محمود فلاح، تهیهكننده پیشكسوت سینما و تلویزیون، معتقد است: هنر از انقلاب اسلامی ایران بسیار تاثیر گرفته است و مهمترین تاثیر آن، فاصله گرفتن بخشی از هنرمندان داخلی از تعاریف و روشهای مرسوم و رسیدن به یك بیان شخصی بوده است.
تهیهكننده مجموعه تاریخی «مختارنامه» در گفتوگو با «جوان»، خاطرنشان كرد: به نظرم هنر از انقلاب اسلامی ایران بسیار تاثیر گرفته است و مهمترین تاثیر آن، فاصله گرفتن بخشی از هنرمندان داخلی از تعاریف و روشهای مرسوم و رسیدن به یك بیان شخصی بوده است. درواقع این امر، چند قطبی شدن نگرشهای هنری و بالطبع چند قطبی شدن مخاطبان را در پی داشته است. وی پیرو بحث جایگاه هنر انقلاب، دیدگاهش درباره شهید مرتضی آوینی را این گونه بیان كرد: شهید آوینی یك جوان روشنفكر درس خوانده و دانشگاه رفته بود كه تحت تاثیر پیامهای انقلاب اسلامی، در نگاه و روش هنری به همان بیان شخصی رسید. او كه درس خوانده رشته معماری بود، پس از انقلاب و به خصوص در بحبوحه جنگ تحمیلی به سینمای مستند گرایش پیدا كرد. شهید آوینی درس خوانده بود تا برای مردم خانه طراحی كند اما بعد از انقلاب و جنگ به سراغ به تصویر كشیدن حال و روز مردمانی رفت كه در جنگ خانههایشان را از دست داده بودند اما به یك آرمان مقدس دست یافته بودند. فلاح همچنین تصریح كرد: ما در دنیا اساسا ژانر هنر انقلاب داریم؛ منتها مردم بر اساس اهداف آرمانی جامعه خود به انقلاب و بالطبع به هنرانقلاب فكر میكنند. شهید آوینی گرچه سردمدار هنر انقلاب در ایران است اما تقریبا میتوان گفت پس از او هنر انقلاب به عبارتی سینمای انقلاب و سینمای جنگ، مسیرهای دیگری پیمود و هنرمندانِ دیگر چه در محتوا و چه در ساختار، چندان پیروی او نبودند. حتی دوستان و نزدیكان او كه سعی كردند همان مجموعه «روایت فتح» وی را ادامه دهند، نتوانستند چندان میراثدار او باشند. گاهی از خودم می پرسم اگر آوینی زنده بود الان مسیر هنریاش به كدام سمت می رفت؟
این تهیهكننده با سابقه سینما در پایان در پاسخ به اینكه میتوانید مصادیقی از هنرمندان شاخص انقلاب و یا آثارشان را در این زمینه نام ببرید، گفت: در سینما افراد زیادی در زمینه هنر انقلاب فعالیت كردهاند كه نامشان بر همه روشن است مثل خود شهید مرتضی آوینی، ابراهیم حاتمیكیا و دیگر عزیزان اما باید این را دانست كه همیشه هم هنر انقلاب متاثر از جریانهای انقلابی معاصر نیست بلكه گاهی با رجوع به داستانهای تاریخیِ زمانِ گذشته میتوان با نگاه و رویكردی انقلابی پیام امروزی و معاصر را به مخاطب القا كرد.