پناهگاه من هم ديگر روشن است

هر كسي كه تاكنون به خرابه شهرهاي مختلف دنيا سري زده باشد به خوبي آگاه است كه حتي زير آفتاب سوزان برزيل يا نيجريه، داخل كلبه‌هاي فقير‌نشين خبري از نور نيست.

صالح سليماني | تنها تعداد معدودي مي‌توانند از پس هزينه‌هاي برق بربيايند تا در روز هم از روشنايي بي‌بهره نباشند، چراكه پنجره‌هاي سقفي هم بي‌ترديد در آب و هواي باراني طبيعت را به خانه خواهد آورد! اما راه‌حلي كه يك دهه پيش براي نخستين بار توسط مكانيك برزيلي آلفرد موزر بيان شد، در حال گسترش روشنايي به سراسر جهان است. به طور كلي، چراغ خورشيدي موزر چيزي جز يك شيشه پلاستيكي يك ليتري نيست. پر از آب و اندكي كلرين براي جلوگيري از رشد جلبك مي‌شود و در منفذي روي سقف و در ميان مصالح قرار مي‌گيرد.

حدود ثلثي از شيشه آب بيرون از خانه قرار مي‌گيرد تا نور خورشيد را دريافت كند و دو سوم ديگر آن كه در خانه قرار دارد نور شكسته شده معادل 40 تا 60 وات را در خانه پخش مي‌كند.

گروهي به نام «پناهگاه من» در فيليپين، كه اين وسيله روشنايي را تاكنون در اختيار 140 هزار خانوار قرار داده‌اند، در حال اطلاع‌رساني فناوري پايه‌اي اين چنيني در سراسر آسيا و آفريقا هستند.