ليگ بعد از جام‌جهاني چنگي به‌دل نمي‌زند

ديگر عادت كرده‌ايم كه پرسپوليس يا استقلال را بالاي جدول رده‌بندي ليگ برتر نبينيم. امسال هم نيم فصل در حالي به پايان رسيد كه تراكتورسازي اول، نفت دوم، سپاهان سوم و استقلال و پرسپوليس در رتبه‌‌هاي  پنجم و هفتم قرار گرفتند. هر چند كه در كل اين پانزده هفته چندان چنگي به دل نزد.
به طور معمول پس از پايان نيم فصل بايد نشست و بررسي كرد كه كدام تيم برتر بوده و كدام ضعيف‌تر، تا همين چند دوره قبل نيز رسم بر اين بود كه علاقه‌مندان مي‌نشستند و جدول ترين‌‌هاي  ليگ را طراحي مي‌كردند. بيشترين و كمترين‌ها مشخص و ليگ از نظر فني بررسي مي‌شد و به طور كلي بالا و پايين آن مورد نقد قرار مي‌گرفت.
اما ليگ چهاردهم با حال و هوايي ديگر آغاز شد. در طول پانزده هفته اول و از همان ابتدا خستگي و دلزدگي مشهود بود، ‌به نظر مي‌رسيد نوعي فوتبال‌زدگي در جامعه به وجود آمده بود كه به بازيكنان نيز سرايت كرده و انگار انگيزه لازم را براي ارائه بازي‌‌هاي  خوب در آنها از بين برده بود.
اين افت فاحش مي‌تواند عوامل مختلفي داشته باشد كه به عنوان مثال يكي از آنها خستگي مفرط بعد از جام جهاني بود، خستگي و فوتبال‌زدگي و مشكلي كه بايد مديريت مي‌شد. بعد از جام جهاني 98 فرانسه، سه بازيكن فرانسوي آرسنال يعني امانوئل پتي، تيري آنري و ويرا كه چهره‌‌هاي  اصلي و تأثيرگذار توپچي‌ها بودند با اين مشكل روبه‌رو شدند. آرسن ونگر سرمربي آرسنال در آن مقطع اقدامي جالب انجام داد كه در حد يك كلاس آموزشي براي مربيان دنياست. ونگر علاوه بر چهار روز استراحت بيشتر به اين بازيكنان به آنها گفت: بهترين كار اين است كه جام جهاني را فراموش كنيد. حالا بايد طور ديگري فكر كنيد.  ونگر سعي كرد شرايط را طوري براي آنها بسازد كه از نظر بدني به وضعيت ايده‌آل برگردند و ريكاوري شوند.  بخشي از اين كار بايد در باشگاه‌ها و بخشي هم در تيم ملي اتفاق بيفتد. اين دو از يكديگر مجزا نيستند و بايد با كمك هم ملي‌پوشان را به شرايط ايده‌آل بازگردانند. نكته‌اي قابل توجه كه متأسفانه در ابتداي اين فصل ليگ برتر كاملاً فراموش شد.
كم شدن انگيزه ملي‌پوشان پس از بازي در جام جهاني عامل بعدي است. آنها كه در تيم كرش به جام جهاني رفته بودند، براي درخشش در ليگ برتر و نشان دادن خود، انگيزه و دليلي نمي‌ديدند بنابراين خيلي راحت بي‌خيال بازي كردند و به آب و آتش نزدند. باشگاه‌ها هم كه نمي‌توانستند جايگزين مناسبي براي چنين بازيكناني پيدا كنند به ناچار با آنها ساختند تا مرور زمان همه چيز را درست كند.
در بيرون از ميدان مسابقه نيز شرايط متفاوت با ليگ‌‌هاي  قبل است، مردم با ديدن بازي‌‌هاي  جذاب جام جهاني تمايلي به تماشاي فوتبال‌‌هاي  غالباً بي‌كيفيت داخلي ندارند و ديگر رغبتي براي رفتن به ورزشگاه نشان نمي‌دهند. اين موضوع حتي در تبريزي‌‌هاي  پرشور هم ديده شد و كار حتي به جايي رسيد كه وقتي بر سر اختلاف حق پخش مسابقات دو هفته پخش تلويزيوني هم نشد كوچك‌ترين اتفاق رخ نداد، نه اعتراضي شنيده شد و نه حتي كسي بيشتر از قبل به ورزشگاه رفت و اوضاع همانطور باقي ماند.  به جمع موارد بالا، قراردادهاي ميلياردي بازيكنان بي‌كيفيت، عدم تعصب و روحيه جنگندگي بازيكنان و هزار نكته حاشيه‌اي ديگر را اضافه كنيد تا متوجه شويد چرا نيم فصل اول ليگ چهاردهم چنگي به دل نزد. به نظر مي‌رسد فوتبال براي اثبات دوباره خود به علاقه‌مندان و كشاندن آنها به ورزشگاه‌ها و پاي گيرنده‌ها راهي سخت در پيش دارد. نيم فصل دوم از هفته آينده آغاز مي‌شود، نيم فصلي كه اميد آن مي‌رود بتواند سرمنشأ خير براي فوتبال باشگاهي و تيم ملي در راه جام ملت‌‌هاي  آسيا باشد.  فراموش نكنيم كه يك تيم ملي قوي و قدرتمند از دل يك ليگ پويا و قوي بيرون مي‌آيد، اميدواريم نيم فصل دوم شاهد چنين ليگي باشيم.