همان روزها بود كه اگر چه نوع مواجهه دستگاههاي انتظامي با اين اقدام مورد انتقاد بسياري از رسانههاي داخلي قرار گرفت، اما تقريباً همه آن رسانهها به رفتار خارج از عرف و شرع عوامل كليپ اعتراف داشتند. از زمان ساخت آن كليپ، كمتر از يك سال ميگذرد و اين بار همان آهنگ در سينماهاي كشور توسط بازيگران فيلم 50كيلو آلبالو لبخواني ميشود، اما نه خبري از آن برخوردها است و نه كسي به رفتار تفريطي دستگاههاي دولتي خرده ميگيرد. در قسمتي از فيلم 50كيلو آلبالو، بازيگراني كه به عكس كليپ هپي، نيازي به شناسايي هم ندارند، در فيلم ماني حقيقي با حركات خارج از عرف و بيسابقه در سينما و عوض كردن لباسها كه بيشباهت به كشف حجاب كليپ سال گذشته نيست، آهنگ فارل ويليامز را لب خواني ميكنند. حتي اين كليپ از فيلم 50 كيلو آلبالو به يكي از تيزرهاي اصلي فيلم تبديل ميشود. نوع برخورد متناقض با اين دو كليپ در حالي صورت گرفته است كه از سال قبل، نه انقلابي در كشور صورت و نه در عرف جامعه تغييري 180درجهاي شكل گرفته است و تنها خون رنگين سينماگران را ميتوان دليل اين تناقض يافت.
هدف اين مطلب، يافتن دليل افراط و تفريط مراجع قانوني در برخورد با يك پديده مشابه نيست؛ چرا كه علت اين امر مثل روز براي مخاطبان روشن است؛ در واقع مقصود اين است كه با ذكر موارد اينچنيني از عقبنشينيهاي فرهنگي وزارت ارشاد از مواضع عرفي و شرعي جلوگيري كرد تا يك رويه مناسب خارج از افراط و تفريط براي مواجهه با اين حركات خارج از عرف پيشنهاد داد؛ پيشنهادي كه نه دستور حمله نيروي انتظامي به سينماها و دستگيري عوامل فيلم ظرف 24 ساعت را ارائه ميدهد و نه نمايش چنين صحنههايي روي پرده نقرهاي سينما و شبكه نمايش خانگي.
