سالنهاي سينماي الان كه خردادماه باشد، كمي خالياند نسبت به يكي دوماه قبل؛ خالياند دليلش هم ايام امتحانات است و گرما و حال نداشته مخاطب و غيره. البته بهزودي روزهاي خوبشان هم ميرسد با چند فيلم با حال و جديد رمضان. اين وسط فقط فيلمهاي نيمه دوم بهار نابود شدند!
بالاخره از شانس بدِ فيلمهاي جديد روي پرده بود كه روزهاي نچسبي به تورشان خورد. خيلي نميفروشند و اين را نبايد به پاي بدي فيلمها گذاشت. اما به هرحال اينها گيشه رو به راهي ندارند و مثل اولِ ساليها به قولي كبكشان هم نبايد خروس بخواند.
بالاخره درست است كه فيلم خوب ميفروشد، حتي در بدترين زمان؛ ولي خرداد كمي وضعش توفير دارد. كسي دانشگاه و آخر ترم را به تفريح كردن و سينما رفتن ترجيح نميدهد. وگرنه در اكران دوم بهار و خردادماه نيز همه جور فيلمي داريم از كمدي گرفته تا خانوادگي و خاص. خصوصاً اينكه تا هفته بعد سر و كله فيلمهاي باكيفيت «ايستاده در غبار» و «باركد» آن هم با دو جور مخاطب متفاوت پيدا ميشود. ولي فروش الان دلخوشكنك نيست، شايد فقط كمي «رسوايي2» خوب باشد و اميدواري براي چند روز بعدِ «عادت نميكنيم» و چه بسا تازههاي رمضان. بقيه نيز كه اوضاع گيشهشان ناجورِ است، چون خيلي زور بزنند نهايتاً هزينه ساختشان را در بياورند، جز اينكه شبهاي پيشرو، كمي به دادشان برسد. پس خوشبهحال فيلمهاي نوروز كه بدكيفيت و باكيفيتش حسابي فروختند؛ موج تماشاگري كه آمد و جيب همه اينها را حسابي پُر كرد. گرچه اين روزها نيز همينها دوباره سالنهاي نداشته سينما را قبضه كردهاند. بيچاره 60 فيلمي كه قرار است در طول سال فرصت اكران بهشان برسد، آن هم وقتي سه ماه از سالنها را فقط همين چند فيلم نوروزي قُرُق كردهاند. لااقل اين روزها گلايهاي از طرف مخاطب شنيده نميشود، چون تعدد فيلمها را ميبينند و حق انتخاب دارند. تبعيضي اگر باشد متوجه تعداد سالندهي است. البته قبول كنيم كه جاي سري دوم فيلمهاي بهار، حتي تنگ است. كما اينكه تا بخواهند از شر ايام پرفشار خردادماه رها شوند، يكباره به اكران رمضان و آثار عيدفطر ميخورند. البته فيلمهاي جديد نيز مجبورند گويا بهخاطر نداشتن سالن، بسوزند و بسازند!
كمي هم آماربازي كنيم و مستدلتر از حال و روز سينما دم بزنيم كه همه نيز در فروش خلاصه ميشود. فروردين كه همه چيزش خوب بود پس گيشه «ارديبهشت» را ورق بزنيم؛ ارقام فروش همچنان ميلياردي بودند. 21ميليارد تومانِ ارديبهشت95 يعني پنج برابر فروش ماه مشابه در سال94 كه 4 ميليارد و 650 ميليون ميليارد تومان باشد. هرچند قيمت بليتها هم بالاتر رفته ولي در تعداد بينندهها نيز شاهد جهش بوديم؛ 3 ميليون و 10هزار نفر كجا و 882 هزار نفر سال قبل، كجا.
گرچه مسلماً اين عدد و رقم نيز متوجه فروش همان آثار ابتداي سالند نه فيلمهاي جديد. سالوادوري كه 15 ميليارد را رد كرد يا آلبالويي كه 12 تا و بقيه مثل فيلمهاي روستايي و حاتميكيا نيز حسابي پول نصيب گيشه كردهاند. حداقل يك سوم فروش هركدام نيز براي ارديبهشت بوده است. تا پايان ماه جاري هم كه دو هفتهاي باقي هست و شايد براي خرداد نيز فرجي شود!
فيلمهاي «رسوايي2»، «عادت نميكنيم» و... ، در يك ماهي كه به عيدفطر مانده، شايد بتوانند چندميلياردي شوند اگر كمي بخت يارشان باشد و دو فيلم «ايستاده در غبار» و «باركد» كه رسماً براي عيد فطر هستند از هفته بعد، در جذب مخاطب مجالي به قبليها بدهد. پس فروش و حال گيشهاي دو ماه قبل در قياس با سالهاي اخير، مساعدتر بود و لااقل چيزي به اسم ضرركرد نداشت. همين حالا نيز تنوع بين فيلمها هست، ولي انگار فداي تبعيض در سالندهي و روزهاي زياد از حد اكران ميشوند. سالن كم و فيلم زياد؛ قطعاً زماندهي درستتري براي اكران لازم دارد.
البته كك اين سينماي دولتي نميگزد، چه فيلمش بفروشد و چه نفروشد! براي همين خود سينماگران بيخيالند و كسي هم اگر حرصي ميخورد، بيننده است و سينمادار كه اولي به فكر تنوع در كيفيت است و ديگري صرفاً دنبال فروش.
