حضور نويسندگان با ذوق ِ تازهنفس و رو آوردن به سوژههاي كمتر پرداخته شده در رابطه با جنگ و مسائل پس از آن و همچنين شور و اشتياق رزمندگان و آزادگان براي بيان هر آنچه در مناطق عملياتي يا اردوگاههاي اسارت، در كنار توجه ويژه مقام معظم رهبري به كتابهاي حوزه دفاع مقدس و تقريظهاي ايشان بر برخي كتابها، باعث استقبال و رشد ادبيات جنگمان شده است. اين استقبال امروزه به حدي رسيده كه بعضي كتابهاي اين حوزه جزو پرفروشترينهاي بازار نشر شده است.
به گزارش «جوان» كتاب «پايي كه جا ماند» نوشته سيدناصر حسينيپور با رسيدن به چاپ پنجاه و دوم در آستانه فروش ۱۳۰ هزار نسخهاي قرار گرفته است. اتفاقي مهم در ادبيات كشورمان كه براي كمتر كتابي در بازه زمانياي كمتر از چهار سال صورت ميگيرد.«پايي كه جا ماند» از زمان انتشار خود در سال ۱۳۹۰ در كنار فروش خوبي كه داشته، تاكنون توانسته موفقيتهاي قابل توجهي را به دست بياورد كه از جمله آنها ميتوان به دريافت جايزه كتاب سال شهيد حبيب غنيپور، كتاب سال دفاع مقدس و كتاب سال مقاومت اشاره كرد.
حسينيپور پس از اينكه به اسارت نيروهاي عراقي درميآيد خاطرات روزانهاش را در تكههاي كاغذ روزنامه و پاكت سيگار يادداشت ميكند و همزمان با آزادي آنها را در عصاي خود جاسازي نموده و با خود به ايران ميآورد. «پايي كه جا ماند» شامل ۱۹۸ خاطره از حسينيپور است كه به خاطرات اسارت چندينسالهاش در اردوگاههاي عراق ميپردازد. حسينيپور كه زمان جنگ نوجواني 16 ساله و پيك شهيد سردار علي هاشمي بوده، براي پشتيباني از رزمندگان گردان قاسم بن الحسن (ع) راهي جزيزه مجنون ميشود كه در اين عمليات از ناحيه پا زخمي ميشود و سپس به اسارت نيروهاي بعثي درميآيد. وي چگونگي نگاشتن خاطراتش در دوران آزادگي را چنين روايت ميكند: «در روزهاي اسارتم در پادگان صلاحالدين، كتابهاي مرتبط با سازمان مجاهدين خلق را براي مطالعه در اختيار ما قرار ميدادند. من نيز با صفحههاي آخر اين كتابها دفترچه يادداشت درست كرده بودم. همچنين حوادث روزانه را بر اساس تاريخ و با كدگذاري روي كاغذ سيگار و حاشيههاي روزنامههاي القادسيه و الجمهوريه مينوشتم. سپس اين يادداشتها را در يك عصا و اسامي 780 اسير ايراني كمپي كه در آن بودم را در عصاي ديگرم جاسازي كردم. پادگان صلاحالدين محلي براي نگهداري مخفيانه حدود 22 هزار اسير مفقودالاثر ايراني بود كه نامشان در فهرست صليب سرخ ثبت نشده بود. در اين پادگان كه در 15 كيلومتري تكريت قرار داشت، از يك اردوگاه 4500 نفري 320 نفر به شهادت رسيدند كه عراق پس از آزادي اسرا، هرگز نپذيرفت كه اين افراد در گروه اسراي ايراني قرار داشتند.» «پايي كه جا ماند» پس از انتشار مورد توجه ويژه رهبر انقلاب قرار ميگيرد و ايشان در تقريظي بر اين كتاب اين گونه نوشتهاند: «تاكنون هيچ كتابي نخوانده و هيچ سخني نشنيدهام كه صحنههاي اسارت مردان ما را در چنگال نامردمان بعثي عراق را، آنچنان كه در اين كتاب است، به تصوير كشيده باشد. اين يك روايت استثنايي از حوادث تكاندهندهاي است كه از سويي صبر و پايداري و عظمت روحي جوانمردان ما را، و از سويي ديگر پستي و خباثت و قساوت نظاميان و گماشتگان صدام را، جزء به جزء و كلمه به كلمه در برابر چشم و دل خواننده ميگذارد و او را مبهوت ميكند. احساس خواننده از يك سو شگفتي و تحسين و احساس عزت است، و از سويي ديگر غم و خشم و نفرت.... درود و سلام به خانوادههاي مجاهد و مقاوم حسيني.»
اما كتاب حسينيپور تنها كتاب پرمخاطب دفاع مقدسي در اين چند ساله نيست. كتاب مشهور «دا» تا به حال به چاپ صد و پنجاه و دوم و كتاب «نورالدين، پسر ايران» به چاپ شصت و سوم و «بابانظر» به چاپ پنجاه و دوم رسيدهاند. با نگاهي به تعداد چاپ كتابهاي ديگر حوزهها، به خوبي به اهميت كتابهاي حوزه دفاع مقدس در ميان مردم و پررونق كردن بازار نشر و كتاب پي ميبريم. اتفاق مباركي كه با آمدن كتابهايي همانند «آن بيست و سه نفر» ادامه خواهد داشت.
