انقلابات ضد ديكتاتوري شمال آفريقا و غرب آسيا خيلي زود به حوزه خليج فارس
سرايت كرد. كشورهاي عربي حوزه خليج فارس از بدو تولد حكومت خود، با ديكتاتوري و
حاكميت شيخ نشيني همراه بوده است، بنابراين بستر مناسبي براي خيزش هاي انقلابي در
اين حوزه وجود دارد كه البته با سرمايه هاي مالي و همچنين هراس افكني مداوم تاكنون
به موفقيت لازم دست پيدا نكرده است. بحرين نماد و اولين گام انقلابي اين حوزه است
كه سركوب مداوم همواره با اين خيزش انقلابي توامان بوده است.
بحرين مجموعه جزاير كوچك با 665 كيلومتر مربع در خليج فارس است كه به طور عمده
از دشت هاي بياباني تشكيل شده است. اين كشور حدود 730 هزار جمعيت دارد كه بيش از
70 درصد آنها شيعيان هستند و همين مسئله اهميت ژئوكالچر فراواني به اين جزيره كوچك
داده است. در كنار اهميت فرهنگي بحرين كه نمودهاي بارز سياسي دارد، حوزه جغرافيايي
اين كشور به واسطه قرار گرفتن در شرق عربستان كه متصل به مناطق شيعه نشين و نفت
خيز عربستان است اهميت ژئواستراتژيك آن را چندبرابر كرده است.
سعودي ها به همين واسطه با ايجاد يك پل ارتباطي به نام فهد، دو سرزمين را به
يكديگر متصل كرده اند تا در مواقع لزوم بتوانند راحت تر بر آن اشراف داشته باشند.
دليل اين اتصال و ارتباط نيز به خانواده آل خليفه باز مي گردد كه چنين تسهيلاتي را
براي سعودي ها فراهم كرده و تا از اين طريق موجوديت خود را وام دار سعودي ها كرده
است. يكي از بزرگ ترين عوامل خيزش هاي انقلابي در بحرين نيز در اعتراض به همين
مسئله شكل گرفته است. اما حمد بن عيسي آل خليفه كه از سال 1999 بر كرسي قدرت نشسته
بر اين امر تاكيد دارد. مسئله اي كه شيعيان بحرين و جهان را نگران كرده است به اين
واسطه كه حاكمان كنوني بحرين در اقليت كامل قرار دارند اما راه هاي چرخش نخبگاني
قدرت را براي شيعيان بسته اند و به همين دليل لايه هاي و زواياي خيزش هاي انقلابي
را گشوده اند.
خيزش انقلابي مردم بحرين از 25 بهمن 1389 (14 فوريه 2011) آغاز شده است اما از
همان روز اول كه با اعطاي شهيد همراه بود، سركوب شده است. البته سركوب خيزش
انقلابي بحرين با تفاوت هايي از ديگر انقلابات همراه بوده است. به اين دليل پاي
برخي از كشورهاي منطقه در كشتار مردم باز شده است. 24 اسفند 1389 يعني 15 مارس
2011 ميلادي رابرت گيتس وزير دفاع وقت امريكا راهي عربستان سعودي شد. همزمان با
اين ورود نيروهاي سعودي وارد خاك بحرين شده و به سركوب مردم انقلابي پرداختند. با
گذشت چند روز امارات نيز نيروهاي خود را وارد اين كشور كرد تا ناتواني نيروهاي
سعودي را پوشش دهد. اما باز موج انقلابي غير قابل كنترل بود به همين دليل اردن نيز
نيروهاي خود را به بحرين اعزام كرد تا ارتش سه كشور به همراه نيروهاي بحرين، به
سركوب اعتراضات انقلابي بپردازند. اين مسئله موجي از خشونت و كشتار را در اين كشور
كوچك حوزه خليج فارس ايجاد كرد كه هنوز هم ادامه دارد. در حال حاضر و با توجه به
سالگرد خيزش اعتراضي مردم، حكومت آل خليفه به شدت نگران اوضاع كشور است كه مبادا
خيزش ها با وجود ارتش هاي عربي شدت بگيرد و خانواده آل خليفه را سرنگون كند. اين
خانواده تاكنون از طريق سرمايه و سركوب منطقه اي توانسته است روي كار بماند.
سرمايه اي كه نه تنها بوي نفت مي دهد بلكه دلارهاي امريكايي را همواره با خود
همراه دارد. حمد بن عيسي آل خليفه با اشراف بر اينكه خيزش هاي تند انقلابي در راه
است از همان ابتدا در تلويزيون ملي ظاهر شد و اعلام كرد به هر خانواده بحريني 1000
دينار (2650 دلار امريكا) تقديم خواهد كرد. طرحي كه هنوز هم ادامه دارد اما نتيجه
اي نداشته است.
اما سوال اصلي اين است كه با وجود همه اعتراضات مردمي چرا انقلاب بحرين به
پيروزي نهايي نرسيده است. در اين باره بايد گفت كه منطقه ژئوپلتيك بحرين براي
امريكا، انگليس، رژيم صهيونيستي، عربستان و ... از اهميت فوق العاده اي برخوردار
است. بنابراين تلاش ها براي بستن راه هاي انقلابي مضاعف شده است. بحرين با توجه به
اينكه متصل به سرزمين هاي شيعه نشين و نفت خيز عربستان سعودي است، از مسيرهاي اصلي
انتقال نفت بخش هاي قابل توجهي از خليج فارس است. در كنار اين مسئله به مكان خاص
عمليات هاي اطلاعاتي و امنيتي براي واشنگتن، تل آويو، رياض و ... تبديل شده است.
اين عوامل باعث شده تا شبكه گسترده اي از سركوب هاي منطقه اي و بين المللي
عليه خيزش انقلابي بحرين شكل بگيرد و انقلاب عليه خاندان آل خليفه را به تعويق
بيندازد.
