طي روزها و شبهاي گذشته و به مناسبت شهادت بزرگ آزاده جهان حضرت امام حسين(ع) شاهد صحنههايي عظيم از اوج ارادت و شيفتگي ميليونها عاشق آن حضرت در كوي و برزن و از دورافتادهترين روستاها گرفته تا تمامي كلانشهرها و اقصي نقاط جهان بوديم؛ عشقي كه هر سال در چنين ايامي فوران كرده و همچون دريايي خروشان در مظلوميت سالار شهيدان بيتابي ميكند. با اين حال هر سال با ديدن اين همه شور و شيفتگي كه توسط تك تك مردم از كودك و نوجوان و جوان گرفته تا بزرگسال و كهنسال بروز و ظهور پيدا ميكند و با مشاهده اين همه يكرنگي و يكدلي كه در قالب دستجات هماهنگ تجلي مييابد، با خود ميانديشم كه به راستي چه ميشد اگر اين همه شور و عاشقي و اين همه صفا كه از بركت مولا حسين (ع) نشأت گرفته، پس از اين ايام و با فروكش كردن مراسمات عزاداري فروكش نميكرد و اين همه همدلي، يكرنگي، نوعدوستي، تعاون و برادري و برابري در طول ايام سال نيز برقرار ميبود و در تمام سكنات و رفتارهاي فردي و اجتماعي جاري ميگشت. چه ميشد اگر آن وزير يا مديري كه در چنين شبهايي پا به پاي ديگر عاشقان حسيني سينه ميزند و خود را جدا يا برتر از مردم نميبيند، در ديگر روزهاي سال نيز از اين كلاس درس اندوختهاي ميگرفت و خود را هيچگاه برتر از ديگران و تافته جدابافته نميديد و با تمام وجود براي خلق خدا ميكوشيد.
چه ميشد آن بازاري و كسبه محترم كه در اين ايام كركره مغازه خود را پايين كشيده و از منفعت مادي خويش كاسته، در ديگر روزهاي سال نيز از انرژي معنوي محرم بهرهاي برده و با عامه مردم بهتر و منصفانهتر معامله ميكرد. چه ميشد اين همه عاشقاني كه سخاوتمندانه در اين ايام نذري ميبخشند و اطعام ميدهند، در طول روزها و شبهاي سال نيز سراغي از فقرا گرفته و گرهاي از مشكلات آنها بگشايند. چه ميشد اگر آن جواني كه در اين شبهاي پرسوز در فراق مولاي جانان بيصبرانه بر سر و سينه ميزند، در باقي ايام نيز در اطاعت از مولاي خويش، رفتاري مهربانتر با بزرگان، خانواده و ديگران داشته باشد و براي تعالي جامعه خويش بهتر و بيشتر كوشيده و از كژيها بپرهيزد. چه ميشد اگر سياسيون ما با درس گرفتن از مرام امام حسين (ع) در ديگر ماهها و بلكه لحظات سال از سياستبازي دوري جسته و راستي و سياست را جدا از هم ندانسته و بدون انديشيدن به منافع فردي، بر منافع جمعي و مردمي پاي ميفشردند.
باري! محرم و ايام تاسوعا و عاشورا همچون يك منبع بيانتها از انرژي ميماند كه ميتواند در تمامي لحظات زندگي ما، مورد استفاده قرار گرفته و جامعه را به سوي خوبي، سازندگي، دوستي، پالايش و اصلاح امور رهنمون سازد. پس حيف است كه ما از اين انرژي فقط در شبهاي محرم بهره گرفته و در باقي ايام از آن غفلت ورزيم. همانطور كه نهضت عاشورا براي مقطعي خاص از تاريخ نبوده، پس عرض ارادت به آن امام بزرگ و تبعيت از آموزهها و اخلاقمداري ايشان نيز نبايد تنها به ايام محرم محدود گردد بلكه بايد در تكتك ثانيههاي زندگي جاري و متجلي باشد؛ تنها اينگونه است كه جامعه با بهرهگيري مداوم از انرژي خورشيد گونه عاشورا، حركتي بيوقفه و مستمر به سوي پيشرفت و رستگاري خواهد داشت.
