اظهارات كفاشيان در يك برنامه تلويزيوني در خصوص فدراسيون واليبال و نگاه تحقيرآميز او به مديريت قابل تقدير داورزني، يك بار ديگر نشان داد كه رئيس فدراسيون فوتبال هرگز برپايه منطق و اصول با مسائل برخورد نميكند. البته بايد به كفاشيان حق داد. همانطور كه او با ديده تحقير بيان كرد، فاصله فدراسيون فوتبال با واليبال از زمين تا آسمان است. اما نه از آن منظري كه او نگاه ميكند، بلكه از جنبه مديريت موفقي كه داورزني دارد و توانسته اين فدراسيون را به خودكفايي و موفقيتهاي بيشمار برساند و سر زبانها بيندازد. فدراسيوني كه دهها تيم ملي از ردههاي پايه گرفته تا بزرگسالان، بانوان ساحلي و... را اداره ميكند و در مديريت بحران، توانمنديهاي خود را بارها ثابت كرده و نظير آن ماجراي عدم حضور بانوان در سالن بازيهاي ليگ جهاني و حتي واليبال ساحلي كيش بود كه چنان با توانمندي مديريت شد كه نتوانست كمترين آسيبي به ميزباني واليبال ايران بزند. حال آنكه اگر اندكي تعلل ميشد، واليبال ايران با سر به زمين ميخورد و حداقل آسيبي كه ميديد از دست رفتن ميزبانيها بود.
كفاشيان بايد هم تصور كند اداره چنين فدراسيوني كار چندان سختي نيست، چراكه او هرگز در فدراسيوني كه هشت سال است رياست آن را به دست گرفته، اين چنين تلاش و تقلا نداشته و نمونه بارز و مشابه آن مسئلهاي است كه اين روزها براي تيمهاي باشگاهي ايران در مسابقات آسيايي پيش آمده است. موقعيتي كه بهترين فرصت براي كفاشيان است كه نشان دهد چند مرده حلاج است و آيا بويي از مديريت بحران برده و ميتواند برابر مسائل و مشكلات جدي تاب آورده و راهكار ارائه دهد يا نه. جواب دادن به اين سؤال البته كار چندان سختي نيست. رئيس فدراسيون فوتبال كه با نگاهي تحقيرآميز مدعي ميشود اداره فدراسيون واليبال كاري ندارد بارها در مواقع حساس جا زده و پا پس كشيده و مسائل و مشكلات را به دست قضا و قدر سپرده است و امروز، بايد هم با اين تفكر و اين طرز نگاه مدعي شود كه تفاوت زيادي بين دو فدراسيون واليبال و فوتبال است.
بله، صد در صد تفاوت زيادي بين فوتبال و واليبال است. اما اين تفاوت تنها در دو ورزش نيست. بلكه در دو نگاه متفاوت است. در دو رئيسي كه يكي از آنها طي سالهاي رياست خود سعي كرده به بهترين شكل ممكن در راه موفقيت فدراسيوني كه در دست دارد گام بردارد و به موفقيتهاي قابل تقدير و چشمگيري هم رسيده و توانسته نام واليبال ايران را در دنيا بر سر زبانها بيندازد و ديگري تمام وقت به دنبال موضعگيري مقابل انتقادها و لبخند زدن به كم و كاستيها بوده است و كفه ترازوي ناكاميهاي مديريتياش به وضوح سنگين تر از كفه موفقيتها است اما به نظر ميرسد كفاشيان همانطور كه هرگز كم و كاستيها را نديده و به راحتي از كنار آنها گذشته يا اگر هم ديده آن را با خنده رد كرده، توجهي به اين مسئله مهم ندارد. به اينكه موفقيت واليبال نه به دليل تفاوتهايش با فوتبال، كه به دليل تلاشهاي مديريتي است كه براي رسيدن به اين موفقيتها سختيها و مشقتهاي بيشماري را به جان خريده. زحمتي كه كفاشيان به خود نداده تا فوتبال نه تنها در طول هشت سال رياست او پيشرفتي به خود نديده باشد، كه در جا هم بزند. اما اين عدم موفقيت از نظر كفاشيان به دليل تفاوت اين روزش با واليبال است و به همين دليل هم هست كه با نگاهي تحقيرآميز واليبال و موفقيتهاي آن را زير سؤال برده و مدعي است كه اداره اين فدراسيون كار چندان دشواري نيست.
