
دومين فيلم بخش مسابقه روز سوم سي و چهارمين دوره از جشنواره فيلم فجر، «زاپاس» برزو نيکنژاد بود. برزو نيکنژاد که با ساخت سريال دردسرهاي عظيم در ذهن مخاطبان رسانه ملي خاطره خوشي از سريالهاي طنز پرمخاطب ثبت کرده بود، در دومين حضور سينمايي خود نتوانست توجه منتقدان و اهالي رسانه را به خود جلب کند. اولين حضور نيکنژاد در جشنواره به سال 92 و فيلم «ناخواسته» به تهيهکنندگي محمدحسين لطيفي باز ميگشت؛ فيلمي که در بخش نگاه نو جشنواره سي و دوم فيلم فجر به نمايش درآمد.
نيکنژاد در دومين حضور جشنوارهاي خود، فيلمي را شبيه به ساختار سريالهاي پيشينش مقابل دوربين برده است. زاپاس با بازي امير جعفري، احمد مهرانفر و ريما رامينفر داستان خانوادهاي در شهر راميان را روايت ميکند که پس از صعود تيم فوتبالشان به دسته2 با تغييراتي در جزئيات زندگي روبهرو ميشوند. هرچند نيکنژاد در ساخت سريال تلويزيوني در سالهاي اخير موفق ظاهر شد و دردسرهاي عظيمش توانست تا جايي با اقبال مخاطبان روبهرو شود که نمونه دوم آن هم به پخش تلويزيوني برسد، اما در ساخت فيلم سينمايي نتوانسته از پس سليقه مخاطبان و منتقدان بربيايد تا آنجايي که بسياري از حاضران سالن ميلاد پس از گذشت نيم ساعت از ابتداي فيلم عزم ترک سالن کردند. «زاپاس» با توجه به انتخاب لوکيشنش در يکي از شهرهاي شمالي کشور و همچنين حضور بازيگراني مانند احمد مهرانفر و ريما رامينفر مخاطب را بيش از هر چيز به ياد سريال پايتخت سيروس مقدم مياندازد. بازيهاي خوبي رامينفر، مهرانفر، جعفري و شبنم مقدمي را اگر به کناري بگذاريم، فيلمنامه «زاپاس» به هيچ عنوان گنجايش ساخت يک اثر سينمايي را نداشت و گرههاي درامش شايد تنها براي ساخت قسمتي از يک سريال تلويزيوني کفايت ميکرد. ماجراي شکستن پاي بازيکن تيم فوتبال که باعث برهم خوردن قرار عقد با دختر خالهاش ميشود، به هيچ عنوان گنجايش اينکه تنها گره داستان يک فيلم بلند سينمايي باشد، نداشت و بسياري از تماشاگران سانس ساعت 22:30 پنجشنبه سالن ميلاد که در نيمههاي فيلم سالن را ترک نکرده بودند به دليل ريتم کند فيلم و نبود خرده روايتهاي جذاب دست به دامن چرت زده بودند که براي تماشاي فيلم سانس بعدي انرژي کم نياورند. اينکه کارگرداني در ساخت سريالهاي تلويزيوني موفق باشد الزاماً به اين معنا نيست که در قاب سينما هم بتواند اثر قابل توجهي را توليد کند و اين در عملکرد برزو نيکنژاد در ساخت زاپاس مشهود است.