در گذشته همه انواع شعر يك اعتبار و جايگاه قابل توجه داشتند، اما در حال حاضر اينطور نيست. به اين دليل كه در گذشته اين همه كاربرد براي شعر وجود نداشت. ما امروز با جهان رسانه مواجه هستيم كه انواع و اقسام كاربردهاي گوناگون براي شعر ايجاد كرده است. سريالهاي تلويزيوني، تيتراژ فيلم سينمايي، آلبومهاي موسيقي، خوانندههاي پرشمار، تبليغات و غيره. الان براي شامپو و مايع ظرفشويي هم شعر سروده ميشود. وقتي كاربرد فراوان ميشود حساسيتها پايين ميآيد. وقتي كميت افزايش پيدا ميكند از كيفيت كاسته ميشود و اثر با كيفيت در اين ميانه گم ميشود. يك بخش هم شعر آئيني و انقلابي و شعر مدح است. در گذشته تعداد شاعران و مداحها كمتر بود. مقام معظم رهبري نيز در ديدار اخيرشان با مداحان به اين موضوع اشاره كردند. الان مداحان و به تبع آن شاعران آئيني بيشمار هستند و تعداد مجالس مدح اهلبيت(ع) خيلي زياد است. در اين اثنا شعر خوب گم ميشود. زياد شدن باعث شده خيلي از كارهاي خوب را نبينيم. شعر مدح و مداحي خيلي سعي كرده خودش را بكشد بالا، كارهاي خوب هم داريم، اما قاطبه آثار سطحي است. بعضي از شعرها آدم را منقلب ميكند اما شأن رعايت نميشود و اين آدم را ناراحت ميكند. متأسفانه الان بيشتر شعرهايي كه توسط مداحان خوانده ميشود حاوي مسائل و احساسات سطحي و شخصي است. معارف ديني، آنطور كه بايد در مجالس مدح اهل بيت(ع) مطرح و از اين فرصت براي نشر و تبليغ معارف ديني به خوبي استفاده نميشود.
