خانواده بريري سال63 پيكر عزيزشان عليرضا بريري را تشييع كردند و به خاك سپردند. 32 سال بعد باز عليرضا بريري را تشييع كردند و به خاك سپردند. اين دو عليرضا عمو و برادر زاده هم بودند. يكي شهيد دفاع مقدس و ديگري شهيد دفاع از حرم. همصحبت ما براي آشنايي با زندگي و راه و روششان كسي نبود جز حسين بريري برادر شهيد و پدر ديگري؛ حرفهايي كه گفته شد از جنس جهاد و مبارزه، ايستادگي و دفاع از اسلام در ميان همكلامي با حسين بريري، به خوبي به ما فهماند كه اين خانواده در مكتب عاشوراييان تلمذ كردهاند و همين شاگردي مكتب حسين فاطمه است كه شهادت را در اين خانواده موروثي و ماندگار ميسازد. متن زير واگويههاي حسين بريري برادر عليرضا بريري و پدر شهيد عليرضا بريري مدافع حرم است.
عمو عليرضا برادرم عليرضا بريري متولد سال 46 بود و در خانوادهاي سنتي و مذهبي به دنيا آمد و پرورشي ديني، اسلامي يافت. ما هشت برادر بوديم. از ميان برادرها عليرضا با شروع حركتهاي انقلابي با وجود سن كمش به همراه چهار برادر ديگر در مسير انقلاب و تبيين راه امام خميني (ره) و آرمانهاي انقلاب اسلامي گام برداشتند. عليرضا از نظر اخلاقي، فردي بسيار آرام، مهربان و پرتلاش بود. هر كاري كه به او محول ميشد را با كمال علاقه و همت والايي انجام ميداد و به پايان ميرساند.
يكي از بارزترين ويژگيهاي ايشان به عهده گرفتن كارهاي دشوار بود. عليرضا در كارها و امور ديگران هم به كمكشان ميرفت در نهايت بايد بگويم كه روحيه جهادي داشت.
رزمنده 16 ساله
بعد ازحمله سراسري عراق به خاك كشورمان، عليرضا كه 16 سال بيشتر نداشت عزم رفتن كرد. آن زمان تا سوم راهنمايي درس خوانده بود اما درس و تحصيل را رها كرد تا در دانشگاه انسانسازي جبهه ثبت نام كند. زماني كه داوطلب حضور در جبهه شد، يك نوجوان كم سن و سال بود. والدينمان با حضور ايشان در جبهه مشكلي نداشتند چراكه تقريباً همه برادران ديگرمان هم در جبهه حضور داشتند اما با اين حال بيشتر ايشان را به درس خواندن ترغيب ميكردند. عليرضا به برادرهاي ديگرمان در جبهه نامه نوشت و اعلام آمادگي كرد كه در جبهه شركت كند. شهيد عليرضا بريري بعد از شهادت پسرداييمان شهيد دلاور محمودي كه در تاريخ 10 اسفند ماه 1362به شهادت رسيد عزم خودش را براي جهاد و جنگ با كفار جزم كرد. برادرم ابتدا به منجيل رفت و در آنجا آموزشهاي نظامي لازم را ديد. در اولين اعزام بعد از آموزش به مريوان اعزام شد و با عنوان مسئول مخابرات پايگاه سفيد بن بخش سرو آباد خدمت خود را آغاز كرد. پايگاه توسط گروهك ظاله كومِلِه مورد حمله قرار گرفت و برادرم در تاريخ 14ديماه سال 1363 به طرز ناجوانمردانهاي توسط اين گروهك وحشي با بريده شدن دست و سر و در آوردن چشمهايش به شهادت رسيد. در نهايت هم منافقين پيكر ايشان را به ته دره پرتاب كردند.
پسرم عليرضاپسرم عليرضا هم جا پاي عمويش گذاشت. عليرضا متولد 30 فروردين ماه سال 1366بود. پاسدار نيروي زميني لشكر25 كربلا مازندران كه نداي هل من ناصر ينصرني امام زمانش را لبيك گفت و در خان طومان سوريه به شهادت رسيد و مفقودالپيكر شد. امروز كه به شهادت فرزند مدافع حرمم نگاه ميكنم و به راهي كه او در پيش گرفت ميانديشم به اين نكته بيشتر ميرسم كه راهي كه برادرم در سالهاي پيش رفت، همان مسيري است كه فرزندم در آن قدم برداشت. برادرم رفت و شهيد دفاع مقدس و وطن شد تا روزي فرزندم همرخت جهاد بپوشد و مدافع حريم اهل بيت شود. اگر نبودند مدافعان وطن و نبودند شهدايي كه آزادي و امنيت را براي كشور به ارمغان آوردهاند، هرگز امروز شاهد حضور نيروهاي بسيجي و دلاور در آن سوي مرزها براي دفاع از حريم آلالله نبوديم. عليرضا حقيقتاً عاشق شهادت بود نه به حرف كه با عمل هم اين را به همگان ثابت كرد. نه عليرضاي من بلكه عليرضاي برادرم هم عاشق شهادت بود. او هم، همنام برادرم شد و همگام با او و آرمانهايش. اگر امروز برادر شهيدم عليرضا بريري بود بيترديد همراه و همرزم فرزند شهيدم عليرضا بريري مدافع حرم ميشد. اگر ايشان در زمان حال بود با وجود آن روحياتي كه در ايشان وجود داشت حتماً براي دفاع از اسلام رخت رزم ميپوشيد و بندهاي پوتين جهادش را براي دفاع از حريم آلالله محكم ميكرد. ميرفت براي دفاع از حرم و جهاد در مقابل كفر. ميرفت تا پاسخي بدهد به آنها كه ميگويند مدافعان حرم براي پول راهي مناطق عملياتي ميشوند. ميرفت تا در كنار برادرزاده شهيدش عليرضا بريري بار ديگر براي شيعيان افتخار بيافريند.
