ميان نيست.
شبكه خبري بيبيسي به تازگي از اسيدپاشيهاي متعدد در انگلستان ابراز نگراني كرده است. طبق گزارش اين شبكه خبري، به دنبال پنج حمله اسيدپاشي در شرق لندن دو نوجوان بازداشت شدهاند. طبق گزارشها شب گذشته، دو مرد سوار بر موتور اين حملهها را ظرف ۹۰ دقيقه در محله هكني لندن انجام دادند.
بيبيسي ميافزايد: اين حملهها در حالي رخ داده كه نگرانيها بابت افزايش بيسابقه اسيدپاشي در لندن، بيش از پيش شده است. دست كم پنج نفر در جريان آن مجروح شدند. يكي از قربانيان مردي ۳۲ ساله است كه هنگام حمله سوار بر موتور بود و دو مرد ديگر سوار بر موتور كنارش توقف كردند و روي صورت او اسيد پاشيدند. سپس يكي از عاملان حمله، سوار موتور او شد و رفت و ديگري هم با همان موتور فرار كرد. دو نوجوان ۱۵ و ۱۶ ساله به ظن دست داشتن در دزدي و حمله بازداشت شدهاند. به گفته شاهدان عيني قرباني، راننده حامل غذاي يكي از رستورانهاي محلي بوده است. آنها گفتند كه صداي فرياد «ناشي از درد» او را شنيدند سپس ساير رانندههاي حمل غذا براي كمك به سمت او شتافتند. پليس گفته است كه هنوز منتظر گزارش دقيق در مورد شدت جراحت اين مرد است.
بيبيسي اعلام ميكند كه از ۲۰۱۰ تا كنون يعني طي مدت كمتر از هفت سال بيش از ۱۸۰۰ مورد حمله با استفاده از مواد اسيدي گزارش شده است. بر اساس آمار پليس لندن، تعداد جرائم استفاده از مواد اسيدي در سال گذشته ۴۵۸ مورد بوده كه نسبت به ۲۰۱۵ با ۲۶۱ مورد، بيش از دو برابر شده است. كرسيدا ديك، رئيس پليس لندن ميگويد تعداد قربانياني كه مورد حمله با مواد اسيدي قرار گرفتهاند بسيار نگرانكننده است. خانم ديك در مصاحبه با شبكه راديويي ال بيسي در لندن گفت كه حملههاي شب گذشته «كاملاً وحشيانه» بود. او گفت: «اسيد منجر به زخمهاي وحشتناكي ميشود. ما فكر ميكنيم كه حملههاي ديشب به يك رشته دزدي كه همزمان رخ داد، مرتبط است.» او در ادامه گفت: «من دلم نميخواهد همه فكر كنند كه اين نوع حملات هميشه در لندن اتفاق ميافتد، واقعاً اينطور نيست، اما نگراني ما از اين است كه تعداد آن رو به افزايش است.»
بزرگنمایی حوادث اصفهانسه سال پيش برخي جريانهاي رسانهاي به طور مرموز به بهانه چند مورد اسيدپاشي در اصفهان كوشيدند اينطور به جامعه القا كنند كه موضوع اسيدپاشي با تعصبات مذهبي ارتباط دارد. در همان سال رضا درميشيان فيلمسازي كه فيلم پيشين او با نام عصباني نيستم به دليل ارجاعات سياسي وارونه درباره موضوع فتنه توقيف شده بود براي ساخت فيلمي با موضوع اسيدپاشي علاقه نشان داد.
نمايش فيلم او در جشنواره سي و پنجم فجر با انتقاد بخش عمدهاي از كارشناسان به دليل ضعف ساختار و محتوا مواجه شد. طنز تلخ ماجرا اين بود كه علي جنتي وزير معزول و ناموفق ارشاد دولت يازدهم كه دوره او با كليدواژه ولنگاري فرهنگي عجين بود پس از تماشاي فيلم لانتوري به اعتبار مطرح شدن موضوع قصاص آن را اثري قرآني خواند. به مرور و با فروكش كردن جوسازي برخي رسانهها درباره اسيدپاشي و نيز هوشياري دستگاههاي اطلاعاتي اسيدپاشي اصفهان كه توسط رسانههاي مغرض با عنوان زنجيرهاي ياد ميشد به موضوعي فراموش شده تبديل شد.
حيدر مصلحي، وزير پيشين اطلاعات درباره جنجال اسيدپاشي در اصفهان گفته بود: عدهاي از اسيدپاشي اصفهان، فضاي سنگين رسانهاي راهاندازي كردند كه به طور دقيق طراحي شده بود و پشتصحنه آن هم سرويسهاي جاسوسي هستند. بنده اطمينان دارم سازمان اطلاعات مخفي بريتانيا (امآي۶) پشت اين موضوع است.
فيلم لانتوري نيز به دليل ساختار آنارشيستي آن در فرم به اثري فراموش شده در سينماي ايران تبديل شد. با وجود اينكه اگر داستان اين فيلم كه بخشي از آن از روي ماجراي واقعي سميه الهام گرفته شده بود خوب پرداخت و كارگرداني ميشد و با رويكردي دلسوزانه و بدون غرضورزي و فارغ از نگاه سياسي به انجام ميرسيد ميتوانست اثر اجتماعي خوبي در تاريخ سينماي ايران باشد اما اين اتفاق نيفتاد هر چند برخي از كارشناسان و از جمله كارگردان مشهوري چون بيژنگ بيرنگ معتقد بودند به صرف چند حادثه نادر چون اسيدپاشي نبايد چنين موضوعاتي، سوژه اصلي سينماي ايران قرار بگيرد.
حالا و در حالي كه موضوع اسيدپاشي مدتهاست كه به معضلي در پايتخت انگلستان تبديل شده اما همچنان هيچ شركت فيلمسازي يا كارگردانياي در انگلستان رغبتي براي ساخت فيلم با اين موضوع نشان نداده است؛ سوژهاي كه احتمالاً ترجيح ميدهند انحصار آن براي فيلمسازان جهان سوم محفوظ بماند.
