۴ دي ماه سال ۶۵ بود كه سربازان عراقي سرخوش از پيروزي حاصل از عمليات كربلاي ۴، جشنهاي پيدرپي برپا ميكردند و با فشنگها و گلولههاي رسام و منور، آسمان را روشن ميكردند. صدام بعد از اين عمليات درجه فرماندهانش را ارتقا داد. رسانههاي آنها با غرور از پيروزي در اين عمليات سخن ميگفتند. بدون شك هدف آنها از ابراز چنين شاديهاي تعجببرانگيزي، تضعيف روحيه رزمندگان اسلام بود. بعثيها بانگ شادي و سرور به راه انداخته بودند، غافل از اينكه قرار بود سپاه اسلام در كوتاهترين زمان ممكن و در سختترين شرايط، با توسل به خداوند و ائمه اطهار همه آن شاديها را به تلخي تبديل كند.
۱۹ دي ماه سال ۶۵، يعني درست ۱۵ روز بعد از آن آواز و دهل دشمنان، رزمندگان ايراني مارش عمليات كربلاي ۵ را آن هم در منطقه عملياتي شلمچه به صدا درآوردند. اين در حالي بود كه طي بررسي كارشناسان نظامي دنيا، عبور از منطقه شلمچه غيرممكن بود و امكان انجام هيچ عملياتي وجود نداشت اما فرماندهان غيور ايران اسلامي درست ۴۸ ساعت بعد از عمليات كربلاي ۴، جلسهاي برپا كردند و با تشريح علتهاي اين عدمالفتح، طي دو هفته طرح ريزيهاي لازم را انجام دادند تا با انجام عمليات كربلاي۵ شاديهاي دشمنان را ناتمام بگذارند.
كربلاي۵ بايد انجام ميشد. بايد به سرعت عملياتي صورت ميگرفت و يك پيروزي به دست ميآمد تا به دنيا تفهيم شود كه بعد از والفجر ۸، هنوز ايران نيروي برتر جبهههاي جنگ است. از سوي ديگر بايد شلمچه به عنوان منطقه عملياتي انتخاب ميشد، چراكه انتخاب منطقه ديگر مشكلات تازهاي به وجود ميآورد. بنابراين عمليات انجام شد و اگر رزمندگان در طي اين عمليات يك گام ديگر برميداشتند به اروند ميرسيدند كه اين براي عراقيها خيلي سنگين بود. اگرچه اين هدف محقق نشد با اين حال باز هم براي عراقيها شكست در اين عمليات بسيار ناگوار بود، چراكه بصره زير آتش رزمندگان اسلام قرار ميگرفت و آن وقت ايران قدرت برتر در زمين استراتژيك شرق بصره ميشد. چنانچه در پايان عمليات كربلاي۵ بعثيها تن به چنين شكستي دادند.
رزمندگان ايراني در عمليات كربلاي۵ آنچنان با قدرت عمل كردند كه استكبار جهاني تصور چنين قدرتي را از ايران در حال تحريم نداشت. آنها ميترسيدند با برداشتن يك قدم ديگر از سوي ايران ديگر نتوانند جواب دنيا را بدهند. اصلاً همين عمليات باعث شد كه استكبار جهاني و مخصوصاً سازمان ملل و امريكا به اين فكر بيفتند كه ادامه جنگ به صلاح نيست و بنابراين زمزمه تصويب قطعنامه ۵۹۸ شنيده شد. اين در حالي بود كه ايران از ابتدا نيز اعلام ميكرد كه تنها در پي به رسميت شناخته شدن حقوقش است و اين رفت و آمدها و كش و قوسهاي ديپلماتيك آن قدر ادامه پيدا كرد تا اينكه بعد از يك سال و چهار ماه جنگ به پايان رسيد. گرچه، بر كسي پوشيده نيست كه بحث قطعنامه در اصل توسط سياسيها كه يك كار ديپلماسي بود، مطرح شد.
امروز ۲۶ سال است كه از عمليات كربلاي ۵ ميگذرد اما در گذر اين روزها هرگز رشادتهاي رزمندگان اسلام از ياد نرفته است. شاخصه عمليات كربلاي ۵ مقاومت بود. رزمندگان عاشورايي جنگيدند. آنها برابر دشمني كه همه چيز داشت، ايستادند و ايستادگي كردند و ماندگار شدند.
