ماجراي مديريت سينمايي دهه 60 اين روزها بيش از هميشه در ميان گفت و گوهاي سينماييها مطرح ميشود.
يكي از چهرههاي جنجالي عرصه سينما در دهه 60 محسن مخملباف بود كه جزو نيروهاي انقلابي تازهنفس محسوب ميشد و آثارش نگاهها را به خود جلب كرده بود اما در نيمههاي دهه 60 و در اوج جنگ با ساخت آثاري كه گرايش به افكار شبه روشنفكري داشت به تدريج با سينماي انقلاب زاويه گرفت. ضياءالدين دري از فيلمسازاني است كه طي يك گفت و گوي تصويري به برخي جريانهاي آن دوره اشاره كرده است. او با اشاره به آن دوران گفته:«انوار به مخملباف گفت بيا اين طرف؛ ما بيشتر شبيه توييم!»
فخرالدين انوار از مديران سينمايي دهه 60 و از متهمان اصلي ترويج سينماي جشنوارهاي يا به اصطلاح گلخانهاي محسوب ميشود. سخنان ضياءالدين دري از اين حكايت ميكند كه مدير سينمايي دهه 60 كه عليالقاعده بايد طبق وظيفه به رشد سينماي مبتني بر اهداف و ارزشهاي انقلاب اسلامي بپردازد و سينماگران كشور را به طريق اولي به سمت سينماي مردمي و ملي هدايت كند در دورهاي حياتي كه يك دهه به طول انجاميده خود را در موضع روشنفكران قرار داده و از نيروهاي انقلاب يارگيري ميكرده است. دري در بخش ديگري از سخنانش تأكيد ميكند:«اينكه انوار و بهشتي ميگويند سينما را نجات داديم، درست نيست. در دهه 60 اصلاً بحث نابودي سينما مطرح نبود.» مديريت سينمايي دهه 60 با اينكه اصليترين مروجان سينماي عرفان زده و فلسفه زده و البته جشنوارهاي محسوب ميشوند و حاصل كار آنها فراري دادن تماشاگران از سالنهاي سينما بوده، همواره مدعياند كه منجي سينما بودهاند و اگر عملكرد آنها نبود سينماي ايران از اساس نابود شده بود. اين ادعا در حالي از سوي ايشان مطرح ميشود كه جنس سينمايي كه از سوي آنان در دهه 60 ترويج شد منجر به اين شد كه سينما در آستانه ورشكستگي كامل قرار بگيرد و پسلرزههاي شوم آن تا حالا گريبان سينماي ايران را رها نكرده است. دولتي كردن سينما يكي ديگر از اتهامات مديران سينمايي دهه 60 است. دري در اينباره گفته:«در دهه 60 سرمايهگذاران خصوصي را از سينما حذف كردند و اثرات آن دولتي كردن همچنان در سينما باقيست.»
دري در بخش ديگري از سخنانش تأكيد كرده:«نه انوار و نه محمد بهشتي در معاونت سينمايي و فارابي به سينما كمكي نكردند و نه حتي حجتالاسلام زم در حوزه هنري كاري براي سينما نكرد.» حوزه هنري سازمان تبليغات اسلامي كه در ابتداي انقلاب به منظور حمايت و گسترش هنر انقلاب تأسيس شد و يك روحاني مديريت آن را بر عهده گرفت به تدريج به سمت و سوي سينمايي گرايش پيدا كرد كه ميتوان از آن به عنوان يك انحراف اساسي از سينماي مطلوب انقلاب اسلامي ياد كرد. گرايش اشتباه مديران سينمايي دهه 60 حالا و در سالهاي آخر دهه چهارم انقلاب اسلامي همچنان به شكلي ديگر از سوي سازمان سينمايي دولت يازدهم در حال اجراست و احتمالاً سالها نياز است ابعاد انحرافي آن بازخواني شده و مورد بررسي دقيق صاحبنظران و دلسوزان هنر انقلاب اسلامي قرار گيرد.
