متأسفانه شاهد آن هستيم كه اساتيد مدعو هيچ ارزشي در دانشگاهها ندارند و اگر صداي اين اساتيد دربيايد آنها را اخراج ميكنند و در كل ناديده گرفته ميشوند.
از طرفي پايين بودن مبلغ حقالتدريس اين اساتيد در مقابل اعضاي هيئت علمي باعث ميشود تا انگيزه كافي براي ارتقاي سطح كيفي تدريس اساتيد به دانشجوها وجود نداشته باشد كه متأسفانه در برخي از دانشگاهها شاهد آن هستيم كه همان مبلغ اندك حقالتدريسي دير پرداخت ميشود و اين اساتيد مجبورند در كنار تدريس به كارهاي ديگري نيز مشغول باشند و تمركز كافي روي تدريس نداشته باشند.
نداشتن هيچگونه حق پژوهانهاي از سوي دانشگاهها يا به مقدار خيلي كم به نسبت اعضاي هيئت علمي جاي بسي گلايه دارد زيرا بسياري از اساتيد حقالتدريس از سطح علمي خوبي برخوردارند و به دنبال تحقيق و پژوهش هستند و نداشتن امكانات لازم براي انجام كارهاي پژوهشي خود به مشكلات اين طيف از اساتيد ميافزايد، به نوعي ميتوان گفت اين كار دانشگاهها باعث كاهش سطح علمي در دانشگاهها ميشود.
ما هيچگونه حقي در قبال انتخاب دروس نداريم و تدريس دروس غيراختصاصي يا دروسي كه استاد علاقه چنداني به آنها ندارد، توسط مدير گروه به ما داده ميشود كه باعث افت كيفيت تدريس و كاهش انگيزه اساتيد ميشود.
متأسفانه در خيلي از دانشگاههاي كشور به اساتيدي كه سالها به صورت حق التدريسي مشغول به تدريس بودهاند توجهي از سوي مسئولان دانشگاهي نشده بلكه رابطهاي بودن اين مورد بر غم اين اساتيد افزوده و اين معضل باعث گلايهمندي بسياري از اساتيد است.
دانشجوي دكتري دانشگاه اصفهان و مدرس دانشگاه
