این ابزار سنگی که یک خراشنده جانبی است در سال
73-1372 در حوضه مسیله در جنوب ورامین و حاشیه کویر همراه با چند دست تراش دیگر توسط
دکتر ملک کشف و نتایج مطالعه آن با فاصله کوتاهی توسط ایشان در ژورنال «پاله اورینت»
در پاریس و در «مجموعه مقالات نخستین سمپوزیوم بین المللی کواترنر» در ایران منتشر
شد. وجود این دست تراشهای سنگی نشان میدهد که انسانهای دوره پارینه سنگی میانی در
این بخش از حاشیه کویر مرکزی، پیش از چهل هزار سال قبل میزیستند.
دکتر ملک شهمیرزادی در سال ۱۳۱۹ در شهمیرزاد متولد شد.
دبستان و دبیرستان را در تهران تمام کرد و در خرداد سال ۱۳۳۸ در رشته طبیعی دیپلم گرفت.
در سال ۱۳۴۰ در گروه باستانشناسی و تاریخ هنر دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه
تهران پذیرفته شد. در خرداد ۱۳۴۳ با نوشتن پایاننامه خود با عنوان «بینالنهرین و
علل بنای زیگورات» موفق به اخذ درجه لیسانس شد و در مرداد ماه ۱۳۴۳ با استفاده از بورس
فولبرایت برای ادامه تحصیل در موسسه شرقشناسی دانشگاه شیکاگو به آمریکا رفت.
در شهریور ۱۳۴۸ پس از نوشتن پایاننامهای با عنوان
The Problems of the Gold and Silver Vessels of the Caspian Culture و دریافت درجه فوقلیسانس در پیش از تاریخ ایران و بینالنهرین و گذراندن امتحان
جامع برای جمعآوری مدارک لازم برای نوشتن پایاننامه دکتری خود به ایران آمد. در تیرماه
سال ۱۳۴۹ با پایه ۱ مرتبه استادیاری تمام وقت عضو هیئت علمی گروه باستانشناسی و تاریخ
هنر دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران شد. مجددا در مرداد سال ۱۳۵۳ با استفاده
از بورس مشترک وزارت علوم و آموزش عالی و دانشگاه تهران برای ادامه تحصیل در رشته انسانشناسی
به دانشگاه پنسیلوانیا رفت و با نوشتن پایاننامه دوره دکتری با عنوان
Tapeh Zagheh: A Sixth Millennium B. C. Village
in the Qazvin Plain of the Centeral Iranian Plateau در خرداد ماه سال ۱۳۵۶ موفق به
اخذ درجه دکتری در رشته انسانشناسی با گرایش پیش از تاریخ شد.
دکتر ملک شهمیرزادی کارآموزی میدانی در بررسیها و
کاوشهای محوطهها و محلهای باستانی در ایران و آمریکا را با راهنمایی استادانی چون
دکتر عزت الله نگهبان، سیف الله کامبخش فرد، دکتر ژوزف کالدول، دکتر هاوارد وینتر،
دکتر امیلی بلزینگهام، دکتر رابرت هال، پرفسور پینهاس دلوگاز و دکتر هلن کنتور گذراند.
در بین سالهای ۱۳۴۸ تا ۱۳۸۴ سرپرستی و اجرای چند بررسی و کاوش در محوطهها و محلهای
پیش از تاریخ ایران را از جمله تپههای سگزآباد و زاغه در دشت قزوین، پوئینک و مسیله
در دشت ری، آق تپه در دشت گرگان و سیلک کاشان اجرا کرد.
در بهمن ماه سال ۱۳۷۹ در پایه ۱۰ مرتبه استادیاری بازنشسته
شد و به مطالعه و پژوهشهای خود ادامه داد. از سال ۱۳۴۴ تاکنون ۷۵ مقاله فارسی، ۱۵
مقاله انگلیسی چاپ و منتشر کرده است. علاوه بر این در این مدت ۱۱ عنوان کتاب تالیف
و ۶ عنوان کتاب از انگلیسی به فارسی ترجمه و ۷ جلد گزارش کاوش در دو محل پیش از تاریخی
آق تپه و سیلک گردآوری و تدوین کرده است. هم اکنون نیز یک جلد مجموعه مقالات باستانپژوهی
در ایران را در دست چاپ و انتشار دارد.
