در خبري آمده بود كه دولت هزينههاي برگزاري سمينارها را شش برابر كرده است. مطابق با اين خبر كه توسط پايگاه اطلاعرساني دولت منتشر شده، هيئت وزيران به استناد اصل 138 قانون اساسي، سقف هزينههاي پرداختي از محل اعتبارات دستگاهها براي برگزاري سمينارها، كنگرهها، بزرگداشتها و گردهماييهاي بينالمللي را از مبلغ 250ميليون ريال به مبلغ يك ميليارد و 500ميليون ريال افزايش داده است. جالب اينجاست كه برگزاري سمينارها در كشور به يكي از سوژههاي رايج رسانهها تبديل شده است چراكه اغلب اين همايشها و سمينارها در كنار اسم پرطمطراقي كه دارند، محلي براي استراحت، خواب حضار و پذيرايي و ديد و بازديد دوستان قديمي هستند تا فضاي علمي و تحقيقاتي كه خروجي درخوري داشته باشد. همايشهاي خنثي و پرهزينهاي كه حتي حضرت آقا هم چند سال پيش بحث برگزاريشان را تقبيح كرده بودند. حالا بودجه همين نشستهاي پرهزينه و كمبازده شش برابر شده است! در حالي كه بسياري از طرحهاي اقتصادي جوانان تنها به دليل كمبود بودجه رد ميشود گويا برگزاري همايشهاي دولتي اهميت بيشتري دارد، آن هم سمينارهايي كه وقتي به سالن اجتماعات نظري مياندازيم بيشتر صندليهاي آن خالي است كه ليست بلندبالايي براي اياب و ذهاب، پذيرايي، هديه به مهمانان و... براي آن در نظر گرفته شده اما خروجي چندان قابل توجهي ندارند و بيشتر به نظر ميرسد براي بيلانكاري سازمانها و ادارات دولتي برگزار ميشود.
سمينارها يا به قولي سميناهارها! درحالي با افزايش بودجه از سوي هيئت دولت همراه شدهاند كه همين چندوقت پيش بود رئيسجمهور در سخناني اعلام كرد ما خزانه خالي را از دولت قبلي تحويل گرفتيم و از كمبود بودجه صحبت ميكرد. حال سؤال ما به عنوان يك رسانه اين است چرا وقتي قرار است مردم برخي كمبودها و فشارهاي اقتصادي را متحمل شوند، دولت تدبير و اميد در عمل و گفتار تناقض نشان ميدهد و اينگونه تدبير ميانديشد؟! جالب اين است كه ديگر براي مردم هم حناي اين سمينارها و همايشهاي سنگين و پرزرق و برق رنگي ندارد تقريباً همه ميدانند در اين سمينارها جز ناهار دادن ميزبان و چرت زدن مدعوين، چيز چنداني به دست نميآيد. همين چند روز قبل تلويزيون سميناري را در حوزه پزشكي نشان داد كه بيشتر مدعوينش حتي نميدانستند موضوع سمينار چيست و گزارشگر از هر كسي سؤال ميكرد بياطلاع بود، انگار فقط براي ديد و بازديد از دوستان قديميشان به سمينار آمده بودند و البته برخي هدايا و پذيرايي كه مخصوص چنين نشستهايي است! در حالي كه براي برگزاري اين برنامهها قطعاً بودجه سنگيني هزينه شده است كه از جيب آقايان برگزاركننده نميرود بلكه از كيسه ملت و بودجه بيتالمال هزينه ميشود، در نتيجه ميتوان اين همايشهاي خنثي كه نه چندان برد علمي و نه نگاه فرهنگي دارند را بيشتر اتلاف بودجه بيتالمال و خاليكردن خزانه ملت دانست.
واقعاً هدف و انگيزه شش برابركردن بودجه براي چنين برنامههايي چيست؟ انصافاً اين مصوبه چه سودي براي كشور دارد آن هم در شرايط كنوني كه دولت هربار اعلام ميكند با كمبود بودجه مواجه است؟ اين موضوع به غير از افزودن تورم چه مزيتي به همراه دارد؟
