انفعال وزير فرهنگ در مقابل ابزار پست مدرن و وادادگي و پر و بال دادن ايشان به موضوع شبكههاي اجتماعي جاي بسي تأمل و تأثر دارد، نكته مورد توجه اين است كه رسانههاي اجتماعي منبعث از اين ابزار، بيشك، كنه و ذاتش اشاعه فرهنگ سكولار و اومانيستي و نتيجهاش استعمار فكري و مادي جوامع متأثر است، بنابراين اينكه ما نسبت به اين جريان تاريخي و در حال پيشرفت روزافزون به اين روش برخورد و موضعگيري نماييم، اصولاً از سوي ايشان كه حيطه حوزه فعاليتش چارهانديشي در تقابل با اين گونه تهاجمات با فرهنگسازي و ايجاد گفتمان غالب از طريق منابع ديني و همچنين ايجاد ساز و كار مناسب است صحيح نيست، چراكه اين پديده و تكنولوژي، هر لحظه نسبت به زمان گذشتهاش درحال رخنمايي و تحول است، حال نبايد از ايشان سؤال كرد كه در قبال سير تكامل از فيلمهاي ويدئويي، ماهواره، فيسبوك و... شما (وزارت تحت اختيار) در كجاي كار قرار داريد؟
آقاي وزير كه خود دانش آموخته تعاليم متعالي اسلام است بايد به تحقيق بداند كه دين اسلام، در زمينه توسعه و ابعاد و انواع آن، از قبيل توسعه اقتصادي، سياسي، اجتماعي و فرهنگي و... نظر دارد و آن را به فرزانگان اجتماع واگذار نكرده؛ زيرا ديني كه داعيه جهانشمولي دارد و همه افراد بشر را عائله مكتب خود ميداند، درباره توسعه نيز بايد نظري جامع داشته باشد، بنابر اين دستها را بالا گرفتن در مقابل اين گونه ابزارها و موضع منفعلانه داشتن به استناد اينكه تعدادي از افراد اين مملكت عضو آن هستند به طور حتم مخدوش و مورد پذيرش نخواهد بود و حال اينكه بعد از سي و اندي از انقلاب اسلامي صرفاً از پسوندگزيني كلمه اسلامي در سردر دانشگاهها و نهادهاي دولتي (به واسطه عدم تمركز به متن و سبك ديني خودمان) فراتر نرفتهايم، نبايد انتظار معجزهگونه از اين موهبت الهي داشته باشيم.
در گذر تاريخي اين مرز و بوم، متفكر و انديشمندان بزرگي همچون شهيد مطهري و شهيد بهشتي و... در مقابل معضل و پديدههاي عصر خويش همچون غربزدگي جوامع اسلامي و نفوذ انديشههاي كمونيستي بيكار ننشسته و با تعاليم غني دين اسلام به مبارزه و تئوريپردازي عليه آنان پرداختند و به طور كلي مصاديق و ابزارها در هر دورهاي، متفاوت و مهم اين است كه در تقابل با اين گونه مصاديق منفعلانه و با بيتدبيري برخورد ننماييم و از تعاليم عميق ديني خودمان و با ابزار روز به مقابله و نهايتاً درنورديدن تمدن جهاني باشيم. درست است كه با استفاده مثبت از ابزارهاي مدرن ميتوان نسبت به گسترش مفاهيمي كه با كاركردهاي عقلاني آن همچون امورات اقتصادي، اجتماعي و... در تعامل باشد، اقدام نمود و ليكن تا عدم تبيين درست و نبود گفتمان غالب و فرهنگ صحيح استفاده از آن، كارآيي لازم از اين گونه ابزارها به طور شايسته و بايسته انتظار نخواهد رفت و از سوي ديگر تا زماني كه غلبه مفاسد از منافعش بيشتر باشد به حكم عقل بعيد است اين امر را عادي و اين گونه در رابطهاش در هر محفل و تريبوني نسبت به آن اقبال نشان داد، مگر اينكه مقصود چيز ديگري باشد؟!
