من جانباز 70درصد قطعنخاع هستم. سال61 در شلمچه هنگام آزادسازي جاده اهواز- خرمشهر در حين حمله گلولهاي به نخاعم اصابت كرد و جانباز شدم. مسائلي كه ميخواهم در اين ستون مطرح كنم حرفها و صحبتهاي 300 جانباز نخاعي 70درصد است كه در همايشي كه در شهريورماه برگزار شد مسائل، مشكلات و نقطهنظراتشان را بيان كردند.
براي بيشتر جانبازان مسئله «درمان» در اولويت اول قرار دارد. جانبازي كه از همان لحظه اول در منزل حالش بد ميشود و به مشكل برميخورد نميداند بايد چه كاري انجام دهد و به كجا مراجعه كند. چون آمبولانس بيمارستانها بيمار را به جايي كه خودشان ميخواهند ميبرند و چقدر خوب است با بنياد شهيد هماهنگي داشته باشند تا جانباز را به بيمارستاني كه مخصوص جانبازان است ببرند و مشكلش را آنجا حل كنند. جانبازان ميخواهند وقتي براي درمان به بيمارستاني مراجعه ميكنند كارشان به راحتي و خوبي انجام شود و درگير مراحل اداري و درماني نشوند.
مسئله تأمين داروها هم يكي ديگر از مشكلات جانبازان است. تأمين بهموقع داروها و كيفيتشان مسئله مهمي براي جانبازان است. اغلب موارد داروهاي ساخت داخل به جانبازان تجويز ميشود كه متأسفانه بعضي از داروهاي ايراني اثرات داروهاي خارجي را ندارند و براي جانبازان مشكلاتي را فراهم ميآورند. مسئله روحي و رواني هم موضوع ديگري است كه بايد به آن توجه كرد. جانبازان با تحمل اين همه سال سختي نياز به مسائل تفريحي و زيارتي دارند و برگزاري اردوهاي جمعي خيلي ميتواند به آنها كمك كند.
در كنار اينها استفاده از تكنولوژي و وسائل روز به جانبازان كمكهاي زيادي خواهد كرد. ما همچنان از ويلچرهاي قديميسنگين استفاده ميكنيم كه روي كتف و دستها اثرات مخربي ميگذارد. با تهيه وسايل جديدي كه در دنيا اختراع ميشود ميتوان از آلام و دردهاي جانبازان كم كرد. مثلاً خودروهايي كه استفاده ميشود مناسب جانبازان نيست. همچنين مسائل و مناسبسازيهاي شهري مسئله مهم ديگري است كه خيلي به آن توجه نميشود. معماري شهري مسئله مهم ديگري است. شهرداري بايد بر مسائل مربوط به جانبازان نظارت داشته باشد تا خانهاي كه آسانسور ندارد جواز ساخت نگيرد. ورود به ساختمان بعضي ادارات و سازمانها براي جانبازان فوقالعاده مشكل است و هيچ راهكار مناسبي در اين زمينه وجود ندارد.
الان يك انسان سالم به راحتي سوار اتوبوس ميشود و رفتوآمد ميكند ولي ما قادر به استفاده از اتوبوس و مترو نيستيم و حتماً بايد از وسيله شخصي استفاده كنيم كه اين هم هزينههاي خودش را دارد. رانندگي كه با دو دست و پا انجام ميشود را جانبازان نميتوانند انجام دهند كه همين رانندگي را سخت ميكند. اگر ميخواهيد مشكلات جانبازان در شهر را حس كنيد چند لحظه خودتان را نشسته روي ويلچر فرض كنيد و ببينيد با چه مشكلاتي برخورد ميكنيد.
