آلبرت بغزیان در گفتگو با نکته آنلاین اظهار داشت: مردم کالاهای خارجی را به کالاهای ایرانی ترجیح میدهند و با وجود سطح درآمد کم حاضرند پول زیادی را برای خرید متحمل شوند.
وی با اشاره به خودش به عنوان یک مصرف کننده افزود: من به عنوان یک خریدار بسیار مشتاقم از تولید داخلی حمایت کنم اما سطح کیفیت کالاهای تولید داخل در بسیاری از موارد نامطلوب است.
بغزیان ادامه داد: در گذشته کالاها ابتدا با مونتاژ شروع به تولید شد و بعدها شرکتهایی مثل ناسیونال آمدند و تولیدات مشترک انجام دادند، آن موقع خط تولیدها بروز بود و آنچه در خارج از ایران انجام میشد آمد و در داخل تولید شد و آنها توانسند از سد تعرفهها و ممنوع و محرومیت و سهمیه بندیها بگذرند و در داخل بسازند، در نتیجه مردم هم راضی بودند.
این اقتصاددان با بیان اینکه در گذشته اگر کالایی وارد میشد صرفا کالایی بود که ما در این جا نداشتیم یا هنوز به فکر تولید مشترک نیفتاده بودیم، بیان داشت: مثلا خودروی ما خودرویی بود که خیلی از این آقایان کره ای آرزوی تولید آن را داشتند همانند پیکان، اما متاسفانه دوره بعد از انقلاب و جنگ که گذشت این فاصله زمانی در این امر اختلال ایجاد کرد.
وی عنوان کرد: ما بعد از جنگ محدودیت واردات داشتیم که تقاضا سرکوب شد، یعنی موکول شد به بعد، در همین حین کالاهای چینی به خاطر قدمتی که ما در قسمت سرمایه گذاری داشتیم وارد شد و با توجه به نیازهای وارداتی که وجود داشت ورود کالا از چین رواج پیدا کرد، به طوری که خود شرکتهای چینی هم کم کم روی دست شرکتهای ژاپنی و یا کرهای برآمدند.
وی ادامه داد: به دلیل کاهش درآمدهای نفتی، نوسانات آن، ریاضتی شدن بودجه و به نوعی انقباضی بودن، نیاز به کالای ارزانتر احساس و تامین شد، پس من مصرف کننده کالایی را میخریدم که توان خریدش را داشتم.
بغزیان ضمن اشاره به کاسته شدن کیفیت کالا در پی عرضه کالای ارزان قیمت اظهار داشت: به دلیل عدم انتقال تکنولوژی مناسب، بعضا نرسیدن قطعات و عدم حمایت شرکای خارجی، به هر صورت کالاهایی را تولید کردیم، بدون اینکه حس کنیم در حال ضربه زدن به آن وجهه کالای ایرانی هستیم، یعنی کالایی که کیفیت ندارد.
وی در خصوص خرید کالای خارجی بیان کرد: مصرفکننده وقتی روی کالایی را میخواند ساخت آلمان یا آلمانی یا ژاپن، دیگر نمیگوید کجای ژاپن، همین که ساخت ژاپن باشد کافی است، این بود که این بی اعتمادی بیشتر شد.
بغزیان با اشاره به عدم اعتماد مردم به کالای ایرانی این امر را منفی ارزیابی و خاطرنشان کرد: فروشندهها برای فروش کالای ایرانی در ابتدا سعی میکردند این کالا را به هر عنوانی شده بفروشند و ادعاهای واهی را مطرح میکردند تا کالاشان فروخته شود که کار در بین آنها اپیدمی شد و به خودروسازی هم رسید.
وی با مثال زدن صنعت خودروسازی ایران بیان کرد: در ابتدا خودروسازان با ادعاهایی که میکردند قصد فروش جنس خود را داشتند، مثلا با این مشخصات که شما چه رنگی را دوست دارید و چه مشخصاتی میخواهید اما وقتی مصرف کننده میخواست خوردو را تحویل بگیرد، میگفتند ما فقط همین یک رنگ را بیشتر نداریم، اگر میخواهید مدل را عوض کنید.
بغزیان با دید یک آسیب شناس، مقصر را وزارت صنایع دانست و گفت: وزارت صنعت معدن تجارت در پی ادغام شدن و کوچک و بزرگ شدن وزارت خانهها وزارت بازرگانی شد که این ادغامها سرگرمی بود تا تولید کننده را به حال خودش رها کرده و بتوانند در چارچوب یک سری وعده و مشخصات قلابی کالایشان را بفروشد.
وی با اشاره به شرکتهایی که جنس خارجی را با بسته بندی ایرانی عرض میکنند، گفت: برخی رفتند جنس چینی مثل لامپ را آوردندپف بعد رویش برچسب لامپ پارس با بسته بندی ایرانی میزدند، در این بین اخلاق حرفه ای کار هم نابود شد.
بغزیان در مورد سطح بیکاری ناشی از عدم حمایت از تولید نیز اظهار داشت: ساخت داخل یعنی استفاده از حداقل کارگر و مهندس ایرانی، ساخت داخل یعنی استفاده از مصالح و مواد معدنی و صنعتی ایرانی و ساخت داخل یعنی یک مرحله برود به سمت طراحی و مهندسی ساخت، همه اینها یعنی اشتغال زایی.
وی افزود: من مصرف کننده ممکن است به این موضوع توجه نکنم، من حقوقم محدود است بنابراین سعی میکنم انتخابم مناسب باشد به این فکر نیستم که حالا هموطنم سر کار میرود یا مواد معدنی استفاه میشود، به قیمت و کیفیت مناسب نگاه میکنم.
بغزیان در ادامه گفت: مصرف کننده به دنبال کیفیت و مطلوبیت و تولید کننده هم به دنبال اکثریت سود است پس بنابراین کسی که نگران رشد اقتصادی و ارزش افزوده بالاترست، باید بخش صنعت یا اشتغال باشد و در حوزه حقوق عادلانه و طبقات کارگری و کارمندی و مردم، دولت باید به فکر باشد.
وی با اشاره به توجه زیاد به صنعت خودروسازی و سیمان و غافل شدن از کیفیت کالاهای صنایع کوچکتر گفت: مردم اعتماد شان را به کالایی به نام ساخت ایران از دست داده اند و تغییر این نگرشها در مصرف کننده زمان میبرد، من فکر میکنم اولین قدم این است که ما با تولیدات مشترک وارد شویم و آن شرکت تولیدی هم سعی نکند که درصد ایرانی بودنش را سریع افزایش دهد، چون اول باید این اعتماد پیدا شود که این تولید مشترک است مثلا تولید تحت لایسنس شرکت مطرح است.
بغزیان بیان کرد: باید واردات را کنترل کنیم اگر به همین منوال واردات صورت بگیرد که ایتالیایی ساخت چین، آلمانی ساخت چین و سفارش چین هم وارد کشور شود، این واردات نمیتواند بخش تولید را احیا کند.
وی در پایان یادآور شد: باید روی بخش کیفیت و قیمت نظارت شود، این که کالایی ارزان عرضه شود که بخش تولید ما کم کم برود سمت واسطه گری، توزیع درآمد را بدتر میکند، به سمت تجارت سوق پیدا میدهد و سود در تجارت هم معمولا دیرتر وارد اقتصاد مولد میشود.
