وقتي همه خوابيم

١- يكي از پيامد‌هاي زندگي در دهكده جهاني هم اين است كه نمي‌توان فجايع انساني را به يك كشور يا جغرافياي خاص محدود كرد. اگر ناامني، خشونت و تروريسم در يك گوشه جهان به‌وجود بيايد، همه جهان بايد براي از بين بردن آن تلاش كند و در غير اين صورت دور از انتظار نيست كه دامنه اين خشونت‌ها هزاران كيلومتر آن طرف‌تر مثلاً در يك شب كه خيلي‌ها ممكن است در خواب باشند به كافه رستوراني در پاريس زيبا و دوست‌داشتني هم برسد.
٢- كشورهاي غربي متأسفانه به طور مستقيم و غيرمستقيم در ايجاد و گسترش گروه تروريستي داعش شريك بوده‌اند، حداقل اينكه سال‌هاست از عربستان سعودي كه بزرگ‌ترين حامي القاعده و داعش بوده است حمايت‌هاي بي‌چون و چرا كرده‌اند. حكومتي ديكتاتوري كه بويي از دموكراسي مدنظر غربي‌ها نبرده، اعتراض‌هاي اكثريت مردم بحرين را به خاك و خون مي‌كشد، هزاران زن و كودك بي‌گناه يمني را وقتي در خواب ناز هستند، به كام مرگ مي‌فرستد و دهها جنايت انساني كه در اين سال‌ها انجام داده، چرا بايد هميشه مورد حمايت كشورهاي غربي باشد؟
٣- رسانه‌هاي غربي از جمله بي‌بي‌سي در پنج سال گذشته از اطلاق صفت تروريست به گروه داعش خودداري مي‌كردند و اين گروه تروريست را با عنوان گروه دولت اسلامي عراق و شام نام مي‌بردند و حالا تازه پس از عمليات تروريستي داعش در پاريس يادشان افتاده كه اين گروه تروريستي داعش است! همان گروهي كه سال‌هاست وحشيانه‌ترين جنايات بشري را در سوريه انجام مي‌داد، وقتي همه جهانيان و مدافعان حقوق بشر خود را به خواب‌زده بودند.
٤- اينكه، دختران و پسران پاريسي در يك سالن كنسرت موسيقي و در كمال صلح و صفا بدون دليل توسط يك عمليات وحشيانه تروريستي كشته شوند، بسيار دردناك است و همه كساني كه بويي از انسانيت برده‌اند بايد از اين فاجعه انساني دلشان به درد بيايد و قابل فهم است كه جامعه هنري ما و جوانان عزيز ايران هم خواب به چشمانشان نيايد و برخي از ايشان شب را بيدار در كنار سفارت فرانسه در تهران به صبح برسانند، اما انسان دوستي ايجاب مي‌كند ميان كشته‌هاي حوادث تروريستي مشابه تبعيض قائل نشويم، با همه آسيب‌ديدگان اين ترور‌هاي كور شبانه، از جمله كودكان، زنان لبناني، عراقي و سوري در همه جاي جهان از هر دين و مسلك، احساس همدردي كنيم و پيام تسليتي بدهيم، حداقل وقتي از خواب بيدار شديم!