به گزارش «جوان» به نقل از خبرنگار پایگاه خبری حوزه هنری، یكی دیگر
از نشستهای نویسندگان و شاعران طنزپرداز كشورمان با عنوان «محفل طنز»
یكشنبه بیست و هفتم دی ماه 1394 در سالن سلمان هراتی حوزه هنری برگزار شد.
در این نشست، نویسندگان پیشكسوت و جوان عرصه طنز، از جمله ابوالفضل زرویی
نصرآباد، اسماعیل امینی، سعید بیابانكی، نادر ختایی، امید مهدینژاد،
علیرضا لبش و ... حضور داشتند و درباره مسائلی مانند اقتصاد هنر، ارتقای
ذائقه مخاطب، لزوم ایجاد فضایی برای نقد شعر سخن گفته شد.
ابوالفضل زرویی نصرآباد، طنزپرداز پیشكسوت، با تاكید بر اینكه نباید از
نقد هراسی داشته باشیم، گفت: من خودم برای اولین بار شعرهایم را برای پدرم
میخوانم و با اینكه میدانم تحصیلات ادبی ندارد اما از نظرها و انتقادها و
پیشنهادهای او به عنوان یكی از شنوندگان آثارم استفاده میكنم. معتقدم
نباید از اینكه نسبت به كارمان انتقاد میشود هراسی داشته باشیم بلكه هرچه
بیشتر بتوان از نظر دیگران، چه افراد متخصص و چه شنونده معمولی، بهره گرفت،
میتوانیم اثر باكیفیت و ماندگارتری خلق كنیم.
این كارشناس ادبی همچنین بیان كرد: مخصوصا باید این فضای نقد را در بین
خودمان تقویت كنیم و اگر نسبت به اثر یكی از دوستان نویسنده و شاعر نظری
داریم حتما به او بگوییم. رودربایستی ما را متوقف میكند در حالی كه هر
كدام از ما میتوانیم مانند آینه عمل كنیم. البته باید ظرفیت پذیرش نقد را
هم در خودمان تقویت كنیم و بدانیم كسی كه نسبت به اثر ما نقدی وارد میكند،
بسیار ارزشمند است؛ چرا كه برای خواندن اثر ما وقت گذاشته و در آن تامل و
تفكر كرده است.
وی افزود: بهتر است این روحیه انفرادی را كه در تمام زمینههای علمی،
فرهنگی، ورزشی و ... داریم كمی تعدیل كنیم و از مشاركت جمعی بهره ببریم؛
چرا كه این توانایی و دانش جمعی، هم برای رشد خودمان مناسب است و هم در
نهایت در ارتقای وضعیت كشورمان موثر است.
زرویی نصرآباد در بخش دیگری از سخنانش، نسبت به لزوم توجه نویسندگان به
اصول و قواعد ادبی تاكید كرد و گفت: گاهی دیده میشود برخی از نویسندگان،
كلمات و عباراتی را در آثارشان استفاده میكنند كه اصلا در ادبیات ما
جایگاهی ندارد. آنها در پاسخ به اینكه چرا از این واژه به شكل غلط استفاده
كردهای میگویند سعدی و حافظ هم كلماتی را وارد زبان كردند پس چرا ما
نتوانیم كلمات جدید را وارد زبان كنیم! باید نسبت به حفظ درستی زبانمان دقت
داشته باشیم و قرار نیست چون سعدی و حافظ، به عنوان صاحبان سخن، از
كلمهای به شكل خاصی استفاده كردهاند، هر كدام از ما به خودمان اجازه
بدهیم چنین كاری با زبان فارسی كنیم.
وی همچنین درباره خوانش آثار ادبی كلاسیك گفت: لازم است هر اثر را نسبت به
زمان خودش نگاه كنیم. ممكن است گفته شود بسیاری از آثار كلاسیك موارد
اخلاقی را رعایت نكردهاند، اما باید دید این مواردی كه امروزه آن ها را
ناهنجار میشناسیم، در آن زمان هم ناهنجار بوده یا كاری متداول بوده است.
درواقع لازم است نقد هرمنوتیكی نسبت به آثار گذشتگان داشته باشیم نه اینكه
آن ها را با شرایط امروزی مورد قیاس قرار دهیم و به آن ها برچسب غیراخلاقی
بودن بزنیم.
این نویسنده همچنین با تاكید بر اینكه شعر، كاركرد اجتماعی دارد، افزود:
در بسیاری از موارد، شاعران و نویسندگان طنزپرداز گذشته، با مطرح كردن یك
مسئله غیراخلاقی، نسبت به آن اعتراض نشان میدادند نه اینكه درصدد تشویق
مردم به آن كار باشند. با این حال، میبینیم بسیاری از كتابها از دسترس
مخاطبان خاص ادبیات هم خارجند؛ در حالی كه اگر هنرمند نتواند نسبت به
موضوعات پیرامونش در اجتماع واكنش داشته باشد و حساسیت جامعه را نسبت به آن
برانگیزد، پس اثر او قرار است به چه كاری بیاید؟
