رزمندگاني كه آن روزگاران را درك كردهاند با شور و حرارت خاصي از تأثيرات همنشيني مردان بزرگ ميگويند و اذعان دارند كه مسير زندگاني و تفكر خيلي از آنها به دليل بودن در كنار همين مردان تغيير كرده است. به خاطر وجود چنين انسانهاي بزرگ و انديشمندي حضرت امام(ره) از دفاع مقدس با عنوان دانشگاه ياد ميكرد. دانشگاهي كه هر كس در آن حضور پيدا ميكرد درسهاي ادب و ايمان را نه به صورت تئوري بلكه به صورت عملي ميآموخت. بچههاي جنگ تأكيد دارند كه زمان جنگ چنان از بودن در كنار اين مردان بزرگ سيراب شدهاند كه تأثيراتش را همچنان در زندگيشان ميبينند.
مهدي شرعپسند هم يكي از همان معلمهاي اخلاق بود. نوع عملكرد شهيد شرعپسند در مواجهه با مشكلات و شيوه مديريتي او در برخورد با رزمندگان الگويي تمام عيار به شمار ميرفت. معلم اخلاق لقبي بود كه همرزمان به شهيد شرعپسند داده بودند.
بهروز ساقي از جانبازان 70درصد كه به دليل سكونت در شهر كرج با شهيد شرعپسند آشنايي داشته، ميگويد: «شهيد شرعپسند را بايد در واقع در رديف شهيد باكري دانست. ما در دوران دفاع مقدس فرماندهان و سرداران شجاع و تيزهوش زيادي داشتيم. شهيد شرعپسند از آن دسته انسانهاي متفكر، انديشمند، با ريشه و اعتقاد بود. همانند شهيد باكري به ريشههاي اعتقادي و انقلابي اعتقاد زيادي داشت و بسيار اهل تفكر بود. از لحاظ نظري انساني با مطالعه و با دانش بود. آنقدر مخلص بود كه با وجود اينكه خودش فرمانده عمليات بود اما مانند يك رزمنده جلو ميرود و همانجا به شهادت ميرسد. مدتي كه من در ارتفاع402 بيسيمچياش بودم به لحاظ اخلاقي، اعتقادي و شجاعت نمونه بود. صبحها براي نماز صبح با صداي تلاوت قرآن ايشان از خواب بيدار ميشديم و نيمهشبها هم او را مشغول عبادت ميديدم. براي من افتخاري بود كه در آن برهه شهيد شرعپسند را درك كردم. نسبت به ديگر رزمندگان جاافتادهتر و الگوي مناسبي براي جواناني بود كه به جبهه ميآمدند.»
حاج علي كريمي هم از رزمندگان قديمي كرجي است كه روزگار زيادي در كنار شهيد شرعپسند حضور داشته، سلوك رفتاري شهيد را چنين بازگو ميكند: «آقا مهدي شرعپسند يك معلم اخلاق بود به اين معني كه اخلاق را به صورت تئوري تدريس نميكرد بلكه با عمل خود اطرافيان را تحت تأثير قرار ميداد و در همه عرصههاي خطر پيشتاز و جلودار قافله بود. در رابطه با مسائل نظامي آدم خوشفكري بود. خاطرم هست زماني كه با هم در محور بوديم وقتي به سمتمان خمپاره ميآمد و منفجر ميشد ما همگي ميترسيديم ولي ايشان خيلي راحت و شجاعانه با اين اتفاقات برخورد ميكرد. نه اينكه بخواهد از جانش محافظت نكند، بلكه كاملاً در فضاي ديگري بود. بسيار انسان عميقي بود و مسائل اينچنيني برايش حل شده بود. بسياري از كارهايي را كه فرماندهان به افراد ديگر ميسپارند خودش انجام ميداد. حتي يك بار نيروهاي ارتشي كه كنار ما بودند از اين موضوع شگفتزده شدند. قرار شد در خط يكسري تانك مستقر شود و شهيد ميرفت آشيانه تانك درست ميكرد. نيمه شب ميرفت و دست به كار ميشد. يك بار هم وقتي لودر را براي درست كردن آشيانه آورده بود بين تيغه لودر گير ميكند و دستش ميشكند. دنبال كار و تلاش بود و نميخواست كارها را به ديگران بسپارد. شايد بعضي كارها در شأن ايشان نبود ولي اصلاً به اين حرفها اهميت نميداد و در فضاي چنين حرفها و تفكراتي نبود. به دليل اخلاصي كه داشت و عبادتهايي كه ميكرد مدتي كه با ايشان بودم درسي برايم بود. به ياد ماندنيترين خاطرات دوران دفاع مقدس را از حضور در كنار ايشان دارم.»
حضور حاج مهدي شرعپسند براي جبههها يك وزنه سنگين به حساب ميآمد. بچههاي جنگ از منش و روش و خلوص او درس بزرگي و زندگي آموختند. نكته جالب توجه اينجاست كه شهيد شرعپسند در هنگام شهادتش در 30 بهمن سال 1362 هنوز به 30 سالگي نرسيده بود. اين نكته به خوبي نشان ميدهد سربازان خميني در جبههها چه ژرفاي نگاهي پيدا ميكردند و در عين جواني چه عميق و خالصانه مسائل دنيوي پيرامونشان را مينگريستند.
