دانشگاه شهيد چمران اهواز يكي از بزرگترين و قديميترين دانشگاههاي كشور محسوب ميشود و همواره دانشجويان اين دانشگاه جزو دانشجوياني بودند كه خدمات فراواني به كشور داشتهاند اما در حال حاضر دانشجويان دانشگاه چمران از اساسيترين حقوق خود محروم هستند. يكي از حقوقي كه دانشجويان هر دانشگاهي بايد از آن برخوردار باشند مسئله نمايندگان دانشجويي در امور صنفي دانشگاه است ولي متأسفانه دو سال است كه شوراي صنفي دانشجويان تشكيل نميشود و مسئولاني كه بايد اين انتخابات را برگزار كنند نسبت به آن غافل هستند و همين مسئله باعث بهوجود آمدن نارضايتي در دانشجويان شده است.
مسئله غذاي سلف سرويس دانشگاه، سرعت كم اينترنت و تراكم جمعيتي بيش از حد استاندارد خوابگاههاي دانشجويي و پراكندگي خوابگاههاي سطح شهر باعث ايجاد نارضايتي در بين دانشجويان شده است. متأسفانه مسئولان دانشگاه نيز به انتقادات دانشجويان توجهي ندارند و پاسخ درخوري نميدهند و با دانشجويان معترض هم به شكل نامناسبي برخورد ميشود. مسئله آموزش در دانشگاه چمران نيز مانند ديگر دانشگاههاي كشور است، سيستم آموزش عالي متأسفانه ضعفهاي بسياري دارد، برخي از اساتيد و دانشگاهها از علم و تكنولوژي روز عقب ماندهاند و بيشتر بر منابع قديمي تأكيد ميشود، همچنين آموزشهايي كه به دانشجويان ارائه ميشود با شرايط بازار كار همخواني ندارد و دانش آموختگان نميتوانند پس از دوران تحصيل كارآمد باشند. همه اين موارد از ضعف سيستم آموزشي نشأت ميگيرد.
پژوهشهاي دانشجويان در دوره ارشد بيشتر تكرار تجربه و مسائل عملي گذشته است و متأسفانه موضوع مسئله محوري پايان نامهها رعايت نميشود و اساتيد و مسئولان هم براي بهبود اين وضعيت تلاشي نميكنند.
متأسفانه مسئولان سطح بالا در وزارت علوم و تصميمگيران آموزش عالي نيز به دانشگاه چمران اهواز توجهي ندارند. شاهد اين حرف اين نكته است كه در حوزهها و مسائل بومي مربوط به استان مانند گرد و خاك يا حوزه نفت پروژهها به دانشگاههاي تهران سپرده ميشود در حالي كه اين اساتيد و دانشجويان با اين مسائل از نزديك مواجه ميشوند و در صحنه حضور دارند و بايد حداقل در مسائل بومي استان مؤثر باشند. مسائل فرهنگي هم در دانشگاه چمران اهواز به يك مسئله سليقهاي تقليل پيدا كرده است و متأسفانه چشماندازي كه بتواند ما را به حالت ايدهآل فرهنگ ناب ايراني- اسلامي نزديك كند وجود ندارد و بسيار سطحي و سليقهاي در اين موارد برخورد ميشود كه در بلندمدت ميتواند خسارتهاي جبران ناپذيري در حوزه فرهنگ وارد كند.
*مسئول بسيج دانشجويي دانشگاه شهيد چمران اهواز
