افکار گروه فرهنگ و هنر: "مهمان حبیب خداست" همان جمله امری خداوند به بندگان است اینکه: ای انسان! بدان مهمان دوست من است و حق اندکی تعرض یا بدرفتاری با او را نداری. این همان خصلتی است که ایرانی جماعت را با آن میشناسند: مهماننوازی، البته در بسیاری از شهرهای کشور این مهماننوازی شدت بیشتری میگیرد و مهمانپرستی میشود. خدا در این جمله امرش را به صورت مستقیم بیان نمیکند بلکه تنها میگوید که من قیم مهمان هستم بنابراین حساب کار دستت باشد.
طبق تمام روایات و سنت و رسوم دینی و ملی حرمت مهمان بالاترین درجه را دارد، احترام و تکریم مهمان جزو بالاترین خیرات است. اما حالا این حرمت در جایی از این مملکت نگاه داشته نشده آن هم از سوی بالاترین متولی فرهنگ در کشور یعنی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی.
تنها ۱۰ روز بود که اصحاب رسانه مهمان معاونت سینمایی بودند برای حضور در جشنوارهای فرهنگی و الگوساز به نام فیلم فجر. نسخه سی و یکمین دوره این جشنواره شب گذشته پیچیده شد و عدهای سیمرغهایشان را به خانه بردند اما هیچکس از بیحرمتیهایی که به مهمان شد حرفی نزد. البته شاید اگر مجالی برای خبرنگاران یافت می شد تا به وزیر فرهیخته ای مثل سید محمد حسینی شکوه برند، این دل آزردگی تخفیف می یافت که این مجال یافت نشد.
اصلا اهالی رسانه بودن یا نبودن مهم نیست، مهم این است که حرمت مهمان دعوت شده را نگاه نداشتند. در این ده روز اهالی رسانه خود را در یک جنگ نابرابر میدیدند، که باید ارث پدری عدهای یقه سفید را بپردازند. یقه سفیدهای کت و شلوار مشکی به تن که به مانند جاهلهای قبل انقلاب"زدن" را تنها وظیفه خود میدانستند و مترصد فرصتی یا حتی انتقادی کوچک بودند تا دستمال یزدی را باز کنند و ضامندار دسته سفید نداشته خود را بیرون آورند و منتقد به(مثلا) شیوه توزیع بنهای غذا را راضی کنند! و قائله را ختم به... .
"هیکلهای" بدنسازی شده یا با قرص و آمپول به این شکل درآمده، ۱۰ روز کامل به جان بچههایی افتاده بودند که جز قلم و خودکار وسیله دیگری را برای دفاع از خودشان نداشتند. در این روزها باید در برابر آدمهای اجارهای که برای اینجور مراسمها کرایه میشوند دست و پنجه نرم میکردیم یا گردن را کج.
بادیگارد بودند! جوری دور بازیگران آن هم دسته چندم حلقه میزدند که تیم حفاظت هیچ شخصیتی این کار را نمیکند. خبرنگار جماعت را جانی بالفطره فرض کرده بودند گویا.
این رفتارها ایرانی نبود، اسلامی نبود، این رفتارها با عذرخواهی هم جبران نمیشود، این رفتارها جبران ناپذیر است، خبرنگار جماعت از خودش بگذرد از لکهدار شدن یک فرهنگ نمیگذرد.
