مراعات نميكنند، هر روز بيشتر از قبل در حاشيه فروميروند، ورزشكار هستند اما هم سيگار ميكشند و هم قليان، حتي يكي از فوتباليستهاي قديمي پا را فراتر گذاشته و گفته است: «در فوتبال ايران مصرف مواد مخدر هم بين فوتباليستها بيداد ميكند!» حالا يك نهاد رسمي آمار داده كه 20 درصد فوتباليها سيگار مصرف ميكنند و 50 درصدشان قليان ميكشند. نه مربي و نه باشگاه هم جلودارشان نيست و كمتر كسي است كه بازخواستشان كند و آنها همچنان در قهوهخانههاي معروف پايتخت شبزندهداري ميكنند. اين حكايت اين روزهاي بخشي از جامعه فوتبال كشورمان است، فوتباليستهايي كه با توجه به قراردادهاي بيضابطه و ميلياردي كه از حساب بيتالمال ميبندند، غرق در انواع و اقسام مفاسد اجتماعي و اخلاقي هم شدهاند و پرونده قطور فساد در فوتبال كه توسط مجلسيها تشكيل شده، نشان از وضعيت اسفبار اهالي فوتبال دارد. حالا هم اعلام رسمي آمار فوتباليستهاي قلياني و سيگاري سبب شده تا بيشتر از قبل ناهنجاريهايي كه فوتبال كشورمان را تهديد ميكند، خودنمايي كند، آن هم در شرايطي كه مسئولان فدراسيون فوتبال و باشگاهها برنامهاي براي مبارزه با ناهنجاريهاي اخلاقي در فوتبال ندارند و سرگرميهاي ديگري را براي خودشان در اولويت قرار دادهاند، فوتباليستهايي كه پرداخت ميلياردي به آنها از حساب بيتالمال، اعتراضهاي زيادي را به همراه داشته است.
اولين بار نيست كه پاي موضوع رواج سيگار و قليان به فوتبال ايران باز ميشود و سالهاست نسبت به شيوع اين ناهنجاري هشدار داده ميشود و زنگ خطر به صدا درآمده است. يكي از معروفترين رسواييها درباره استعمال سيگار در فوتبال به سال 2000 برميگردد، به 17 سال پيش، روزهايي كه تيم ملي فوتبال براي حضور در جام ملتهاي آسيا به لبنان رفته بود و ماجراي سيگار كشيدن 8 بازيكن تيم ملي در سواحل لبنان جنجالساز شد. سه سال پيش هم برنامه 90 در يك گزارش جنجالي پديده قليان در فوتبال ايران را رو كرد، گزارشي كه با تأييد مسئولان هم روبهرو شد. دي ماه 92 بود كه در برنامه 90 عنوان شد چند بازيكن تيم فوتبال اميد كه براي برگزاري ديدار تداركاتي با كره جنوبي راهي كيش شده بودند، به استعمال قليان پرداختهاند و حتي صورتحساب خود را به هتل محل اقامت پرداخت نكرده بودند. در اين گزارش عنوان شد بازيكنان تيم ملي در كافيشاپ طبقه نهم هتل قليان كشيدهاند، قليانهايي كه فاكتورهاي 250 هزار توماني داشته و عدم پرداخت آن توسط بازيكنان باعث شده تا اين مسئله رو شود. عليرضا منصوريان كه هدايت تيم فوتبال اميد در اين اردو را برعهده داشت، هم در برنامه 90 اين ماجرا را تأييد كرد: «دو بازيكن از تيم و برخي همراهان تيم اقدام به اين كار كرده بودند كه بنده از همه مردم و علاقهمندان به فوتبال به خاطر اين اقدام عذرخواهي ميكنم و قطعاً برخورد لازم با اين افراد صورت خواهد گرفت.»
با وجود چنين رسواييهايي اما خبري از برخورد قاطعانه با چنين پديدههاي غيراخلاقي كه در فوتبال ايران اتفاق ميافتد، نيست و همواره فوتباليستها از حاشيه امنيت برخوردار بودهاند. داود فنايي دروازهبان سابق پرسپوليس و تيم ملي اظهار نظر جالبي درباره پديده سيگار و قليان بين فوتباليستها دارد كه جالب توجه است: « اگر بخواهم با صراحت صحبت كنم اين شبزندهداريها و قليان كشيدنها به زندگي حرفهاي يك بازيكن ضربه ميزند. چرا بايد الان بحث استفاده بازيكنان از ترامادول مطرح شود؟! چرا بايد چنين اتفاقاتي در محيطهاي ورزشي بيفتد؟ اصلاً اين ترامادول چي هست؟ باشگاههاي ما فقط به بازيكنان پول ميدهند نه كار حرفهاي از آنها ميكشند و نه توقع رفتارهاي حرفهاي از آنها دارند. من كه ميگويم بازيكن بايد از هشت صبح تا هشت شب در اختيار باشگاه باشد براي همين است كه بعد از يك ساعت تمرين نرود قليان بكشد و تفريح كند و فردا هم بيايد در تمرين و دست مربي از بازي گرفتن از او بسته باشد.»
سه سال بعد از افشاي ماجراي قليانكشي بازيكنان تيم اميد، اول هفته بود كه گزارش تكاندهنده مركز پزشكي فيفا در ايران درباره گسترش مصرف سيگار و قليان در بين فوتباليستها واكنشهاي زيادي را به همراه داشت و پرده ديگري از ناهنجاريهاي فوتبال برداشته شد. انتشار بخشي از نتايج طرح مطالعاتي مركز پزشكي فيفا در ايران (ايفمارك) آمار قابل توجه شيوع مصرف سيگار و قليان در ليگ برتر فوتبال را مشخص كرد. ايفمارك در گزارش خود آورده است: «پيش از شروع ليگ برتر فوتبال در اين فصل، از تمامي بازيكنان در ارتباط با مصرف سيگار و قليان سؤالاتي پرسيده شد. همه بازيكنان به سؤالي مبني بر اينكه «به نظر شما چند درصد بازيكنان ليگ برتر سيگار ميكشند؟» پاسخ دادند. از بين پاسخها 25 درصد بازيكنان پاسخ دادند هيچ بازيكني سيگار نميكشد و ساير آنها كه 75 درصد جمعيت آماري را شامل ميشدند، بر اين عقيده بودند كه بازيكنان ليگ برتري سيگار ميكشند. در مورد استعمال قليان بين فوتباليها آمار ايفمارك هشداردهنده بود. در اين آمار آمده بود: «در اين بين 11 درصد بازيكنان اعتقاد داشتند كه هيچكس قليان نميكشد و 89 درصد بازيكنان معتقد بودند كه بازيكنان ليگ برتري قليان ميكشند. با آناليز آماري ميزان شيوع مصرف قليان در ميان بازيكنان چيزي حدود 50 درصد به دست آمد.»
حالا در شرايطي كه به نظر ميرسد كمتر مسئولي بتواند با توجه به اين آمار، وجود فوتباليستهاي سيگاري و قلياني را انكار كند، فقدان قانون برخورد با اين بازيكنان كه قراردادهاي ميلياردي از حساب بيتالمال با آنها بسته ميشود، احساس ميشود؛ موضوعي كه مسئول سابق كميته انضباطي هم به آن اشاره كرده بود: «فوتباليها بايد بدانند الگو هستند. ما هر جا احساس كنيم الگوي بدي هستند، با اين مسئله برخورد ميكنيم. شما ببينيد كريس رونالدو خالكوبي نميكند چون ميخواهد خون بدهد ولي بعضي از بازيكنان ما در ايران چنين طرز فكري ندارند. ما جلوي اين بازيكنان ميايستيم. متأسفانه الان ما آئيننامهاي براي برخورد با متخلفين سيگاري و قلياني و ترامادولي نداريم اما ميخواهيم سريعاً آئيننامه قضايي براي برخورد با متخلفها در اين زمينه داشته باشيم. متأسفانه درصد زيادي از فوتباليستهاي ايران قلياني هستند و حرف خداداد عزيزي هم درباره آنها كاملاً درست است.» با اين شرايط به نظر ميرسد فدراسيون فوتبال بايد با وضع قانون در اين رابطه، با اين معضل كه سلامت ورزشكاران را در معرض خطر قرار داده و زمينهساز مفاسد ديگري در جامعه فوتبال شده، به شدت برخورد كند.
