چند شب پيش معصومه ابتكار، رئيس سازمان محيطزيست مهمان برنامه «دورهمي» بود. وي در پاسخ به سؤال چالشبرانگيز مهران مديري كه پرسيد چرا اتفاق مهمي نميافتد؟ و با تشويق حضار هم مواجه شد؛ شروع به نام بردن عملكردهاي سازمانش كرد. يكي از گزينههايي كه ابتكار روي آن تأكيد و توجه فراوان داشت و آن را از افتخارات دوران خود ميدانست، احياي جشنواره «فيلم سبز» بود اما در حقيقت بايد باز هم سؤال مديري را پرسيد پس چرا اتفاقي نميافتد؟!
در ايران شايد برگزاري جشنوارهها به خصوص جشنواره فيلم به يك بحث روتين و عادي براي مسئولان تبديل شده است تا جايي كه هر مسئولي به نام فرهنگسازي اقدام به راهاندازي جشنواره فيلم كرده است. سؤال اينجاست اين جشنوارهها چه تأثيري در فضاي فرهنگي كشورمان داشتهاند؟! خروجي اين جشنوارهها در عمل چه بوده است؟! به غير از اينكه براي چند فيلم معمولي رزومه درست كنند و بودجههاي كشور را مصروف جشنوارههايي نمايند كه بيشتر بيلان مسئولان و مديران هستند چه دردي از جامعه را دوا كردهاند؟!
اگر بخواهيم جشنوارهها را زير ذرهبين نقد ببريم بايد گفت حقيقتاً كم نيستند جشنوارههايي كه تأثير چنداني براي فرهنگسازي نداشتهاند. مانند جشنواره فيلم رشد كه خروجي آن مشخص نيست و معلوم نيست چه هدفي را دنبال ميكند؛ البته گفته ميشود فيلمهاي آن كمك آموزشي هستند، اما اين فيلمها چقدر به دانشآموزان كمك كردهاند؟! چقدر آموزشدهنده بودهاند؟! هرچند قرار است جشنوارهها باعث شوند تا اين نوع فيلمها با سياستگذاري ساخته شوند و هرچند سينماي ايران بيش از آنكه سينماي عامهپسند و عمومي باشد سينمايي تجربي است، اما به تجربه ديديم و ميبينيم طي اين سالها و نقدهاي مكرري كه رسانهها گفتند و نوشتند؛ عملاً جشنوارهها در سينما بياثر بودهاند و دستاوردي قابل قبول نداشتهاند.
خارج از جشنوارههايي مانند فيلم سبز، رشد و... جشنوارههايي مانند فيلم فجر را هم داريم كه كاري به مردم و مخاطبان عام خود ندارند و بعد از صرف هزينهها و تبليغات زياد خروجي چنداني هم ندارند. جشنواره فيلم كودك و نوجوان هم كه ازسال 61 به جرگه جشنوارههاي كشور پيوست از همين دست جشنوارههاي خنثي و بياثر است؛ جشنوارهاي كه چند سالي در برگزارشدن يا برگزار نشدن آن دعوا بود و سرانجام چند روز پيش شوراي شهر اصفهان تصميم گرفت دوباره به كالبد بيجان و بيرمق اين جشنواره خنثي بدمد؛ البته اين بار طبق تصميم شوراي شهر اصفهان از تير ماه سال 96 و عيد سعيد فطر جشنواره فيلم كودك و نوجوان كليد ميخورد.
متأسفانه اين جشنواره طي سالهاي قبل كارنامه قابل قبولي نداشته چنانچه حتي صداي بازيگران و كارگردانان مهمان را هم درآورده بود و حالا قرار است دوباره جشنواره ناكاراي كودك و نوجوان راهاندازي شود؛ جشنوارهاي كه بيشتر به تعطيلات چند روزه اهالي سينما در اصفهان شباهت داشته است تا يك اتفاق بزرگ هنري و هرچند پسوند بينالمللي هم به دنبال دارد، اما تاكنون حتي خروجي ملي هم نداشته كه بگوييم دراين زمينه مؤثر بوده است چه برسد به دستاوردهايي در سطح جهاني. رسول صدرعاملي هم در مصاحبهاي با گلايه درباره نقش جشنواره فيلم كودك در پويايي سينماي كودك و نوجوان گفته است به نظر من جشنواره تاكنون نتوانسته نقشي جدي در اينگونه سينمايي ايفا كند.
مريم سعادت، بازيگر سريال «دردسرهاي عظيم» در برنامه استاني زنده رود هم با گلايه نسبت به خروجي نداشتن جشنواره فيلم كودك گفته بود چرا در طول سال هيچ كدام از فيلمهاي جشنواره اكران نميشود يا حتي در تلويزيون به نمايش گذاشته نميشود با توجه به اينكه هر بار فيلمهاي خارجي و داخلي زيادي توليد ميشود و در جشنواره ورود پيدا ميكنند اما هيچ وقت شاهد پخش آنها نبودهايم. اگر فيلمها مناسب است بايد مانند بقيه فيلمها آنها را پخش كنند و اگر نه پس چرا ساخته ميشوند و به جشنواره راه پيدا ميكنند.
متأسفانه جشنواره فيلم كودك و نوجوان بدون هيچ محتوايي بيشتر اداي جشنواره فجر را در ميآورد و ميخواهد جاي پاي بزرگتر خود يعني جشنواره فجر بگذارد آن هم بيشتر در امور هنجارشكنانه و بيهويتي تا بهبود كيفي و قوت محتوا. درحالي كه گروه هدف اين جشنواره، كودكان و نوجوانان است كه بعد از سالها برگزاري جشنوارهاي با نام آنها نيازمند به سينماي مختص به خود هستند نه يكسري فيلمهاي مربوط به بزرگسالان كه بيشتر جنبه نوستالوژيك دارد!
