داستان بدبياريهاي فوتبال ايران را گويي پاياني نيست. بدبياريهايي كه حسرتهايي پرتعداد و عميق بر دل هواداران فوتبال در ايران به جا گذاشته است. حسرت ناكامي در جام ملتهاي آسيا، المپيك و ليگ قهرمانان آسيا. افت فوتبال ايران طي سالهاي گذشته و فراز و نشيب زيادي كه اين ورزش محبوب طي كرده، در طول اين مدت يقه تيمهاي باشگاهي را هم گرفته است. تيمهايي كه 25 سال است حسرت قهرماني در بين همتايان آسيايي خود را ميخورند و بهترين و بالاترين افتخارشان حضور در فينال اين رقابتهاست و بس.
تراژدي حضور تيمهاي باشگاهي ايران در رقابتهاي ليگ قهرمانان آسيا هر سال غمانگيزتر از سال قبل ميشود وقتي نمايندههاي ايران توان صعود از مرحله نخست را هم ندارند و خيلي زودتر از آنكه فرصت باز كردن چمدانهايشان را داشته باشند، بايد آماده بازگشت به كشور شوند و ميدان را در اختيار ديگر تيمهاي آسيايي قرار دهند تا در اين رقابتها خودنمايي و تجربه اندوزي كنند. چراكه رسيدن به سهميه رقابتهاي آسيايي، سالهاست كه پايان آرزوي نمايندههاي ايران براي شركت در ليگ قهرمانان آسياست و هيچ برنامه پرقدرت و حساب شدهاي براي حضوري در خور توجه در اين رقابتها، در چنته تيمهاي ايراني نيست. تيمهاي اسم و رسمداري كه خيلي زودتر از حد تصور از گردونه اين رقابتها اوت شده وكمتر توان رسيدن به خط پايان را در خود ميبينند.
ناكامي نمايندههاي ايران در ليگ قهرمانان آسيا داستاني مفصل است با سرفصلهاي بيشمار كه تنها به افت فني فوتبال ايران باز نميگردد. عدم توجه به بسته شدن تيم براي حضوري پرقدرت در رقابتهاي آسيايي، از دست دادن بازيكنان و مهرههاي تأثيرگذار كه سهم بسزايي در كسب سهميه حضور در اين رقابتها داشتهاند، جابهجاييهاي پرتعداد در مديريت و كادر فني تيمها و مشكلات مالي كه جزئي جدانشدني از فوتبال ايران هستند، طي سالهاي اخير بزرگترين موانع بر سر راه نمايندههاي ايران در رقابت با تيمهاي باشگاهي در آسيا بوده است. تيمهايي كه با حداقل امكانات سختافزاري، نرمافزاري، فني و... هر ساله به مصاف تيمهايي ميروند كه تا بن دندان مسلح هستند و جز براي رسيدن به جام نميجنگند و همين نابرابري باعث شده تا بعد از قهرماني پاس در اين رقابتها، ديگر نمايندگان ايران موفق به تكرار چنين عنوان و مقامي نشوند.
حذفهاي زودهنگام از رقابتهاي ليگ قهرمانان آسيا طي چند سال اخير به عادتي كاملاً جا افتاده بين تيمهاي ايراني حاضر در اين رقابتها تبديل شده است. به طوريكه با توجه به شرايط موجود و اين سابقه ناكام، كمتر نمايندهاي از ايران با هدف قهرماني گام به اين رقابتها ميگذارد. در واقع كسب سهميه پايان آرزوي تيمهاي ايراني شركتكننده در اين رقابتهاست كه اگر به صعود از مرحله نخست نيز منجر شود، عملكردي قابل قبول به حساب ميآيد كه در خور تقدير و تشكر است.
ناكامي تيمهاي باشگاهي ايران كه حالا نزديكترين افتخارشان حضور در فينالي است كه چند سالي از آن ميگذرد، زنگ خطري جدي براي فوتبال ايران است. زنگ خطري كه به وضوح تفاوت پيشرفت فوتبال در آسيا را به رخ كشيده و در جا زدن و پسرفت فوتبال ايران را به تصوير ميكشد. تصويري منزجركننده از فوتبالي كه روزي در آسيا صاحب منصب و صاحب عنوان بوده اما اكنون به دليل بيتوجهي و عدم مديريت مناسب، با پسرفت فاحش مواجه شده است. اما بدتر از اين پسرفتي كه در مصاف با تيمهاي باشگاهي آسيا كاملاً مشهود است و به چشم ميآيد، پذيرفتن اين مسئله و دست روي دست گذاشتن برابر آن است.
تيمهاي باشگاهي ايران اگرچه براي حضور در ليگ قهرمانان آسيا به هر دري ميزنند اما در مقابل اين تلاش، كاملاً پذيرفتهاند كه در ميدان اين نبرد حرفي براي گفتن ندارند و براي هم سطح شدن با همتايان خود در آسيا هيچ تلاش قابل توجهي نميكنند و تنها افتخار آنها رسيدن به اين رقابتهاست و بس. رقابتهايي كه ميتواند ميداني باشد براي بالا كشيدن فوتبال ايران و براي برطرف كردن نقاط ضعف و كمبودها و كاستيهاي تيمهاي باشگاهي ايران. اما به شرط آنكه اين مسئله مورد توجه قرار گيرد و تيمهاي ايراني قبل از قدم گذاشتن به اين رقابتها خود را از پيش بازنده ندانند. ناكامي در ليگ قهرمانان آسيا، سالهاست كه تكرار ميشود تا داستان حسرتهاي فوتبالي ايران همچنان به قوت خود باقي بماند. بيآنكه كسي كمر همت براي پايان دادن به تراژدي اين ناكاميها ببندد و گامي محكم براي شروعي دوباره بردارد.
